هیچ کس به درستی نمی داند که جهان چگونه آغاز شد، ولی ما می دانیم که جهان دگرگون می شود. چنین می نماید که تمام میلیون ها کهکشانی که در جهان وجود دارند به سرعت از هم دور و دورتر می گردند. چنان که گویی جهان در حال گسترش یافتن یا بزرگ تر شدن است. به همین دلیل، بسیاری از دانشمندان می اندیشند که در زمانی کل ماده، یا مواد، موجود در جهان نزدیک به هم بودند، و انفجار عظیمی آن ها را متلاشی کرده است. دانشمندان این انفجار را مهبانگ می نامند. حدود یک میلیارد سال پس از مهبانگ، نخستین ستارگان در داخل کهکشان های گسترش یابنده شکل گرفتند. کوازارها دور ترین اجسامی هستند که ما در جهان می شناسیم. آن ها کهکشان های درخشان و عظیم بسیار دوردستی هستند.
دورترین کوازار شناخته شده تقریباً به سرعت نور که یعنی 30000 کیلومتر در ثانیه است از هم دور می شوند.
این کوازار دست کم شش میلیارد سال نوری از ما دورتر است. به عبارت دیگر نوری که اکنون از این کوازار به سوی زمین می رسد هنگامی سفرش را به سوی ما آغاز کرده بوده که هنوز منظومه شمسی به وجود نیامده بود. برای تصور سرعت گسترش کهکشان ها آزمایش زیر را انجام دهید.
جهان بادکنکی
1- بادکنکی آبی تهیه کرده و روی آن ها با گواش سفید کهکشان مانندی را که نزدیک هم است نقاشی کنید.
2- صبر کنید تا رنگ خشک شود، بعد بادکنک را باد کنید.
مشاهده می کنید که در حالیکه جهان گسترش می یابد چگونه کهکشان ها از هم دور می شود.
