ملابس

ملابس (پوشاک دوران اسارت )

 به كلّيه لباسهاي يك اسيركه بهمراه داشت  گفته مي‏شد.

اویل اسارت یعنی سه ماهی که در بغداد زندان الرشید بودیم به ما لباس ندادند ، لباس های نظامی ما پاره پاره شده بود . با بریدن آستین ها و پاچه ها لباسهایمان را وصله می زدیم .خیلی خنده دار شده بودیم اگه کسی وارد میشد و ما را می دید فکر می کرد عده ایا نسان عصر حجری را دیده. بعد از رفتن به اردوگاه تکریت به هر نفر یک عدد شورت و زیر پوش و یک جفت دمپایی دادند که ان هم حکایت خاص خود را دارد. بعد از مدتی یک دست بلوز و شلوار زرد رنگ که پشت آن کلمه« P.O.W  » حک شده بود . که خلاصه جمله Prisoner of War یعنی « اسیر جنگی » بود .

بعد از چند ماه یک دست لباس آبی رنگ سرهمی و یک لباس عربی « دشداشه » به هر اسیر دادند . این بود کلیه لباسهایی که در این مدت دو سال و اندی اسارت به ما تعلق گرفت .روزهای اخر اسارت قبل از مبادله هم یک دست لباس نظامی خشن وخیلی گشاد دادند که پس از ورود به ایران سریع بادریافت  لباس های جدید وطنی در قرنطینه ان ها را به گوشه ای انداختم.