راوي :همرزم شهيد
منبع :سايت ساجد
در پايگاه همدان بودم ، با شروع فصل زمستان هوا بسيار سرد شده بود ، حتي برودت هوا گاهي به 20 درجه زير صفر مي رسيد و انتظار ميرفت سردتر هم بشود . راهها يخ بندان بود و تانكرهايي كه گازوئيل مي آوردند به سختي خود را به پايگاه رسانده و سوخت را به موتورخانه ها مي ريختند . گازوئيل مصرفي موتورخانه ها هم قبل از رسيدن به موتورخانه يخ مي زدو شوفاژها از كار مي افتادند . تهيه سوخت اماكن غير اداري پايگاه هم به عهده پيمانكار بود كه به صورت شخصي اداره مي شد . يك روز شهيد ياسيني مرا خواست و گفت : - شاطري! امسال هوا خيلي سرد است و سوخت رساني به پايگاه هم وضعيت درستي ندارد ، بايد كاري كنيم كه پرسنل به دردسر نيفتند و زن و بچه ها سرما نكشند . گفتم : جناب سرهنگ ! مسئوليت بخش غير اداري به عهده پيمانكار است ، ربطي به ما ندارد .در جوابم گفت :- نه ، شاطري ! بهتر است مقداري از نفت سهم اداره را به مردم بدهيد تا چنانچه به هر دليل شوفاژخانه ها خاموش شدند ، پرسنل بتوانند با بخاري نفتي خانه هاي خود را گرم كنند . دوباره حرفم را تكرار كردم و گفتم : - جناب سرهنگ ! نفت مورد نياز را بايد پيمانكار تهيه كند. - با پيمانكار صحبت كرده ام ، او نمي تواند نفت تهيه كند ، سهم اداره را از شركت نفت بگير و به صورت امانت در اختيار پيمانكار قرار بده تا به مردم برساند ، بعد كه وضعيت بهتر شد امانت را پس مي دهد . با اينكه دستور برابر روش نبود، لكن لحظه اي شك نكردم و اين كار را با دل و جان انجام دادم و آن سال با تدبير و درايت شهيد ياسيني هيچ كس به دردسر نيفتاد و هر وقت شوفاژها خاموش مي شدند ، خانواده هاي پرسنل از بخاري نفتي استفاده مي كردند. آن زمستان سخت با تمام مشكلاتش به خوبي و خوشي گذشت و جاي خود را به بهار دلپذير داد . چندين سال بعد به تهران منتقل شدم و شهيد ياسيني هم به سِمَت معاون هماهنگ كننده نيروي هوايي انتخاب شده بود ، يك روز صبح او را ديدم و سلام كردم . تا چشمش به من افتاد ، خنديد و گفت : چطوري شاطري هنوز هم به مردم نفت قرض مي دهي يا نه ؟ من نيز خنديدم و گفتم : - اگر شما دستور بدهيد ، چرا كه نه !
(شاطري ، شهيد عليرضا يا سيني)
