دوري از نزاع و كشمكش
حكيمي را به مجلس دعوت كردند. او وارد مجلس شد و پس از سلام، درنزديك ترين جايي كه خالي بود، نشست.
دراين جلسه كه به مناسبت تولد يكي از ائمه اطهار(ع) برگزار شده بود افراد با هم دو نفر دو نفر يا چند نفر با هم گفتگو مي كردند اما درگوشه اي از اين مجلس دو گروه از جوانان پرشور درباره موضوعي با هم بحث مي كردند.
عده اي به طرفداري از يك موضوع و عده ديگر براي مخالفت با آن به مباحثه هاي تند كه مماس با مجادله بود مشغول بودند.
اين دو گروه كه با آمدن حكيم ساكت شده بودند، مجدداً به بحث و مجادله پرداختند و هر گروه، ديگري را به بي انصافي، دروغگويي، ظاهربيني، وابستگي و... متهم مي كردند.
گفتگو و مجادله اين دو گروه كم كم حضار مجلس را تحت تاثير قرار مي داد و مي رفت كه مجلس انس و شادي مومنان را به جلسه اتهام و محاكمه هر دو طرف تبديل نمايد و...
دراين هنگام، ميزبان مجلس وارد بحث شد و هر دو طرف را به آرامش و صبوري دعوت نموده و گفت:
چه خوب است كه نظر حضرت آقا را در خصوص مباحث شما بشنويم!
حكيم كه تا آن هنگام ساكت بود و از رنگ چهره اش معلوم بود كه از اينگونه مجادله ها در بين مومنين، دلگير و ناراحت است نگاهي به حضار انداخت و سپـس گفت: اعوذ بالله من الشيطان الرجيم بسم الله الرحمن الرحيم. گاهي انسان، عيب فردي يا گروهي را مشفقانه و مؤدبانه و دلسوزانه در پنهاني به آنها مي گويد، اين كار باعث اصلاح مي شود و رضايت خداوند متعال و اجر اخروي و بهره دنيوي و اخروي براي گوينده و شنونده و جامعه دارد.
اما، سپس نگاهي به جمع حاضر كه سراپا گوش بودند، كرد و ادامه داد: اما، گاهي انسان دراثر غفلت، حسادت، كينه و ساير رذايل اخلاقي، عيب يا عيوب مومنين را درجمع مردم به صورت خصمانه، غيرمؤدبانه و توهين آميز برملا مي سازد كه اينكار جز عداوت و دشمني، تخريب فرد يا گروه مقابل و افزايش تنشهاي فردي و اجتماعي و در نتيجه گناه و نارضايتي خداوند سبحان و تضعيف اركان جامعه و هيبت و شوكت مومنين حاصلي ندارد.
برادران! نزاع و كشمكش بين مومنين، از سم و زهر هلائل براي آنها بدتر است! بايد از نافرماني حضرت حق بپرهيزيم.
حضار كاملاً ساكت بودند و با جان دل به نواي ملكوتي حكيم گوش فرا داده بودند كه پيرمردي پرسيد:
آقا! اگر ممكن است از قرآن كريم آيه اي برايمان تلاوت فرماييد!
حكيم آيه 46سوره انفال را برايشان چنين تلاوت كرد:
واطيعوا الله و رسوله و لاتناز عوا فتفشلوا و تذهب ريحكم و اصبروا ان الله مع الصابرين
و (از فرمان) خدا و پيامبرش اطاعت كنيد؛ و نزاع (و كشمكش) نكنيد، كه سست شويد و قدرت (و شوكت) شما از بين برود! و(در عرصه اختلاف نظرها) صبر و استقامت كنيد كه خداوند با صبركنندگان است.
سپس حكيم زير لب نجوا كرد:
صلح را چون گوهر مكنون خويش
دوست داريم و گذاريم اجربيش
امر ما امر محبت با همه است
دوري از جنگ و ستيز و همهمه است
حكم ما برجمله نيروهاي دين
حفظ نظم است و قوام مسلمين و...
