بسم الله الرحمن الرحيم
بزرگي و عظمت اين شهيد دست دلم را مي لرزاند براي نوشتن...
خيلي اخلاق خوبي داشت، با همه مي جوشيد و گرم مي گرفت از هفت ساله تا هفتاد ساله ، اما درون پر دردي داشت ، مثل گل خوشبو بود و اخم و قهر و تندي نداشت ، هرگز بد كسي را نخواست، و سن و سالش كمتر از بقيه رفقايش بود اما روحا از تمام آنها بزرگتر بود به آن اوج ها مي انديشيد بزرگ و بلند...بسيار مهربان و رئوف بود. من از بچه گي با مصطفي انس داشتم و درسها آموخته بودم ، او اعتماد به نفس بالا و ايمان قوي داشت .
گفته بوديم برايمان بنويسند . بنويسند از مرداني كه نام آنها در كوهها، دشتها، درياها و پهنه آسمان آبي اين سرزمين پراكنده است ، از مرداني كه ارتفاع ايمانشان به دست مبارك امام رضوان الله عليه رسم شده بود ، از مرداني كه پاره هاي آهن بودند. از مرداني كه مالك اشتر علي بودند و عمار زمان خويش، بنويسند از مرداني كه وقتي به خاك افتادند بيش از هزار مرد بودند .
وقتي كه از ما در باره قصه (مردان بي ادعا) مي پرسند مي گويم ماجراي ما هنوز آنقدر قديمي نگشته كه آن را در لا به لاي آلبوم هاي قديمي دفن كنيم و نشانه هايش را بر طاقچه قاب مرداني كه وصف بزرگيشان در قالب هيچ كلمه و جمله اي نمي گنجد. نوشتن در وصف آن ملكوتيان ديگر خودكار نمي طلبد ، بايد با قلم مي نوشتم و تنها قلمي كه شايستگي بيان ضمير واژگاني را در وصف كبير مردان داشت ، چفيه بود ، چفيه مدالي افتخار بر دوش مرداني كه با مردانگي راههاي صعب العبور را پيمودند و شايد در مسير عروجشان تا ملكوت صدها تير و تركش را ميهمان جسم خاكيشان كردند. امروز من و تو ما نيازمند درك پرواز ملكوتي آسماني هاييم، آنهايي كه عاشقانه رفتند و عارفانه سرودند شعر رفتن را، و گرامي ميداريم ياد آنها را در روزهايي كه خاطره هاي دلاوري را بر ما تداعي مي كند، خاطره هايي كه بايد آويزه گوشمان كنيم و هرلحظه با ياد آنها راه و مسير خود را بيابيم . ياد شان گرامي ، راهشان پر رهرو ...
پنجره هاي شفاعت به فرمان شما گشوده خواهد شد ، شهدا ما را يادتان نرود.
والسلام عليكم و رحمه الله و بركاته
ناصر ملكي
