پاسخ به:احاديث
تَعَلَّمُوا العِلمَ فَإنَّ تَعَلُّمَهُ حَسَنَةٌ، وَطَلَبَهُ عِبَادَةٌ. دانش بیاموزید که آموختن آن پاداش دارد و جستوجوی آن عبادت است.
بحار الأنوار، ج 78، ص 189
اِحذَر كُلَّ عَمَلٍ یرضاهُ عامِلُهُ لِنَفسِهِ وَ یکرَهُهُ لِعامَّةِ المُسلِمینَ بپرهیز از هر کارى که انجامدهندهاش آن را براى خود می پسندد، امّا براى عموم مسلمانان نمی پسندد
غررالحکم و دررالکلم، ح 2596
کُلُّ یَومٍ لا یُعصَی اللهُ فیهِ فَهُوَ یَومُ عیدٍ هر روزی که در آن گناه نشود همان روز ، روز عید است
نهج البلاغه ج4 ص100
مَن یشتَهِ كَرامَةَ الآخِرَةِ یدَع زینَةَ الدُّنیا هر که کرامت آخرت را می خواهد ، زینت دنیا را وا می نهد
مسند الشهاب ، ج 1 ، ص 251
ایاكُمْ وَ الْحَلْفَ فَاِنَّهُ ینْفِقُ السِّلْعَةَ وَ یمْحَقُ الْبَرَكَةَ از قسم خوردن بپرهیزید، چرا که کالا را تلف مى کند و برکت را از بین مى برد.
کافى، ج 5، ص 162، ح 4
نِعمَتانِ مَغبونٌ فیهِما كَثیرٌ مِنَ النّاسِ : اَلصِّحَّةُ وَ الفَراغُ دو نعمت است که بیشتر مردم در آنها زیانکارند : سلامت و فراغت
الأمالى ، طوسى ، ص 526
ثَلاثَةٌ تُورِثُ المَحَبَّةَ : الدّینُ وَالتَّواضُعُ وَالبَذل سه چیز است که محبّت می آورد : دین ، فروتنى و بخشش
تحف العقول، ص 316
اِقبَل عُذرَ أخیكَ و إنْ لَم یكُن لَهُ عُذرٌ ، فَالْتَمِس لَهُ عُذراً عذر برادرت را بپذیر و اگر عذرى نداشت ، عذرى برایش بتراش
بحار الأنوار ، ج 74 ، ص 165
إنَّ أهنَأ النّاسِ عَیشاًَ مَن کانَ بِما قَسَمَ اللهُ لَهُ راضیاً
گواراترین زندگی برای کسی است که به آنچه خداوند قسمت او کرده، خرسند و راضی باشد
غررالحکم و دررالکلم، ح 3397
اِبنُ آدمَ أشبَهُ شَىءٍ بِالمِعیارِ ، إمّا ناقِصٌ بِجَهلٍ أو راجِحٌ بِعِلمٍ آدمیزاده ، شبیهترین چیز به ترازوست : یا با نادانى سبُک شود و یا بهدانش ، سنگین گردد
تحف العقول، ص 212
لَو أدرَکتُهُ لَخَدَمتُهُ أیامَ حَیاتی اگر او [امام زمان علیه السلام] را در یابم ، تمام عمر به او خدمت می کنم
الغیبه ، نعمانى ، ص 245
العِبَادَةُ مَعَ أکلِ الحَرََامِ كَالبِنَاءِ عَلیَ الرَّمل عبادت همراه با لقمۀ حرام همچون ساختمانی است که بر ماسه بنا شده باشد
بحار الأنوار، ج 84، ص 258
کانَ [رسولُ الله] إذا أوَى إلىَ مَنزِلِهِ، جَزَّءَ دُخُولَهُ ثَلاثَةَ أجزَاءٍ: جُزءاً لِلَّهِ، وَجُزءاً لِأهلِهِ، وَجُزءاً لِنَفسِهِ پىامبر (صلی الله علیه و آله) وقت خود را در منزل به سه قسمت میکرد: بخشی برای (عبادت) خدا، بخشی برای خانواده و بخشی برای خوىش
مکارم الأخلاق، ج 1، ص 44
أولَى النّاسِ بِالتُّهمَةِ مَن جالَسَ أهلَ التُّهمَةِ سزاوارترىن مردم به تهمت کسى است که با اهل تهمت همنشىنى کند
الأمالى ، صدوق ، ص 73
اِذا ظَهَرَتِ الجِناىاتُ ارتَفَعَتِ البَرَکاتُ هرگاه گناهان آشکار شوند، برکتها از مىان مىرود
غررالحکم، ح 4030
