جوجیتسو برزیلی ( Brazilian jiu jitsu) نوعی هنر رزمی است که بر فنون گلاویزی و مبارزه در وضعیت خاک تأکید دارد. در مبارزات این رشته هدف نهایی بهدست آوردن وضعیت برتر نسبت به حریف و بیدفاع ساختن او با استفاده از تکنیکهای قفلکنندهاست.
جوجیتسو برزیلی در اوایل سدهٔ بیست میلادی از هنر رزمی ژاپنیها کودوکان جودو تکامل یافت که خود در سدهٔ نوزدهم بر اساس سبک جوجوتسو ژاپنی برخی مدارس ژاپن طراحی شده بود. از میان فنون جودو و جوجوتسو در جوجیتسو برزیلی تأکید بیشتر بر نه-وازا (فنون خاک) است.
این رشته بر این اصل تأکید دارد که یک شخص کوچکتر و ضعیفتر با بهکارگیری صحیح تکنیکها و شناخت شیوههای جابجایی نیرو میتواند یک مهاجم بزرگتر و قویتر از خود را شکست دهد. تمرین این رشته برای دفاع شخصی، شرکت در مسابقات ورزشی (جوجیتسو برزیلی و رشتههای مشابه) و همچنین هنر های رزمی ترکیبی صورت میگیرد. در واقع میتوان گفت این رشته شباهتی به ورزشهایی نظیر تکواندو، کاراته و کونگ فو ندارد و تماماً بر اساس اصول گلاویزی بنیان نهاده شدهاست.
قدرت این رشتهٔ رزمی برای اولین بار با شروع مسابقات آزاد ufc که مبارزان از کلیه رشتهها در آن شرکت میکردند و پیروزیهای اسطورهٔ این رشته Royce Gracie بر همگان اثبات شد.
اعطای درجه در جوجیتسو برزیلی بر دو مبنای زیر استوار است؛
-
میزان دانش فنی قابل اجرای هنرجو
-
نمایش هنرجو در مبارزه
دانش فنی هر شخص با توجه به تعداد تکنیکهایی که او توان اجرای آنها را دارد و مهارت او در اجرای هر یک از آنها مشخص میشود. مهمترین مسئله در این رشته قابل اجرا بودن هر تکنیک است به همین جهت هنرجویان تشویق میشوند که تکنیکها را با توجه به توانائیهای جسمی و شکل بدن خود انجام دهند.
درجه ورزشکاران این رشته با رنگ کمربند آنان مشخص میشود؛
سفید
آبی
بنفش
قهوه ای
مشکی
سرخ
حداقل سن مورد نیاز برای دریافت کمربند آبی ۱۵ سال است و برای افراد زیر ۱۵ سال از کمربندهای زرد، نارنجی، سبز استفاده میشود. برای دریافت کمربند مشکی نیز حداقل ۱۹ سال لازم است. دارندگان کمربند مشکی میتوانند با تمرین و آموزش این رشته تا بالاتر از ۹ درجه (دان) را دریافت کنند. شخصی که دان ۸ را بهدست میآورد از یک کمربند مشکی و قرمز استفاده میکند و با دریافت دان ۹ و ۱۰ آن را با یک کمربند سرخ جایگزین میکند و با دریافت دان ۹ و ۱۰ آن را با یک کمربند سرخ جایگزین میکند.
