امام داش مى خنديد!

بعثى ها آن روز گير داده بودند كه «شما همه اش اهل گريه و دعا و نيايش هستيد و لبخند به لبتان نمى آيد و اصلا بلد نيستيد شاد باشيد و افراطى هستيد.» شايد اين كه بچه ها با افسرانى مشغول كار بودند كه دستشان به خون دوستانشان آغشته بود، باعث شده بود كه كمتر با آنها شوخى كنند و بخندند و وقتى شهيدى را پيدا مى كردند، روضه مى خواندند و مى گريستيد.

آنها مى گفتند: «امام شما هم در هيچ كدام از فيلم ها و تصويرهايى كه ديده ايم نمى خندد.» همان روز شهدا به كمكمان آمدند. يك شهيد كه عكس امام روى جيبش بود; امام داش مى خنديد!