شوگان لقب رهبران مبارزی بود که از اواخر قرن دوازدهم تا اواسط قرن نوزدهم بر ژاپن فرمانروایی می کردند.
کلمه شوگان در زبان ژاپنی به معنی فرمانده بزرگ است. امپراتور ژاپن ابتدا این عنوان را به افسرانی داد که آن ها را به مبارزه با قبایل و سرکوب شورشیان در ناحیه مرزی شمالی در اواخر قرن هشتم می فرستاد.
در سال 1192، امپراتور عنوان شوگان را به رهبر نظامی یوریتومو از خانواده میناموتو داد. یوریتومو یک انجمن شوگان یا دولت مبارزان را در کاماکورا تاسیس کرد. شوگان کاماکورا تا سال 1333 پابرجا ماند و در امور نظامی و مدنی با دربار امپراتوری در کیوتو مشارکت می کرد.
خانواده آشیکاگا در سال 1338 یک انجمن شوگان را در ناحیه موروماچی کیوتو تاسیس کردند. شوگان های آشیکاگا ضعیف و عاجز از اداره امور بودند. این دوران مصادف با ظهور طبقه جدیدی از جنگجویان به نام سامورایی بود. در سال 1603، طایفه توکوگاوا ایاسو رقیبان خود را شکست داد و جایگاه خود را به عنوان رییس شوگان کل کشور تثبیت کرد.
چشم انداز
در سال 1603 ایاسو قوی ترین انجمن یا حکومت شوگان را در ادو (توکیوی امروزی) تاسیس کرد. در سال 1867 شوگان ها از قدرت کناره گیری کردند و اداره امور را به امپراتور سپردند.
