اتاق انتظار

حرف دیروز و امروز نیست؛ الان هفته هاست، ماه هاست، سال هاست كه تلخ شده اند لحظه ها به كاممان. الان دیرزمانی است كه در حسرت یك خواستن، روز به شب می رسانیم. هر جور كه حسابش را بكنی خیلی وقت است، خیلی وقت است كه چشم به راهیم. انتظار ما عمری دارد اندازه عمر بشریت از زمان آدم تا همین لحظه، همین حالا كه می نویسم و تا بعد از این كه نمی دانم قرار است تا كی و تا كجا باشد... خوب می دانی حتما انتظار یعنی چه و چه می كند با آدم. خوب می دانی حتما چه معنی می دهد منتظر بایستی به پیشواز میهمان عزیزی كه گفته است و گفته اند و می دانی كه می آید، اما كی و چه وقتش را نمی دانی. هیچ دیده ای منتظر ماندن چه شكلی است؟ مثلا...آن اول هایش مدام به سر و وضع خانه می رسی، به سر و وضع خودت؛ همه چیز را چك می كنی نكند چیزی سر جای خودش نباشد، نكند خانه به هم ریخته باشد كه میهمانت گمان كند بی خیال بوده ای، منتظر نبوده ای، مهم نبوده برایت و ...مدام چك می كنی تا مطمئن شوی كه نه، همه چیز درست و میزان است، حالا به سر و وضع خودت می رسی. نكند درهم برهم داشته باشی، نشانی از خستگی و كسالت در تو باشد...خب، همه چیز خوب است و حالا می ایستی به انتظار صدا، صدای گام هایی كه از دور به گوش می رسند...

اما همین كه انتظار از حدی می گذرد و به طول می انجامد، می روی پی خودت، بی خیال سر و وضع خودت و خانه و همه چیز، شاید هم به خودت بگویی می خواست دیر نكند، چقدر منتظر بمانم!

خوب نگاه كن ببین كجای مسیر انتظار ایستاده ای؟ حال خانه دلت چطور است؟ حال ایمانت؟ حال انتظارت؟ همه چیز سر جای خودش هست؟ هنوز ایستاده ای به انتظار یا نه رفته ای پی خودت و بی خیال شده ای؟ اگر هم الان صدای گام هایش به گوش برسد، آماده استقبالش هستی یا اینكه هول و ولا می افتد به جانت كه كاش دیرتر می آمد، من هنوز آماده نیستم... شاید هم آنقدر سر و صدا اطرافمان را گرفته كه اصلا صدایی نمی شنویم!