مستی بدون شراب
*این خاطره را از زبان دکتر حجت الله ایوبی، رئیس دانشکده معارف اسلامی و علوم سیاسی دانشگاه امام صادق (علیه السلام) نقل می نماییم:
در سال ۱۳۷۲ برای تحصیل به فرانسه رفتیم. در آنجا با آغاز تحصیلاتم با جوانان با بصیرتی در مسجدی کوچک آشنا شدم. این جوانان مراسم سوگواری ابا عبدالله(علیه السلام) را با شکوه تمام برگزار می کردند و مثل دیگر ایرانیان بر سر و سینه می زدند و بر مظلومیت امامان شیعه اشک می ریختند. تصمیم گرفتم روز عاشورا را در شهر لیون باشم . روز تاسوعا به شهر لیون رسیدم و طبق قراری که با یکی از دوستان خوبم گذاشته بودم در محل قرارمان نزدیک دانشگاه با یکدیگر ملاقات نمودیم. محل خلوت و آرامی بود که غالباً در دوران تحصیل در آنجا نماز می خواندیم. به دوستم پیشنهاد کردم که در همین محل نماز بخوانیم سپس عازم مسجد ژیور شویم. با اندوه گفت: موافق نیستم، چرا که دو روز قبل وقتی دراینجا نماز می خواندم دانشجوی فرانسوی با دیدنم در حال نماز شروع به اهانت و هتاکی کرد. پس از پایان نماز به او گفتم: از شما که دم از فرهنگ و تمدن می زنید! بسیار بعید است که این چنین وقیحانه عبادت یک مسلمان را مورد استهزاء قرار دهید.
او گفت: خدای شما بی رحم است! چرا که بسیاری از حاجیانی که برای زیارت خانه او رفته بودند، دچار بیماری مننژیت شدند و این مریضی را با خود به فرانسه آوردند.
هادی به او گفت: خدایی که تو می شناسی نه تنها بی رحم! بلکه بسیار زبون و ضعیف است. اما خدایی که من برای او نماز می خوانم، خدایی رئوف، مهربان و بسیار تواناست.
بحث در گرفت. طرف مقابل، دانشجوی سال آخر دکتری فلسفه بود و دائما تأکید می کرد که هیچ دینی ندارد و با مذهب مخالف است. سخنان من کم کم طرف مقابل را به فکر فرو برد و او را وادار به عذرخواهی کرد. سپس با دستپاچگی ضمن خداحافظی عید پاک را نیز به او تبریک گفت. من که از برخوردهای گستاخانه این دانشجوی فرانسوی شدیداً دلخور بودم، گفتم: در فرهنگ ما پیراهن سیاه دلیل بر عزادار بودن است و بنده عذر دارم و نمی توانم تبریک شما را پذیرا باشم. دانشجوی فرانسوی ضمن عذرخواهی دلیل این سوگ را پرسید و من از مصیبت کربلا و مراسم عزاداری اباعبدالله علیه السلام در ایران برایش سخن گفتم.
دانشجوی فرانسوی گفت: با اینکه اعتقادی به این مسائل ندارم، به عنوان یک دانشجو، بسیار مایلم این قبیل مراسم را از نزدیک ببینم تا بتوانم قضاوتی مطابق با واقع درباره آن داشته باشم.
من از فرصت استفاده کردم و نشانی مسجد ژیور را به او دادم، با این شرط که بعد از شرکت در مراسم، احساسش را از طریق پست الکترونیکی برایم بازگو نماید.
فردای آن روز برای شرکت در مراسم عاشورای حسینی به مسجد ژیور رفتیم. در آنجا یکی از جوانان فرانسوی به زبان فرانسه مقتلی زیبا قرائت کرد و صدای های های و گریه زن و مرد، فضای مسجد را عطرآگین کرد. پس از پایان روضه خوانی، مراسم سینه زنی آغاز شد.چند سال پیش دانشجویان ایرانی میدان دار بودند و فرانسویها نظاره گر؛ اما دیگر از آن جمع ایرانی که غالبابه ایران بازگشته بودند خبری نبود و جوانان فرانسوی، خود با حرارت و زیبایی تمام دم می گرفتند و بر سینه می زدند.
بعد از اتمام مراسم، به سنت ایتن آمدیم. فردای آن روز، ناخودآگاه به یاد ماجرای لیون افتادیم واز دوستم خواستم مکاتبات خود را بررسی کند. شاید آن دانشجوی فلسفه در مراسم شب گذشته شرکت کرده باشد. باهم به سراغ کامپیوتر رفتیم و با این جمله که"شما یک پیام دارید" مواجه شدیم. دانشجوی فرانسوی در مراسم دیشب شرکت کرده بود، او به قول خودش عمل کرده و احساسش رابه زیبایی هر چه تمام نوشته بود. ترجمه پیام شعر گونه او از این قرار بود:
دوست گرامی!
من به مسجد آمدم،
قطره ای بودم از اقیانوسی بیکران،
سنگریزه ای در شن زاری بی انتها،
برای اولین بار در سوگ مرده ای گریستم،
اما مرده ای نه مانند دیگران،
او هزار سال پیش درگذشته بود
اما به رغم بیش از یک هزاره، گویی هنوز بود!
در شجاعت و مظلومیتش گریستم و او را بسیار ستودم
دیشب را مست سر بر بالین گذاشتم،
برای اولین بار مست بودم،
بدون آنکه قطره ای شراب خورده باشم ،
و این مستی را مدیون تو هستم
و از تو هزاران بار متشکرم، هزاران بار.
به نقل از کتاب "امام حسین (علیه السلام) مردی برای تمام فصل ها و نسل ها" و مصاحبه مستقیم با نویسنده کتاب.
