راوي :همرزم شهيد
منبع :سايت ساجد
تيمسار ياسيني به طرق گوناگون از زير دستان دستگيري مي كرد تا جايي كه در اين گونه موارد از هيچ كوششي دريغ نداشت. او مي گفت :« ما موظفيم كه براي بالا بردن روحيه پرسنل تلاش كنيم ، زيرا در آن صورت آنان با جان و دل خدمت خواهند كرد و در نتيجه بازدهي كار نيز بالا ميرود .» سال ها بود كه با هم مراوده و دوستي داشتيم و اكنون فرصتي پيش آمده بود تا در كنار يكديگر و در مديريت جنگ الكترونيك عمليات نيرو خدمت كنيم . چند روزي بود كه آثار نگراني را بر چهره اش مي ديدم . تا آن روز هر بار كه از او خواسته بودم تا علت نگراني اش را برايم بگويد به طريقي طفره رفته بود . رو به او كردم و گفتم :« تيمسار ببخشيد! لااقل علت را براي من بگوييد ، شايد بتوانم كمكي كنم .» تاملي كرد و گفت :« يكي از همكاران درجه دار در پايگاهي دور افتاده خدمت مي كند . او به منظور حل مشكلات زندگي اش مي خواهد به تهران منتقل شود ، اين در حالي است كه چند سر عائله تحت تكفل دارد ، درآمدش اندك است و قادر به تامين مسكني نمي باشد . مانده ام با پول اندكي كه از قبل پس انداز نموده است چگونه و كجا مي توان برايش زميني خريداري كرد تا بتواند سر پناهي براي بچه هايش بسازد.» چندي از آن ماجرا گذشت تا اينكه پرس و جو كنان زميني را پيدا كرديم . روزي به اتفاق ايشان به محل مورد نظر رفتيم . گر چه از موفقيت حاصله اظهار رضايت مي كرد ، ولي هنوز كمي نگران به نظر مي رسيد . علت را جويا شدم . نگاهي به من كرد و گفت :« مسافت اينجا تا تهران نسبتا زياد است ، مي ترسم كه بعد مسافت مشكلات بعدي را در پي داشته باشد . ولي به هر حال زمين مناسبي است . رضايم به رضاي خدا.» حال براي قولنامه نمودن زمين نياز به پول بيشتربود . ايشان با پي گيري هاي مستمري كه داشتند مبلغي وام برايش گرفتند و آن زمين را با قيمتي مناسب براي آن درجه دار خريداري كردند .
(سرتيپ خلبان علي اصغر جهان بخش ، شهيد عليرضا ياسيني )
