(علامات پيش از ظهور)
خداى تبارك و تعالى به خاطر اهميّت ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) و نيز به خاطر جلوگيرى از اشتباهات و سوء استفاده ها، علامت هايى را به عنوان نشانه هاى پيش از ظهور مقرّر فرموده است. علامات ظهور را در يك دسته بندى مى توان دو قسمت كرد: علايم قطعى ، علايم غير قطعى.
علامت هاى قطعى نشانه هايى هستند كه در روايات قطعى و متواتر وارد شده و نسبت به ظهور آن ها نيز تأكيد شده است. مانند: خروج سفيانى و قتل نفس زكيّه( [1] ).
علامت هاى غير قطعى نشانه هايى هستند كه يا روايات قطعى در مورد آن ها نداريم و يا توسط معصوم(عليه السلام) به حتمى بودن آن ها اشاره اى نشده است; مثل پنج بار خسوف ماه و پانزده بار كسوف خورشيد.( [2] )
اين علامت ها را در دسته بندى ديگرى مى توان سه قسمت دانست:
علايم غير طبيعى در عالم تكوين، علايمى در رفتار اجتماعى و آداب انسان ها، پديده هاى طبيعى ـ مثل خسوف و كسوف متوالى در رمضان، مانند شعله كشيدن آتشى عظيم در شرق آسمان و طلوع خروشيد از مغرب ـ و يا مانند كثرت فحشا و زياد شدن مدّعيان پيامبرى و كشته شدن پنج هفتم انسان ها در جنگ.
آن چه در بررسى علامات ظهور مهم و قابل تأمّل مى باشد اين است كه، عدم پيدايش هيچ يك از آن ها موجب يقين به تأخير ظهور نمى تواند باشد; زيرا «خداوند امر فرج را تنها در يك شب به سامان مى رساند»( [3] ) و لازمه چنين امرى انتظارى دايم است، به گونه اى كه آمادگى براى ظهور، هر روز تجديد گردد.
(ظهور)
* نداى، آسمانى فرا رسيدن ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) را به همه انسان ها اعلام خواهد كرد.
* حضرت مهدى(عليه السلام) از كنار خانه كعبه در مسجدالحرام قيام جهانى خويش را آغاز خواهد نمود.
* سيصد و سيزده نفر از بهترين ياران و منتظران براى بيعت با امام زمان(عليه السلام)در كنار كعبه گرد مى آيند.
* حضرت عيسى مسيح(عليه السلام) از آسمان نزول خواهد كرد و در نماز خويش به امام زمان(عليه السلام)اقتدا خواهد كرد.
* ياوران حضرت مهدى(عليه السلام) از گوشه و كنار دنيا به سوى مكّه سرازير گشته و به فرمان دهى آن بزرگوار به سوى عراق حركت خواهند كرد.
* لشكر سفيانى در منطقه اى به نام «بيداء» به زمين فرو خواهد رفت و سپاه پيروزمند اسلام همه دنيا را فتح خواهد كرد.
* آن حضرت كوفه را محل استقرار و پايتخت حكومت خود قرار خواهد داد.
(دوران پس از ظهور)
دوران شكوهمند پس از ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) از ديدگاه هاى گوناگون در ضمن احاديث و روايات معصومين(عليهم السلام) به تصوير كشيده شده است:
1 ـ حاكميّت اسلام در سراسر گيتى:
امام صادق(عليه السلام) فرمود:
«وقتى قائم قيام كند، هيچ سرزمينى نمى ماند مگر اينكه نداى شهادت به يگانگى خدا و نبوّت پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) در آن به گوش برسد»( [4] ).
2 ـ اقامه كامل حدود الهى:
امام كاظم(عليه السلام) در تفسير آيه 17 سوره حديد فرمود:
«اين كه خداوند زمين را بعد از مرگش زنده مى كند، مراد اين نيست كه زمين را با باران زنده مى كند، بلكه خداوند مردانى را برمى انگيزد كه زمين را با احياى عدالت و اقامه حدود الهى زنده سازند»( [5] ).
3 ـ احياى معارف قرآنى:
حضرت امام على(عليه السلام) در ذكر دست آوردهاى قيام حضرت مهدى(عليه السلام) مى فرمايند:
«آن زمان كه مردم قرآن را طبق هواهاى خويش توجيه كرده باشند او رأى و فكر آنان را به سمت قرآن سوق مى دهد و آن را در خدمت حقايق قرآنى قرار مى دهد... پس به شما نشان خواهد داد كه چگونه كتاب و سنّت فراموش شده و مفاهيم زنده آن را احيا خواهد كرد»( [6] ).
4 ـ نابودى ستم و برقرارى عدالت:
رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:
«مهدى از فرزندان من است. او را غيبتى هست. هنگاميكه ظهور كند، زمين را از عدل و داد آكنده سازد; همانگونه كه از ظلم و ستم پر شده باشد»( [7] ).
5 ـ تجديد اسلام:
امام باقر(عليه السلام) فرمود:
«آنچه پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) انجام داد او نيز انجام مى دهد، بنيان هاى پيشين را درهم مى شكند، چنان كه رسول اللّه(صلى الله عليه وآله وسلم)امر جاهليّت را در هم شكست. و او اسلام را دوباره از سر مى گيرد.»( [8] )
6 ـ كمال دانش در بين مردم:
امام صادق(عليه السلام) فرمود:
«علم بيست و هفت حرف است. همه معارفى كه پيامبران(عليهم السلام)آورده اند، فقط دو حرف است. وقتى كه قائم ما قيام كند بيست و پنج حرف ديگر علم را ابراز كند و آن را در بين مردم گسترش دهد»( [9] ).
7 ـ رشد عقلى:
امام باقر(عليه السلام) فرمود:
«وقتى قائم ما قيام كند، خداوند دست بر سر بندگان نهد و عقول آنان را جمع كند و سامان بخشد و فكر و انديشه آنان را كامل گرداند»( [10] ).
8 ـ امنيت و آسايش:
از صحف ادريس(عليه السلام) نقل شده كه:
«در زمان خروج قائم آل محمد(عليه السلام)به زمين امنيّت بخشيده مى شود، ضرر رسانيدن به هم و ترس از يكديگر از بين مى رود»( [11] ).
و اميرالمؤمنين(عليه السلام) فرمود:
«در آن زمان زنى بين عراق تا شام پياده مى رود; در حالى كه هيچ كس و هيچ چيز او را نمى ترساند»( 12] ).
9 ـ يگانگى و محبّت در بين مردم:
اميرالمؤمنين(عليه السلام) فرمود:
«لَوْقَدْ قامَ قائِمَنا...لَذَهَبَتِ الشَّحْناءَ مِنْ قُلُوبِ الْعِبادْ»( [13] )
«اگر قائم ما قيام كند،...كينه و ستيزه و جدل از دل هاى بندگان برود.»
10 ـ تطهير زمين از گناه:
امام صادق(عليه السلام) در بيان حال مردم پس از ظهور حضرت مهدى(عليه السلام) فرمود:
«وَ لا يَعْصُونَ اللّهَ عَزَّوَجَلَّ فى اَرْضِهْ»( [14] )
«مردم در زمين به نافرمانى خدا نمى پردازند.»
1 - منتخب الاثر، ص439
2-همان، ص440
3- منتخب الاثر، ص144
4- «اِذا قامَ الْقائِمُ لا تَبْقى اَرْضٌ اَلاّ نُودِىَ فيها شَهادَةَ اَنْ لا اِلهَ اِلاَّ اللّه وَ اَنَّ مُحَمَّداً رَسوُلُ اللّه» بحارالانوار، ج52، ص340.
5- مكيال المكارم، ج1، ص81.
6- نهج البلاغه، خطبه 134، ملاحم.
7- «اَلْمَهْدىُّ مِنْ وُلْدى، تَكوُنَ لَهُ غَيْبَةٌ، اِذا ظَهَرَ يَمْلاَُ الاَْرْضَ قِسْطاً كَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً» ينابيع الموده، ص448.
8- «وَسَيَسْتَأنِفُ الاِْسْلامَ جَديداً» مكيال المكارم، ج1، ص57.
9-بحارالانوار، ج52، ص336.
10- منتخب الاثر، ص483، به نقل از كافى.
11- بحارالانوار، ج52، ص384.
12- مكيال المكارم، ج1، ص101.
13- مدرك پيشين.
14- منتخب الاثر، ص497.
