وصف حال خود با شعر

دوستای گلم حس و حال الانتون رو با شعری بیان کنین

ممنون می شم اگر شعری مورد پسند بود از دکمه تشکر...استفاده کنند

و مهمتر از همه حتما شرکت کننده باشید و حستونو با شعر بیان کنین

باشد که رستگار شویم

پست هایی که من گذاشتم گزیده ای بود از برگزیده های یک مسابقه

و حالا شما...

در خود خروش ها دارم ، چون چاه اگر چه خاموشم
می جوشم از درون هر چند ، با هیچکس نمی جوشم

گیرم به طعنه خوانند:"ساز شکسته!" می دانند
هرچند خامشم ، اما ، آتشفشان خاموشم

بن بست / بن بست

انتها ..............

سقوط ،سکوت

انقضا..............

گاهی تمام شبانه روزت میشود.../همه دغدغه ات..........

گاهی سقوط را به اوج ترجیح میدهی

و دلت میخواهد از بلندترین بلندی پایین را نگاه کنی

دست هایت را باز کنی و هیـــــچ احمقی جلودارت نباشد......

چشمهایت را ببندی و تصمیمی بگیری / بین مرز بودن و نبودن!

دو دِل باشی.... / هی نفهمی و دلت بخواهد !

گاهی آنقدر از خودت هم خسته ای

که پشت به پشت آینه میکنی و با خودت / از خودت بد میگویی.....

و گاهی............... خودت از بوی گـَـندِ خودت فرار میکنی

بوی گند تنهایی...بوی گندِ فهمیده نشدن !

گندِ تکرار.........

به انقضا میخوری،پشت تمام چراغ قرمز ها.......

پشت تمام حرف هایی که خفه ات میکنند

پشت نقابت.....پشت سرِ تمام آدمهای پیاده رو /به زور لبخند میزنی

که مبادا حرفی از دلت بفهمند /که حالشان از تو به هم بخورد.....

گناهِ تو نیست!

آدمها حوصله حرف دل، ندارند......

گناه تو نیست....

همه آدمها تاریخ مصرف دارند

وقتی گذشت.......................................... .............!

همچنان پکرم............به دنبال یک نفرم


اونم برای تورمنت........تا که بشه 

نتونستم قافیه براش پیدا کنم بگین اضافه کنم.......

همیشه که شاد باشی نمیشود ... 
همیشه که بخندی نمیشود ...
حس داری ... 
دوست داری ...
آدم است دیگر ...
دلش هم گاهی میگرید ...
و چشمش هم گاهی ...

عادت کرده ام
کوتاه بنویسم
کوتاه بخونم
کوتاه حرف بزنم
کوتاه نفس بکشم
تازگی ها
دارم عادت می کنم
کوتاه زندگی می کنم
یا شاید
کوتاه بمیرم
نمی دانم
فقط عادت …

یــادهـا رفتند و ما هم می رویم از یـــادهــا
کـــی پر کـــاهی بماند در میان بــــادهــــا

دلم برات تنگ شده جونم
میخوام ببینمت نمیتونم
بین ما دیوارهای سنگی
فاصله یه عمره میدونم
بغض ترانمو شکستم
میخوام بگم عاشقت هستم
تو عین ناباوری یه شب
خالی گذاشتی هر دو دستم

چه مـیـــشد میـــشدم یـــک قــــاب چـــوبـــی؟
که عــُمــــری دور تصویــــرت بـــِگــردمــ ..

وقتي كه من بچه بودم
پرواز يك بادبادك
مي بردت از بام هاي سحر خيزي ي پلك
تا
نارنجزاران خورشيد
آه
آن فاصله هاي كوتاه
وقتي كه من بچه بودم
خوبي زني بود
و اشكهاي درشتش
از پشت آن عينك ذره بيني
با صوت قرآن مي آميخت
وقتي كه من بچه بودم
آب و زمين و هوا بيشتر بود
و جيرجيرك
شبها
در متن موسيقي ماه و خاموشي ژرف
آواز مي خواند
وقتي كه من بچه بودم
لذت خطي بود
از سنگ
تا زوزه آن سگ پير رنجور
آه
آن دستهاي ستمكار مظلوم
وقتي كه من بچه بودم
مي شد ببيني
آن قمري ناتوان را
كه بالش
زين سوي قيچي
با باد مي رفت
مي شد
آري
مي شد ببيني
و با غروري به بيرحمي بي ريايي
تنها بخندي
وقتي كه من بچه بودم
در هر هزاران و يك شب
يك قصه بس بود
تا خواب و بيداري خوابناكت 
سرشار باشد
وقتي كه من بچه بودم
زور خدا بيشتر بود
وقتي كه من بچه بودم
بر پنجره هاي لبخند
اهلي ترين سارهاي سرور آشيان داشتند
آه
آن روزها گربه هاي تفكر
چندين فراوان نبودند
وقتي كه من بچه بودم
مردم نبودند
وقتي كه من بچه بودم
غم بود 
اما 
كم بود