0

چرا ایران پرونده حمله به سفارتش در بیروت را بین‌المللی نمی‌کند؟

 
arseyfi
arseyfi
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : شهریور 1392 
تعداد پست ها : 6672
محل سکونت : مرکزی

چرا ایران پرونده حمله به سفارتش در بیروت را بین‌المللی نمی‌کند؟

  مرگ مشکوک ماجد الماجد سرکرده گروه تروریستی عبدالله عزام که مسئولیت حمله به سفارت ایران در بیروت را بر عهده گرفته است، خواب‌های تنش‌زدایی و بهبود روابط میان ایران و عربستان را آشفته کرد. حالا دیگر می‌شود به قطعیت گفت که بهبود روابط ایران با عربستان نه از طریق تنش‌زدایی با غرب است که در حال جریان می‌باشد و نه از چارچوب معادلات کنونی منطقه.

عربستان در شرایط کنونی انتحاری‌تر از آن چیزی است که دولت ایران تصور می‌کرد با روی کار آمدن دکتر روحانی می‌تواند با آن کنار بیاید. مرگ ماجد در این بین،‌ آخرین نبرد دیپلماتیک میان ایران و عربستان محسوب می‌شود که البته اگرچه عربستان توانست با پاک کردن نشانه‌های یک حمایت سازمان‌دهی شده از القاعده و تکفیری‌ها در منطقه، خود را پیروز این نبرد معرفی کند اما این پیروزی در مسیر سراشیبی است که آخرش به زمین خوردن می‌باشد کما این‌که تا کنون نیز نشانه‌های بسیاری از شکست سیاست‌های منطقه‌ای عربستان آشکار شده است.

اما هر چقدر که عربستان در پرونده الماجد حضور پنهان و آشکار فعال داشت، ایران حداقل در عرصه ظاهری، سکوت پیشه کرد تا تنش‌زدایی و یا به عبارت بهتر ممانعت از تنش‌زایی را ادامه داده باشد. عربستان در حالی که می‌دانست اگر الماجد دهان به اعتراف بگشاید، اوضاع سختی برای او به‌وجود خواهد آمد، در همان ابتدا با مشارکت تیم ایرانی در کنار ارتش لبنان در بازجویی از ماجد مخالفت کرد و خیلی سریع گفت که اصلا ماجد تحت پیگرد خود عربستان بوده است.

اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. در حالی‌که تحلیل‌گران بسیاری عربستان را متهم به قتل ماجد می‌کنند، العسیری سفیر عربستان در بیروت که خود ظاهرا یک متخصص گروه‌های تکفیری است در گفتگو با روزنامه سعودی «الحیات» باز هم توپ را در زمین ایران انداخت. او گفت که عربستان به خوبی می‌داند که الماجد کجا بوده و چه کسانی به او آموزش داده و از او حمایت کرده‌‌اند و اگر مرگ او بازنده‌ای داشته باشد، آن ایران است!

در شرایط کنونی به نظر نمی‌رسد عربستان حتی به تنش‌زدایی با ایران فکر هم بکند. اما از این سو دولت یازدهم هم، چندان اعتقادی به موضع‌گیری صریح ندارد و حتی از مواضع کلی‌ای که تنه به آل‌سعود بزند هم پرهیز می‌کند. این مسئله در مرگ مشکوک الماجد خود را نشان داد. اگرچه این سیاست صرفا در عرصه ظاهری تا حدی می‌‌تواند توجیهات منطقه‌ای داشته باشد اما حد نهایی این سکوت کجاست؟

حمله عربستان به ایران از طریق سازمان ملل

عربستان نشان داده است که برای حمله به ایران همیشه از همه ابزارهای خودش استفاده می‌کند؛‌ از صادرات نفت گرفته تا اتهام زنی و طراحی توطئه در مرزهای سیستان و بلوچستان. او برای این حملات، تکیه بر مسائل کاملا واهی را هم در دستور کارش قرار داده است. در سال 2011 ناگهان اعلام شد که یک آمریکایی ایرانی تبار قصد داشته است تا با اجیر کردن آدم‌کش‌های حرفه‌ای از مکزیک، سفیر عربستان در آمریکا را ترور کند. این مسئله را رسانه‌ها و سیاستمداران سعودی آن‌قدر بزرگ کردند که توانستند قطعنامه سازمان ملل را اخذ کنند.

در آبان 1390 سازمان ملل با صدور قطعنامه‌ای، طرح ترور سفیر عربستان را محکوم کرد و از ایران خواست تا با مجامع بین‌المللی در این زمینه همکاری کرده و به تعهدات بین‌المللی در زمینه حفاظت از جان دیپلمات‌‌ها احترام بگذارد. این قطعنامه هم‌چنین از ایران خواسته بود تا کسانی که در این عملیات دست داشته‌اند را به دادگاه تحویل دهد.

نماینده عربستان در سازمان ملل که با همراهی برخی مقامات آمریکایی، جنگ روانی شدیدی علیه ایران راه‌‌انداخته بود، پس از صدور قطعنامه گفته بود که این قطعنامه هیچ کشور خاصی را مخاطب قرار نداده است و تنها دلیلی هم که از ایران در آن نام آورده شده، این است که متهم اصلی پرونده در اعتراف‌های خود به نام ایران اشاره کرده است!

انتقاد غیرمستقیم ایران به عربستان از طریق سازمان ملل؟

به نظر می‌رسد از آن‌جایی که در شرایط کنونی، عربستان در سیاست انتحاری خود در عرصه خارجی هیچ خط و مرزی را رعایت نمی‌کند، ضروری است ایران نیز سکوت دیپلماتیک خود را با رعایت جوانبی که به نفع منطقه و مقاومت باشد، ترک کند. بر این اساس، بین‌المللی کردن حمله به سفارت ایران در بیروت و مرگ مشکوک الماجد می‌تواند یک گزینه روی میز ایران باشد.

ماجد تبعه سعودی است و از سوی دیگر عربستان مدعی است که نام او در لیست 85 نفره تروریست‌های تحت پیگردش قرار دارد. لذا آن‌گونه که عربستان صرفا با یک اتهام واهی در سال 2011 توانست یک قطعنامه علیه ایران از سازمان ملل بگیرد، ایران نیز می‌تواند با عطف به حمله تروریستی به سفارتش در بیروت توسط یک گروه که سرکرده‌اش یک سعودی است، پرونده این حادثه را متناسب با نفود خود در سازمان ملل، باز نگه دارد.

این پیگیری می‌تواند علاوه بر این‌که تا حدی سیاست آرام دولت در برابر سعودی را حفظ کند (با توجه به این‌که عربستان نیز معقتد است مخالف ماجد الماجد بوده!)، سیاست سکوت او را نیز می‌شکند و انتقاداتی هرچند غیرمستقیم به عربستان را مطرح و شرایط را برای بیان تحلیل‌ها و گزارش‌های مختلف در سطح جهانی فراهم می‌سازد.

این تاکتیک هم‌چنین می‌تواند عربستان را تحت رصد بیشتری قرار دهد. عربستان برای یک اتهام واهی که مربوط به ترور سفیر او در آمریکا بود، یک قطعنامه از سازمان ملل علیه ایران گرفت، حال به نظر منطقی است که ایران، نه یک اتهام که یک اقدام عملی برای حمله به سفارتش در بیروت را بین‌المللی کند.

این شیوه، البته در چارچوب سیاست‌‌های تنش‌زدایی دولت روحانی است و گرنه در شرایطی که روسیه هم شمشیر را برای عربستان از رو بسته است، ایران می‌تواند هجمه‌های سنگین‌تری به عربستان داشته باشد.

سعید ساسانیان

منبع: رصد

دی شیخ با چراغ همی‌‌گشت گرد شهر

کز دیو و دَد ملولم و انسانم آرزوست

چهارشنبه 25 دی 1392  8:01 AM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها