فرهنگ سیاسی
فرهنگ سیاسی یک ملت مجموعهای از شیوههای تفکر درباره سیاست و حکومت است که میان بخش عظیمی از افراد مشترک میباشد. فرهنگ سیاسی محیطی روانی فراهم میآورد که تعارض و رقابت سیاسی در چارچوب آن انجام میشود و خطمشی درستی در محدوده آن پدید میآید و دو جزء اصلی دارد:
1ـ جهتگیریهای شناختی: یعنی اطلاع و آگاهی از موضوعات.
2ـ جهتگیری عاطفی: یعنی احساسات و هیجانات و باورهای مربوط به این موضوعات.
اعتقاد مردم درباره وضع موجود جهان سیاست، جهتگیری شناختی آنهاست. جهتگیری عاطفی نیز اولاً بدیل تفاوت ارزشها و اولویتهای مردم و ثانیاً بدیل اظهار خوشوقتی یا انزجار نیز مشخص میشود.[1]
فرهنگ سیاسی سرشتی ترکیبی دارد، ترکیبی از الگوهای کوچکتر مانند ارزشها، باورها، اعتقادات، قواعد و نگرشهاست واز منابع مهمتر همچون جهانبینیها، ایدئولوژیها و اعتقادات مردم مایه میگیرد. فرهنگ سیاسی در سطح خرد به روانشناسی فردی افراد جامعه و در سطح کلان به جامعهشناسی یک ملت بستگی دارد. فرهنگ سیاسی را میتوان همانند فرهنگ عمومی به دو بخش تقسیم کرد؛ فرهنگ سیاسی آرمانی و فرهنگ سیاسی واقعی. از سوی دیگر فرهنگ سیاسی را نیز شامل دوبخش فرهنگ سیاسی گروههای برگزیده و حاکم و دیگری فرهنگ سیاسی توده میگردد.
گابریل آلموند: فرهنگ سیاسی توزیع هاصی از ایستارها، ارزشها، احساسات، اطلاعات و مهارتهای سیاسی است.([2])
فرهنگ سیاسی امری بین رشتهای است و به عنوان تابعی از فرهنگ عمومی، مفهومی است که سعی در ترکیب رهیافتهای روانشناختی، مردمشناختی، جامعهشناختی، تاریخی، فلسفی، سیاسی، فرهنگی و ... برای پر کردن خلاء موجود بین سطح تحلیل خرد رفتار سیاسی فرد و سطح تحلیل کردن رفتار سیاسی مبتنی بر متغیرهای مشترک جامعه دارد.
فرهنگ سیاسی یک جامعه مجموعهای از آرمانها، نگرشها و طرز برخوردهای کم و بیش ثابت درباره قدرت و سیاست است که تحت تأثیر عقاید، نمادها، ارزشها و باوردهای افراد و در متن تاریخ و حیات جمعی آنها شکل میگیرد و به رفتارها و کنشهای سیاسی در قبال نظام سیاسی جهت میدهد.([3])
گردآوری : رسول مومنی
[1]- آشنایی با علم سیاست، آستین رنی، ترجمه لیلا سازگار، ص 92.
[2]- چارچوبی نظری برای سیاست تطبیقی، ترجمه علیرضا طیب، ص 71.
[3]- علی، اختر شهر، مؤلفههای جامعهپذیری سیاسی در حکومت دینی، ص 57.
بر گرفته از هادی
http://www.hadinews.ir/?q=node/444
