ای دل نکند بـــــهانه جویی بکنــی
بین من و زنـــــدگی دو رویی بکبی
یادت نرود همــــــیشه هنگام جنون
در مصرف عشق صرفه جویی بکنی
در ساحل تو بــلم در آتش می سوخت
من زورق وساحلم در آتش می سوخت
در شرجی چشـــمان تو مـــــیدیدم که
بندر بندر دلــــم در آتـــش می سوخت
با رقص تـگــــررگ اشکنک میشکنند
آنان که غـــــرور نــــی لبک میشکنند
با لهجه سبز نان و گندم عمریست
عمریست که حرمت نمک میشکنند
دل بستن ما روایت خوشبـــختی ست
هر لحن،نگاه ،آیت خوشـــــبختی ست
ما با هم اگر همیشه بد بخت شــــویم
بد بخت شدن نهایت خوشبختی ست
عـــــریان شده ی ســتاره و الماسم
دیـــــوانه ی شــــعر گندم و گیلاسم
وقتــی که خـــــیال شـعر گفتن دارم
شرمنده ی واژه های بی احساسم
بایــــــد که اشـــاره ها غزل خیز کنیم
احســـاس بــرای هــــمه تجــویز کنیم
دســـــت دل من بگـــیر تا این دفــــعه
یک کار قشــــنگ و جالـــب انگیز کنیم
****************************
دل من ای دل یلدا پرســــتم
غرورم را به پای تو شکستم
خودم میدانم ای مغرور ولگرد
تو آخر کار خواهی داد دستم
*********************
نگاهت فرصت باحال من بــــــــــود
دلت آیینه ی آمــــــال من بـــــــــود
برای عشقــــبازی تا همـــــــــیشه
چه میشد چشمهایت مال من بود
