احاديث

حدیث (1131) امام باقر (ع) می فرمایند:

اَللَّهُمَّ ارزُقنى رِزقاً حَلالاً يَكفينى وَ لا تَرزُقنى رِزقاً يُطغينى وَ لا تَبتَليَنّى بِفَقرٍ اَشقى‏ بِهِ مُضَيِّقاً عَلَىَّ.
خداوندا! مرا روزىِ حلالى بده كه كفايتم كند، و روزى‏ ای نده كه به طغيانم كشانَد و به فقرى گرفتارم نكن كه با آن بدبخت شوم و به تنگنا افتم.
 

فضائل الشهر الثلاثة، ص 108

حدیث (1132) امام علی (ع) می فرمایند:

لا يُؤنِسَنَّكَ اِلاَّ الحَقُّ وَ لا يوحِشَنَّكَ اِلاَّ الباطِلُ
مبادا جز حق، با تو اُنس بگيرد و جز باطل، از تو بهراسد.

نهج البلاغه، از خطبه 130

حدیث (1133) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:

اَلصَّدَقَةُ عَلى‏ وَجهِها وَاصطِناعُ المَعروفِ وَ بِرُّ الوالِدَينِ وَصِلَةُ الرَّحِمِ تُحَوِّلُ الشِّقاءَ سَعادَةً وَتَزيدُ فِى العُمرِ وَ تَقى مَصارِ عَ السُّوءِ
صدقه به جا، نيكوكارى، نيكى به پدر و مادر و صله رحم، بدبختى را به خوش‏بختى تبديل و عمر را زياد و از پيشامدهاى بد جلوگيرى می ‏كند

نهج الفصاحه، ح 1869

حدیث (1134) امام صادق(ع) می فرمایند:

 اِنَّ مِن حَقيقَةِ الايمانِ اَن تُؤثِرَ الحَقَّ وَ اِن ضَرَّكَ عَلَى الباطِلِ وَ اِن نَفَعَكَ وَ اَن لا يَجوزَ مَنطِقُكَ عِلمَكَ.

 از حقيقت ايمان اين است كه حق را بر باطل مقدم دارى، هر چند حق به ضرر تو و باطل به نفع تو باشد و نيز از حقيقت ايمان آن است كه گفتار تو از دانشت بيشتر نباشد. 
 

(محاسن، ج 1، ص 205 )

حدیث (1135)  امام علی (ع)  می فرمایند:

مَن رَكِبَ الباطِلَ اَذَلَّهُ مَركَبُهُ. مَن تَعَدَّى الحَقَّ ضاقَ مَذهَبُهُ^.
 كسى كه بر باطل سوار شود، مَركبش او را ذليل خواهد كرد. كسى كه از راه حق منحرف شود راه بر او تنگ خواهد شد.

عيون الحكم والمواعظ، ص 444

حدیث (1136)  امام صادق(ع) می فرمایند:

وَ لَيسَ يُحَبُّ لِلمُلوكِ أَن يُفَرِّطوا فى ثَلاثٍ: فى حِفظِ الثُّغورِ وَ تَفَقُّدِ المَظالِمِ وَ اختيارِ الصّالِحينَ لاَِعمالِهِم.
حاكم سزاوار نيست كه در سه كار كوتاهى كند: حفظ مرزها، رسيدگى به حقوق پايمال شده و انتخاب افراد شايسته براى كارهايشان

.البلد الامين، ص 349

حدیث (1137) امام علی (ع)  می فرمایند:

مَنِ اقتَصَرَ عَلى بُلغَةِ الكَفافِ فَقَدِ انتَظَمَ الراحَةَ وَ تَبَوَّأَ خَفضَ الدَّعَةِ.
هر كس به مقدار كفايت، قناعت كند، آسايش مى‏يابد و براى خويش زمينه گشايش فراهم مى‏كند.

نهج البلاغه، حكمت 377

حدیث (1139) پیامبر اکرم (ص)  می فرمایند:

لا تُداوِ اَحَدا حَتّى تَعرِفَ داءَهُ
هيچ كس را درمان مكن، مگر آن گاه كه بيمارى او را بشناسى.

نهج الفصاحه، ح 1726

حدیث (1140) امام علی (ع)  می فرمایند:

صِلَةُ الرَّحِمِ توجِبُ المَحَبَّةَ وَتَكبِتُ العَدُوَّ
صله رحم، محبّت آور است و دشمنى را از بين می ‏برد

غررالحكم، ح 5852

حدیث (1141) امام علی (ع) می فرمایند:

خَيرُ النّاس عِندَ اللّه‏ِ عَزَّوَجَلَّ اَقوَمُهُم لِلّهِ بِالطّاعَةِ فيما لَهُ وَ عَلَيهِ وَاَقوَلُهُم بالحَقِّ وَ لَو كانَ مُرّا فَاِنَّ الحَقَّ بهِ قامَتِ السَّماواتُ وَالرضُ
بهترين مردم نزد خداى متعال كسانى هستند كه در اطاعت از خدا استوارترند چه به سودشان باشد چه به ضررشان و حق‏گو باشند هر چند تلخ باشد، زيرا كه آسمان‏ها و زمين براساس حق استوار است.

بحارالأنوار، ج 32، ص 401

حدیث (1142) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:

إذَا استُحِقَّت وَلايَةُ اللّه‏ِ وَالسَّعادَةُ جاءَ الأجَلُ بَينَ العَينَينِ و ذَهَبَ الأمَلُ وَراءَ الظَّهرِ و إذَا استُحِقَّت وَلايَةُ الشَّيطانِ وَالشَّقاوَةُ جاءَ الأمَلُ بَينَ العَينَينِ و ذَهَبَ الأجَلُ وَراءَ الظَّهر

هرگاه كسى مستحق دوستى خداوند و خوشبختى باشد، مرگ در برابر چشمان او مى‏آيد و آرزو پشت سرش مى‏رود و هرگاه مستحق دوستى شيطان و بدبختى باشد، آرزو پيش چشم او، و مرگ پشت سرش قرار مى‏گيرد.

الكافى، ج 3، ص 258، ح 27

حدیث (1143) امام علی (ع) می فرمایند:

اِذا قَطَّعُوا الأرحامَ جُعِلَتِ الأموالُ فى أيدىِ الأشرارِ

هرگاه مردم قطع رحم كنند، ثروت‏ها در دست افراد شرور قرار مى‏گيرد

كافى، ج 2، ص 348، ح 8

حدیث (1144) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:

اِذا غَضِبَ اللّه‏ُ تَعالى عَلى اُمَّةٍ ثُمَّ لَم يُنزِل بِهَا العَذابَ غَلَت اَسعارُها و قَصُرَت أعمارُها و لَم يَربَح تُجّارُها و لَم تَزكُ ثِمارُها و لَم تَغزُر اَنهارُها و حُبِسَ عَنها اَمطارُها و سُلِّطَ عَلَيها اَشرارُها

هرگاه خداوند متعال بر مردمى خشم بگيرد و بر ايشان عذاب نفرستد، اجناس آنها گران و عمرشان كوتاه مى‏شود، بازرگانان آنها سود نمى‏برند، ميوه‏ هايشان سالم نمى‏ماند، رودخانه ‏هاى آنها پر آب نمى‏گردد، باران از آنها دريغ مى‏شود و بَدان آنان بر ايشان مسلّط مى‏گردند.

من لايحضره الفقيه، ج 1، ح 1489

حدیث (1145) پیامبر اکرم (ص) می فرمایند:

اِنَّما اَهلَكَ الَّذينَ مِن قَبلِكُم اَنـَّهُم كانوا اِذا سَرَقَ فيهِمُ الشَّريفُ تَرَكوهُ وَ اِذا سَرَقَ فيهِمُ الضَّعيفُ اَقاموا عَلَيهِ الحَدَّ

نابودى مردمان پيش‏تر از شما از آنجا بود كه اگر سرشناسى دزدى می ‏كرد، رهايش می ‏ساختند و چون ناتوانى دزدى می ‏نمود، مجازاتش می ‏كردند.

نهج البلاغه، از نامه 47

حدیث (1146) امام علی (ع) می فرمایند:

 كانَ النَّبىُّ صلی ‏الله‏ عليه ‏و‏آله اِذا اَصبَحَ مَسَحَ عَلى رُؤوسِ وُلدِهِ وَ وُلدِ وُلدِهِ.

 هرگاه صبح می ‏شد پيامبر صلی ‏الله‏ عليه ‏و ‏آله دست نوازش را بر سر فرزندان و نوه‏ هاى خود می ‏كشيدند .