نقل قول nazaninfatemeh
اجی فکر کنم قضیه شماهم مثل من بشه.رفتی اونجا تا بیای باید اسامی دوستان رو بگی.یادمه اولین بار که رفتم مشهد با دوستای دانشگاهم رفتم حدود 140 نفر می شدیم(دختر و پسر).اونجا بچه ها بهم میگفتن الان که رفتیم حرم چشمات به حرم امام رضا افتاد منو یادت نره.منم با سر میگفتم باشه.اخه همین جور از خوشحالی داشتم گریه میکردم .اخر دیدن ممکنه من یادم بره یکیشون یه کاغذ برداشت اسم همه رو نوشت توش
.البته بگم منم تاجایی که یادم بود اسماشونو بردم ولی بقیه اش رو گفتم اونایی که تو کاغذه اسمشون و یادم نمیاد
خیلی لحظه شیرینیه.امیدوارم دلت سیر بشه و برگردی و خدا همیشه این حال خوب رو ازتون نگیره
اتفاقا من هم همین کار رو می کنم.
یکی از آشناها جدیدا مشرف شده بود حج. برای اینکه کسی رو از قلم نندازه اسم همه رو نوشته بود با دعایی که می خواست برای اونها مستجاب بشه. می گفت هر جای زیارتی می رفتم دفترم رو در می آوردم از روش می خوندم. دیگه همه رو یاد کردم و کسی رو از قلم ننداختم. برای خداحافظی از هر کسی می رفت اسمش رو یادداشت می کرد و ......
حتی لحظه دیدن خانه خدا که می گن بهترین لحظه است و آدم دستپاچه میشه که چی بخواد رو هم از روی نوشته های قبل، برای همه خونده بود.
خوبه آدم برای روزهای بزرگ از قبل آماده باشه و برنامه ریزی کنه.
کاش من هم بتونم استفاده کنم از این دوران طلایی به دست آمده که شاید این فرصت فقط یک بار در عمرم به من داده شود.
البته هنوز مونده تا اون روز و زنده بودنم تا اون روز دست خود خداست.
