چرا به خدا پناه مى بريم؟!
هر لحظه امكان انحراف براى انسان وجود دارد،
و اصولاً وقتى خداوند به پيامبرش(صلى الله عليه وآله) دستور مى دهد: از شرّ «وسواس خنّاس» به خدا پناه برد، دليل بر امكان گرفتار شدن در دام خنّاسان و وسوسه گران است.
با اين كه پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) به لطف الهى و با امدادهاى غيبى، و سپردن خويشتن به خدا، از هر گونه انحراف بيمه شده بود، ولى با اين حال، اين آيات را مى خواند، و به او از شرّ وسواسان خناس پناه مى برد، با اين حال تكليف ديگران روشن است.
اما نبايد مأيوس شد; چرا كه در مقابل اين وسوسه گران مخرب، فرشتگان آسمان به يارى بندگان مؤمن، و رهروان راه حق مى آيند، آرى، مؤمنان تنها نيستند، فرشتگان بر آنها نازل مى شوند و آنها را كمك مى كنند: «إِنَّ الَّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللّه ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ».(2)
ولى، هرگز نبايد مغرور شد، و خود را بى نياز از موعظه، پند، تذكر و امدادهاى الهى دانست، بايد هميشه به او پناه برد، هميشه بيدار بود و هميشه هشيار!.
در روايتى از پيغمبر اكرم(صلى الله عليه وآله) مى خوانيم: ما مِنْ مُؤْمِن إِلاّ وَ لِقَلْبِهِ فِي صَدْرِهِ أُذُنانِ: أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ، وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْواسُ الْخَنّاسُ فَيُؤَيِّدُ اللّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ، وَ هُوَ قَوْلُهُ سُبْحانَهُ: وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوح مِنْهُ:
«هر مؤمنى، قلبش دو گوش دارد، گوشى كه فرشته در آن مى دمد، و گوشى كه وسواس خنّاس در آن مى دمد، خداوند مؤمن را به وسيله فرشته تأييد مى كند، و اين است معنى آيه «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوح مِنْهُ».(3)
در حديث پر معنى و تكان دهنده اى، از امام صادق(عليه السلام) مى خوانيم: «هنگامى كه آيه وَ الَّذينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللّه فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ: «كسانى كه وقتى كار بدى انجام دهند يا به خويشتن ستم كنند خدا را ياد مى آورند و براى گناهانشان استغفار مى كنند»(4) نازل شد، ابليس بالاى كوهى در «مكّه» رفت، و با صداى بلند فرياد كشيد، و سران لشكرش را جمع كرد.
گفتند: اى آقاى ما! چه شده است كه ما را فرا خواندى؟
گفت: اين آيه نازل شده (آيه اى كه پشت مرا مى لرزاند و مايه نجات بشر است) چه كسى مى تواند با آن مقابله كند؟
يكى از شياطين بزرگ گفت: من مى توانم، نقشه ام چنين است و چنان!
ابليس طرح او را نپسنديد!
ديگرى برخاست و طرح خود را ارائه داد، باز هم مقبول نيفتاد!
در اينجا «وسواس خنّاس» برخاسته، گفت: من از عهده آن برمى آيم
ابليس گفت: از چه راه؟
گفت: آنها را با وعده ها و آرزوها سرگرم مى كنم، تا آلوده گناه شوند، و هنگامى كه گناه كردند، توبه را از يادشان مى برم!
ابليس گفت: تو مى توانى از عهده اين كار برآيى (نقشه ات بسيار ماهرانه و عالى است) و اين مأموريت را تا دامنه قيامت به او سپرد».
خداوندا! ما را از شرّ همه اين وسوسه گران و از شرّ تمام «وسواسان خنّاس» حفظ فرما!
پروردگارا! دام سخت است، و دشمن بيدار است و نقشه هايش مخفى و پنهان، و جز با لطف تو، نجات ممكن نيست!
