سلام. در آيه زير اندكي بيشتر فكر كنيد:

«اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ وَ هُمْ في‏ غَفْلَةٍ مُعْرِضُون‏» (انبياء/1)

به راستي چقدر مرگ و فكر كردن به آن در زندگي ما جاي دارد؟ مگر نه اين است كه هر روزه در اطراف ما، چندين نفر از دنيا مي روند و ما نيز شاهد آن هستيم، اما ...

اين آيه نه به مرگ،‌ كه به زمان رسيدن قيامت و حسابرسي اعمال اشاره دارد. آيا براي آن خود را آماده كرده ايم؟

در اين آيه تمام مردم مد نظر هستند،‌ نه فقط مشركان و كفار و غير مسلمانان! تازه در ادامه مي گويد با آنكه زمان حسابرسي آنها نزديك است، اما عين خيالشان نيست و انگار نه انگار كه قرار است اتفاقي بيفتد!!!

دقت كنيد كه در آيه از واژه «اقترب» كه از باب «افتعال» است،‌ استفاده شده كه اهل فن مي دانند معنايش چيست.

تشكر.

شگفت آیتی است از «حکمت بلند» و «حکم دلپذیر» و «وجیه ترین فرمان» و «جامع ترین نهی» با «خوش ترین دلیل».

حکمت بلند آنکه ای رسول و ای جمله آدمیان، همت بلند دارید و در میان نعمتهای الهی آنها را بر گزینید که نفع آن هیچگاه از شما منقطع نمی گردد چه در دنیا و چه در آخرت.

و «حکمِ دلپذیر» آنکه دنیا را نیز عزیز دارید که آن برای شما آفریده شده است، با همه عیش ها و عشرت ها، پس به قدر لذت و آسایش، نه فرسایشِ خود و دیگران، از آن بهره بگیرید.

و «وجیه ترین فرمان» امر به احسان است که عدالت را نیز در خود پنهان دارد و احسان کاری است که بعد از عدالت معنی می یابد و هیچ سنتی بیش از عدل و احسان جامعه را به کمال نمی رساند.

«حکمت بلند» و «حکم دلپذیر» و «وجیه ترین فرمان» را گفتي، اما «جامع ترین نهی» با «خوش ترین دلیل» را نيامدي!!