0

کودکان سخت غذا

 
amirpetrucci0261
amirpetrucci0261
کاربر طلایی1
تاریخ عضویت : تیر 1388 
تعداد پست ها : 27726
محل سکونت : http://zoomstar.ir/

کودکان سخت غذا

بيشتر پدر و مادرها از تغذيه کودکان خود نگرانند. اين والدين از بي ‏ميلي و کم غذا خوردن کودکان خود در رنج هستند و شکايت ‏هاي مختلفي در اين مورد دارند. بايد بدانيم فقط گرسنگي نيست که کودک را به سوي غذا مي ‏کشاند و يا فقط سير بودن موجب دوري و پرهيز از غذا نمي ‏شود، بلکه عوامل گوناگوني، جدا از نيازهاي بدني، موجب مي‏ شود تا کودک غذا بخورد يا نخورد. رفتار بزرگ‏ ترها در اين مورد بسيار تعيين کننده است، براي مثال اگر کودکي صبحانه خوردن خانواده خود را با يک برنامه منظم، دوست داشتني و با اهميت نبيند، هيچ ميلي به يک صبحانه خوب پيدا نمي‏کند. در بسياري از خانواده ‏هايي که زنان شاغل هستند ديده شده که مادر، کودک را با عجله بيدار مي ‏کند، با عجله لباس او را مي ‏پوشاند و به زور، يک لقمه خشک در دستش مي ‏گذارد تا آن را به عنوان صبحانه بخورد. آيا به نظر شما، کسي مي ‏تواند در يک محيط عصبي، شلوغ و با عجله غذا بخورد؟ غذا خوردن آن هم در ابتداي صبح، بايد همراه با آرامش باشد. ايستاده غذا خوردن، با عجله لقمه‏اي را درست کردن در حالي که کارهاي مختلفي را انجام مي ‏دهيد، فضاي ناامني را براي يک تغذيه مناسب به وجود مي‏آورد. در چنين حالتي، هيچ کودکي ميل به خوردن صبحانه ندارد. خانواده ‏هايي که مجبورند صبح زود از خانه خارج شوند و وقت کافي براي صبحانه خوردن در کنار کودک خود را ندارند، بهتر است ‏برنامه‏اي تنظيم کنند که بتوانند همه با هم و در حضور کودک صبحانه بخورند و از اين وعده غذايي لذت ببرند. براي نمونه مي ‏توان: شب ‏ها زودتر خوابيد، يک سري کارها را از قبل انجام داد و زودتر بيدار شد تا کودک فرصت کارهاي اوليه را داشته باشد. در بعضي از خانواده‏ هايي که مادران شاغل نيستند، مشکل به شيوه ديگري خودنمايي مي‏ کند: بعضي از مادران آن قدر دير بيدار مي ‏شوند که مي ‏توانند صبحانه و ناهار را هم زمان بخورند. دير بيدار شدن، کوفتگي، خستگي و بي ‏حوصلگي، بي ‏اشتهايي را به همراه دارد. از آن جا که مادر بي ‏ميل است‏ براي تهيه صبحانه مناسب تلاشي نمي ‏کند، در نتيجه با همان بي ‏حوصلگي چيزي را براي کودک خود آماده مي ‏کند تا او بخورد. کودکي که همراه مادر خود دير بيدار شده است طبيعي است که صبحانه و ناهار او يکي مي ‏شود. به کودک فرصت ‏بدهيد تا صبحانه‏اش را کامل بخورد. در چنين فضايي نه تنها کودکان، بلکه هر انساني از خوردن صبحانه لذت مي ‏برد و طبيعي است که اين رفتار به عنوان يک عادت غذايي مناسب در کودک باقي مي ‏ماند.

غذاي نيم روز: از آن جا که معده کودکان کم حجم است و غذاي کمي در معده آن ‏ها جا مي‏ گيرد. به همين دليل فاصله‏ بين غذاهاي کودک نبايد خيلي زياد باشد. کودکان، بين صبحانه و ناهار احتياج به يک غذاي نيم ‏روزي دارند. اين غذاي نيم ‏روزي مي تواند انواع ميوه، خشکبار، نان و شيريني ‏هاي سبک باشد. خوردن غذا در اين زمان براي کودکان بسيار مهم است.

همراهي مادر با کودک در خوردن غذا: يعني مادر در کنار کودک بنشيند، با او حرف بزند و با هم اين غذاي نيم روزي را بخورند. کودکان چه در خوردن صبحانه و چه در ناهار و شام احتياج به همراهي و همدلي اطرافيان خود دارند و دوست دارند که بزرگ‏ ترهايشان در کنارشان باشند و آن‏ ها را همراهي کنند. اگر غذاي نيم روز نامناسب باشد در ناهار کودک حتما تاثير منفي مي‏ گذارد. تنقلاتي مانند انواع شکلات و آب نبات و حجم زياد شيريني موجب مي ‏شود تا کودک يک سيري کاذب پيدا کند و ميلي به غذا نداشته باشد. استفاده از انواع خشکبار، دانه ‏ها، مغزها و ميوه‏ ها به مراتب بهتر است.
 
ناهار کودک: ناهار کودک بايد غذايي کامل با انواع مواد مغذي باشد. حداقل يک ساعت مانده به ناهار از دادن انواع تنقلات به کودک پرهيز شود، اين تنقلات جلوي اشتهاي کودک را مي ‏گيرد. قبل از ناهار، کودک را از غذا مطلع کنيد و اگر در خانه است ‏حتما او را از نوع غذا و يا اين که غذا در چه وضعيتي است ‏با خبر سازيد. مي‏ توانيد از نيم ساعت مانده به غذا کودک را ترغيب به غذا خوردن کنيد و اين که به زودي غذا آماده مي ‏شود.

شور و شوق در غذا خوردن: يکي از عوامل مهمي که موجب مي ‏شود تا کودک غذاي خود را با ميل و کامل بخورد، شور و شوق مراقب کودک است. هر چه اين شور و شوق زيادتر باشد، کودک ميل بيشتري به غذا پيدا مي‏ کند. مادري که در رژيم است، پدري که بعضي از غذاها را مي ‏خورد، و برخي را نمي ‏خورد و از غذاها ايراد مي‏ گيرد، موجب مي ‏شود تا کودک نگرش مناسبي به غذا پيدا نکند. خوردن قسمت هاي خاصي از يک ماده غذايي، زير و رو کردن غذا، جستجو در ظرف غذا، همه و همه رفتار هاي ناپسندي است که کودک از پدر، مادر و مراقبين خود مي ‏آموزد. اين رفتارها در نهايت موجب مي ‏شود که لذت غذا خوردن در جمع خانواده کم شود و در نهايت کودک نيز با بي ‏ميلي به غذا خوردن خود ادامه دهد. مادر، پدر و مراقبين کودک بايد با رفتار هاي خود نشان بدهند که همه غذاها لذيذ، مهم و ارزشمند هستند.
 
نظم: نظم در خوردن غذا بسيار مهم است و هم غذا خوردن مي ‏تواند به نظم کودکان کمک کند و هم نظم مي ‏تواند ميزان ميل کودکان را براي خوردن افزايش دهد. زمان هر وعده از غذا بايد ثابت و مشخص باشد. اين درست نيست که يک بار کودک را ساعت 6 بيدار کرد و به او صبحانه داد، روز بعد ساعت 10 و روز ديگر ساعت 8 صبح. بايد يک زمان مشخص را براي هر وعده غذايي در نظر گرفت. اين نظم کمک مي‏ کند تا معده کودک براي خوردن غذا منظم عمل نمايد. نامنظم بودن ساعت ‏هاي هر وعده غذا به بي ‏اشتهايي کودک منجر مي‏ شود.
 
تنوع غذايي: تنوع مواد غذايي جدا از اين که نيازهاي مختلف جسماني کودک را تامين مي ‏کند، بي‏اشتهايي او را هم رفع مي ‏کند. هر روز مي ‏توان مواد صبحانه، ناهار و يا شام را تغيير داد. اين که هر روز صبح کودک شير و نان بخورد، طبيعي است که موجب بي ‏اشتهايي او مي ‏شود. براي مثال مي‏ توان يک روز کره، روز ديگر پنير و در روزهاي ديگر، تخم‏ مرغ، آب‏ ميوه، عسل و... در صبحانه کودک گذاشت. بعضي از پدرها و مادرها چون خودشان به عنوان مثال هويج و يا کدو دوست ندارند، اين مواد را به کودکان نيز نمي ‏دهند. انواع سبزي‏ ها براي کودک مفيد است و از همه آن ‏ها مي ‏توان در غذاهاي مختلف استفاده کرد. به دلايل مختلف، گروهي از کودکان بعضي از مواد غذايي را دوست ندارند. ممکن است کودکي سيب ‏زميني، هويج، يا لوبيا را دوست نداشته باشد. والدين کودک بايد دقت کنند که آيا اين دوست نداشتن يک عادت غلط است‏ يا واقعا ميل به خوردن آن ندارد. اگر پس از بررسي ‏هاي دقيق متوجه شديد که کودک يک ماده غذايي مثلا سيب ‏زميني را دوست ندارد، بهتر است از دادن آن ماده غذايي براي مدتي صرف نظر کنيد و کودک را مجبور به خوردن آن نکنيد. براي مثال کودکاني که از برنج زياد استفاده مي ‏کنند بدن شان کمتر به سيب ‏زميني پخته نياز پيدا مي ‏کند. يا کودکاني که زياد گوشت مي‏ خورند کمتر از لوبيا استقبال مي ‏کنند. در حقيقت نياز آن ماده غذايي به شکل ديگري تامين مي ‏شود.

بي ‏اشتهايي رواني: بخش بزرگي از بي‏اشتهايي کودکان بيشتر جنبه رواني دارد. معمولا کودکاني که با يکي از اعضاي خانواده خود مشکل دارند، به غذا بي ‏ميل مي ‏شوند. کودکاني که پدر و مادر مستبد دارند و يا از طرف اعضاي خانواده خود اذيت مي ‏شوند بي ‏اشتها مي ‏شوند. بعضي وقت‏ ها نيز کودک از طريق ابراز بي ‏ميلي و يا غذا نخوردن قصد دارد نظر ديگران را به خود جلب کند. در اين حالت مراقب کودک بايد دقت کند و به شکل ‏هاي مختلف به نيازهاي کودک توجه نمايد. بسيار غم‏انگيز است که کودک بخواهد از طريق غذا نخوردن جلب توجه کند.

دوشنبه 1 آذر 1389  1:34 PM
تشکرات از این پست
دسترسی سریع به انجمن ها