رجعت ياران امام زمان عليه‏السلام

شيخ محمد تقى بافقى نزديك حرم حضرت عبدالعظيم داشت از دنيا مى‏رفت، شخصى بالاى سرش گريه مى‏كرد، گفت: چرا گريه مى‏كنى؟ مگر من كجا مى‏خواهم بروم كه تو گريه مى‏كنى؟ من يك عمرى است كه چشم به در بودم كه امام زمان عليه‏السلام بيايد، نيامد.

مگر معارف ما نمى‏گويند: وقتى مرا دفن كنيد، صداى امام زمان عليه‏السلام كه از مكه بلند شد، من از قبر بيرون مى‏آيم و به سراغش مى‏روم، چرا گريه مى‏كنى؟

امام صادق عليه‏السلام نشسته بودند، پيرمردى گريه مى‏كرد، فرمود: چه شده است؟ گفت: دوازدهمى شما را نديدم و دارم مى‏ميرم.

فرمود: غصه ندارد، در قبر عين عروس شب اول عروسى، تو را مى‏خوابانند، صداى دوازدهمى ما كه بلند شد، اگر دلت بخواهد، خدا تو را برمى‏گرداند. با او باش و دوباره بيا.⁽¹⁾

عالم به انتظار ما است. خرما و گندم دنبال ما مى‏دوند، نه ما دنبال آنها. اين‏ها همه از آثار تقوا است.