ابوالحسن شهید بن حسین بلخی از برجسته ترین دانشمندان، متکلمان و شاعران دوره سامانی یعنی سده چهارم هجری است که به دو زبان فارسی و عربی شعر می گفته است.
ابوشکور بلخی در سال ۳۰۰ هجری، در بلخ به دنیا آمد ولی از زندگی و بیشتر شعرهای او اطلاعات چندانی به جای نمانده است.
به گفته ابن ندیم: ابوشکور؛ فیلسوفی بوده که علاوه بر تالیفاتی که داشته به مناظره با سایر فلاسفه از جمله: زکریای رازی نیز می پرداخته است. او علوم اولیه یعنی؛ مجموعه معارف یونان و خط تبحر زیادی داشته و از پیشگامان شعر فارسی به شمار می آید. ابوشکور از بلخ به چغانیان، نزد ابوعلی محتاج، از امرای دربار سامانیان رفت و در در دربار سامانیان حضور داشت. از جمله کسانی که وی به مدح آنان می پرداخت نصر ابن احمد سامانی و ابوعبدالله محمد بن احمد جیهانی وزیر سامانیان را ذکر کرده اند. ابوشکور بلخی، سرانجام در سال ۳۲۵ هجری قمری در گذشت.
آثار برجای مانده :
آفرین نامه : این اثر که در خصوص حکمت، پند و اندرز و در بحر متقارب سروده شده یکی از شاهکارهای زبان فارسی به شمار می آید که تنها بیش از ۳۰۰ بیت از آن برجای مانده است. آفرین نامه را ابوشکور به نام نوح بن نصر سامانی به نظم نوشته است.
علاوه بر آفرین نامه، شعرهای دیگری هم در قالب های قطعه، قصیده و غزل داشته است که از آن ها تک بیت هایی به صورت پراکنده به جای مانده است.
