بسیاری از ادیان کهن و ایین های معنوی و مکاتب مختلف در این باره سخنهای فراوان گفته اند و اخلاق را بعنوان یک اصل و یک محور در جهت تربیت و شکوفائی روح و جوهر انسان بکار گرفته اند .
همگی میدانیم که در طول تاریخ گذشته انسانهای متعالی پا به عرصه زندگی ما نهاده و پیامهای خود را در قالب اعمال و رفتارهای خویشتن و یا اموزه های حکیمانه گسترش دادن .
اما اگر بخواهیم منصفانه بنگریم به نظر میرسد انسان کنونی با همان اخلاقی که بسیار فراوان از ان یاد میکند فاصله زیادی پیدا کرده و قادر نیست که انرا فرا چنگ اورده و در درون این دنیا به زندگی خود ادامه دهد
جمله های قصار , پندهای حکیمانه و حکایتهای فراوانی از درو دیوار و کوچه و کتاب و درس و خانه و بر سر زبانهای ما جاری است و از هرسو این واژه ها به سوی ما روان میشود .
اما چرا .....
براستی چرا هر جا که قدم می نهیم اثری از ان بچشم مبخورد اما در زندگی حقیقی و در عمل ما چیزی از انها را نه میبنیم و نه لمس میکنیم .
اینک اگر فرصتی و یا اشتباقی احساس میشود از دوستان عزیز و صاحب اندیشه دعوت به عمل می اورم که دانسته های خویشتن را در این تاپیک به اشتراک بگذارند .
با کمال سپاس و تشکر فروان 
