درخواست اختصاصی!

دعا جزء جدایی ناپذیر زندگی و فرهنگ منتظر است. که در ابعاد مختلف و در زمینه های گوناگون می تواند خود را نشان دهد. از این رو باید گفت که دعا و مناجات یکی از وظایف الهی و مسلّم ما نسبت به امام عصر (عجل الله تعالی و فرجه) است. دعا برای سلامتی حضرت و نیز دعا برای تعجیل ظهور آن حضرت و دیگر دعا و درخواست از پروردگار متعال برای آنکه ما را از سربازان و یاران حضرت قرار دهد می توانند به عنوان شاه کلیدهای بحث مناجات و دعا در رابطه با وظایف الهی ما نسبت به حضرت مطرح باشند. این نوشتار می کوشد ضمن بررسی این موضوع ابعاد گوناگون دعا را مورد توجه قرار دهد.

دعا و مناجات برای امام زمان (عجل الله تعالی و فرجه)

منتظر واقعی همه ی قدرت ها و توان ها را در دست خداوند می بیند و ایمان دارد که همه ی اسباب و مسببات به دست خداوند و وابسته ی کامل به اراده ی او که ربّ العالمین است می باشد لذا در همه ی کارهایش به او پناه می برد و از او کمک می خواهد. یک منتظر حقیقی خود و همه ی عالم را فقیر به درگاه خدا و بلکه عین فقر و وابستگی به او می بیند و جز پروردگار یکتا ملجأ و پناهی سراغ ندارد. هیچ کس بهتر از خداوند که خالق موجودات است او را نمی شناسد. خداوند متعال در کتاب شریف قرآن انسان ها را چنین معرفی می نماید: «أنتم الفقراء الی الله» (شما همگی فقیران به سوی خدا هستید.) (فاطر/15)

منتظر به این معرفی خداوند و به فقر خود ایمان دارد لذا در هر کاری و برای هر اقدامی از پروردگار مهربان خود استمداد می کند. افق دید منتظر به سوی جامعه آرمانی و شخص ولی عصر(عجل الله تعالی و فرجه) است. از این رو سر آغاز همه ی ادعیه و مناجات هایش در ارتباط با پروردگار ضمن یادآوری فقر ذاتی خود، مربوط به شخصیت و اهداف بزرگ امام عزیزش است.

دعای سلامتی!

منتظر واقعی نگران مولای خویش است و از این که به او آزار و آفتی برسد آزرده خاطر می شود و لذا علاوه بر دادن صدقه برای دفع آفات گوناگون از حضرت همیشه و به خصوص در اوقاتی که ویژه ی دعا و به اجابت مقرون است و نیز در اماکن شریفه و متبرکه که امید اجابت بیشتر است، برای سلامتی امام زمان (عجل الله تعالی و فرجه) دعا می کند. از جمله دعاهای مشهور در این رابطه همان دعای اللهم کن لولیک... است که به پروردگار متعال عرضه می دارد.

بار پروردگارا در این ساعت و در همه ی ساعات ولی و دوستت حجة بن الحسن را که درود تو بر او بر پدرانش باد، سرپرست و حافظ و رهبر و یاور و راهنما و نگهبان باش تا او را از روی میل و رغبت مردم در زمین سکونت دهی و زمانی دراز بهرمندش سازی.

ترجیح مولا بر خود!

مومن حقیقی در همه ی کارها حضرت و مولای خویش و اهداف و خواسته های او را بر اهداف و خواست خود مقدم می دارد و از جمله جاهایی که منتظر حضرت را بر خود مقدم می دارد، در دعا کردن است. منتظر دعا برای حضرت را در رأس همه ی دعاها و مقدم بر همه ی آن ها قرار می دهد.

دعای تعجیل!

منتظر حقیقی با فهمی که از آثار و برکات ظهور دارد و نیز آگاهی از خسارت عظیمی که از تأخیر آن متوجه همه ی انسان هاست از صمیم قلب برای ظهور مولایش (عجل الله تعالی و فرجه) دعا می کند و از خداوند متعال تعجیل در چنین امری را می خواهد. او می داند که مولایش نیز این دعا را دوست دارد و خود نیز برای ظهور خود دعا می کند و به شیعیانش نیز دستور داده که برای فرج او دعا کنند: اکثروا الدّعاء بتعجیل الفرج فانّ ذلک فرجکم؛ برای تعجیل در فرج زیاد دعا کنید که این کار خود فرج شماست.

سرباز مولا شدن!

منتظر با همه ی علاقه و ارادتی که به مولا و امام خویش دارد، خودپسند و مغرور نیست. از هیچ یک از کارهای نیک و خیری که دارد احساس از خود راضی بودن و داشتن حقّی به گردن مولایش نمی کند بلکه دائماً خود و تلاش خود را ناچیز و کوچک می بیند و از خداوند کمک می خواهد که بتواند خود را به سطح یک یاور و منتظر حقیقی برای حضرت (عجل الله تعالی و فرجه) برساند و نیز دعا می کند که حضرت او را و تلاش های ناچیزش را بپذیرد و نامش را در فهرست سربازان و دوستان خود قرار دهد: یا مولای أسئل الله ... أن یجعلنی من المنتظرین لک و التّابعین و النّاصرین لک علی أعدائک و المستشهدین بین یدیک فی جملة اولیائک؛ای مولای من از خداوند می خواهم که ... مرا در زمره ی منتظران تو و پیروان تو و یاورانت در برابر دشمنانت قرار دهد و در زمره ی کسانی قرار دهد که در پیش روی تو در میان دوستانت به شهادت برسم.

دغدغه بزرگ تر!

در دعای عهد به خداوند متعال چنین عرض می نماییم: اللهم اجعلنی من أنصاره و أعوانه و الذّابین عنه و المسارعین الیه فی قضاء حوائجه و الممتثلین لأوامره و المحامین عنه و السّابقین إلی إرادته و المستشهدین بین یدیه؛ خدایا مرا از یاران، کمک کنندگان و دفاع کنندگان از او قرار بده. مرا در آوردن حاجت های او، فرمان بری امر او و حمایت کنندگان از او شتاب بخش و مرا از کسانی که در انجام اراده ی او پیش گرفته اند و از شهدای در رکاب او قرار بده.» امّا این تنها دغدغه ی منتظر واقعی نیست که آرزو داشته باشد و دعا کند که از اصحاب حضرت (عجل الله تعالی و فرجه) باشد بلکه وقتی در خود روح انتظار را یافت و احساس کرد که روح یک سرباز و منتظر را دارا شده است دغدغه ی بزرگ تر او این است که این روحیه از او گرفته نشود. او به خوبی می داند که پیدا کردن روح انتظار از بالاترین مقاماتی است که یک انسان می تواند بدان دست یابد و این تحفه ی عظیم چیزی نیست که هر کسی به آن دست یابد و لیاقت آن را داشته باشد!