تک درختی بر پهنای زندگی

زیر آسمان آبی خدا که باشی، دیگر چه فرقی می کند که در کجای این کره خاکی قرار گرفته ای، دیگر چه تفاوت می کند که بر گستره ای که ایستاده ای تنها هستی.

تنهایی و تنها ماندن بد نیستند، مهم این است که در این تنهایی چقدر بتوانیم به خود فرصت رشد یافتن و ریشه دوانیدن بدهیم.

هر چه بتوانیم بیشتر رشد کنیم و سایه ای گسترده تر بسازیم، آن وقت فرصتی به دست خواهیم آورد که دیگران را در پناه سایه سار استعدادها و توانایی های خود قرار دهیم. در لحظه های تنهایی است که می توان نوآوری کرد، در لحظه های سخت زندگی است که می توان به خود باوری رسید.

وقتی کسی به مرور زندگی خود می پردازد و می بیند در مدت زندگی اش با وجود تمام تنهایی ها، بی کسی ها و دشواری ها چقدر موفق بوده است و توانسته مانند تک درختی بر دشتی بزرگ یا بر پهنای کویر خود و استعدادهایش رابه ظهور برساند، از این گونه زیستن لبخندی زیبا بر لب خواهد زد.