درد دل با امام حسين (ع)

درد دل با امام حسين (ع)

گاهی دلت می خواهد جایی باشی که در لحظه امکانش نیست.

مثلا جایی در میانه ی بین الحرمین. 

میان همهمه ی آن همه زائر، گوشه ی دنجی بیابی و به جای بساط پیک نیک، سفره ی دلت را پهن کنی و تمامی داراییت را که نه! تمامی نداریت را، ترک های وجودت را، تکه های شکسته ات را، دل ِ رنجور و خسته ات را و ... همه و همه را دانه دانه  بچینی کنار یکدگر و بخوانی اش به مهمانی..

بخوانی اش و بدانی که می آید به مهمانی سفره ی این دل ِ وامانده ی جامانده..

بخوانی اش و ببینی نگاه مهربانش را

بخوانی اش و نشانش دهی دانه دانه نداری ات را

بخوانی اش و مرهم بخواهی خستگی های روح و جانت را

بخوانی اش و نشانش دهی بی قــــــــــراری این دل ِ بی تاب و توانت را

بخوانی اش و نشانت دهد در انتهای مهمانی که خریده اند همـــــــــــــــه ی نداری ت را..

خسته ام از این کویر، این کویر کور و پیــر
این هبوط بی دلیل این سقــــــــوط ناگزیر

آسمان بی هــــــــــدف، بادهای بی طـــــــــرف
ابرهای ســـــــــربه راه، بیدهای ســـــــــربه زیر

ای نظاره شگفــــــــــت، ای نگاه ناگــــــــــــهان
ای همـــــــاره در نظر، ای هنـــــــــــوز بی نظیر

آیه آیه ات صریح، سوره سوره ات فصیـــــــــــح
مثل خطی از هبوط، مثل سطری از کویـــــــــر

مثل شعر ناگهــــــــان، مثل گریه بی امــــــــان
مثل لحظـــــــــــه های وحی اجتناب ناپذیــــــر

ای مسافــــــــــر غریب، در دیار خویشــــــــتن
با تو آشنا شدم با تو در همیــــــن مسیر

از کویر سوت و کــــــــور تا مرا صـــــــــــدا زدی
دیدمت ولی چه دور دیدمت ولی چه دیـــــــــر

این تویی در آن طرف پشت میله ها رهــــــــا
این منم در این طرف پشت میله ها اسیـــــر

دست خسته مرا مثل کـــــودکی بگیـــر
با خودت مرا ببر، خسته ام از این کویـــر