عظمت پروردگار انسان را به رکوع و کرنش وا مى دارد و خدايى او، بنده را به تواضع.
رکوع، خم شدن در برابر عظمت او و اظهار بندگى و طاعت اوست .
خم می شويم، يعنى کبريايى تو ما را به تعظيم وا می دارد .
رکوع، ادبِ عابد است .
على عليه السلام، آن قدر رکوع طولانى داشت که عرق از ساق پايش جارى و زير قدم مبارکش تر مى شد.
امام صادق عليه السلام بيش از سى مرتبه، در رکوع و سجود، ذکر خدا را تكرار می کرد .
رکوع، ترکيبى است از فعل و ذکر .
حرکت و عملش، نشان فروتنى و تواضع و خضوع است و ذکرش،: سُبْحانَ رَبَّىَ الْعَظِيمِ وَ بِحَمْدِهِ : تسبيح خداى متعال .
