رسانه به عنوان ابزاري بسيار قوي و توانمند مي تواند تاثير بسزايي در تفكرات و فرهنگ داشته باشد و از اين بين مي توان به رسانه هاي ديداري مانند تلوزيون و سينما از جمله مهم ترين و قدرتمندترين ابزارها جهت انتقال تفكر و يا ايدئولوژي خاص اشاره نمود.
امروزه با پيشرفت صنعت سينما و گسترش روز افزون آن درجامعه خصوصاً در بين قشر جوان جامعه مسائلي را در مورد تاثيرات مثبت ومنفي آن در بين كارشناسان مربوطه بوجود آورده است.
در طي سال هاي اخير شاهد توليد فراوان فيلم هاي مختلف و رونق بازار سينما هستيم كه رشد روز افزون مخاطبين اين رسانه و آمار و ارقام نجومي فروش و اكران فيلم هاي سينمايي دليلي بر اين ادعا مي باشد، ولي گسترش فيلم سازي نيز مانند تمام رسانه هاي ديگر همانطور كه داراي فوايد فراوان مي باشد ولي اثرات زيانباري را نيز مي تواند با خود به ارمغان بياورد.
شايد زماني كه كارشناسان سينمايي داخل كشور مشغول نقد و ارزيابي ساخته هايي از قبيل ارباب حلقه ها ، جن گير ، هري پاتر و... بوده و در مورد شيطان پرستي و ستاره داوود و بدعت هاي موجود در حال ارائه نظرات خود بودند از سينماي درون كشور غافل شده و فراموش كردند كه تاثير ساخته هاي داخلي و سينما در اثرگذاري تفكرات و روحيات جوانان به مراتب فراتر از فرهنگ غربي و فيلم هاي بيگانه خواهد بود.
متاسفانه به تازگي شاهد تهيه و پخش فيلم هايي هستيم كه با فرهنگ اصيل خانواده و اعتقادات ايراني فاصله اي شگرف گرفته و روز به روز نيز اين فاصله در حال افزايش مي باشد. فيلم هايي كه به نظر مي رسد هيچ گونه بار فرهنگ خاصي نداشته و بلعكس موجب ترويج فرهنگ غرب در بين جوانان خواهد شد. شايد علت اين هجمه شديد به ساخت اين چنين فيلم هايي همان افزايش مخاطب و سينماي گيشه اي بوده است كه اين امر نيز حتي در بين كارگردانان و هنرمندان با نام كشور نيز كاملاً مشهود شده است.
در اكثر فيلم هايي كه در سينما اكران مي شود كاملاً فضاي فيلم هاي غربي و خصوصاً هاليوود احساس مي شود، به عنوان مثال زني با ويژگي هاي خاص به عنوان نقش اول فيلم به نمايش در آمده و در جريان اتفاقات درون فيلم صحنه هايي بوجود مي آورد كه باعث تحريك مخاطب شود و يا صحنه هاي احساساتي كاذب ديگري بين شخصيت هاي فيلم بوجود آورده مي شود كه بيننده را به هيجان مي آورد. البته بحث مربوط به فمنيسم در سينماي ايران (برتري زن) كه از چندين سال قبل به آن پرداخته شده ديگر به فراموشي سپرده شده و هم اكنون شاهد صحنه هايي در فيلم ها از قبيل تجمل گرايي ، افراط و تفريط هاي فراوان ، روابط نا مشروع ، عشق هاي خياباني و ... هستيم كه اين موارد را مي توان از جمله علل جذب گروهي خاص به سينماها دانست كه سينماهاي كشور را در اكثر مواقع از يك مكان فرهنگي و خانواده اي تبديل به مكاني صرفاً جهت تفنن و وقت گذراني گروهي خاص مبدل كرده است.
در برخي موارد فيلم هاي ساخته شده داخلي نه تنها موازي با فيلم هاي خارجي نوعي پوچ گرايانه بوده بلكه گوي سبقت از فيلم هاي بيگانه از نظر تخريب فرهنگ ايراني و اعتقادات مذهبي را ربوده و عملاً به وسيله اي در جهت ترويج عقايدي خاص كه با آموزه هاي ديني حاكم در كشور در تضاد بوده تبديل شده كه مي توان از آن به عنوان تهاجم فرهنگي نرم نام برد.
غرب زدگي موجود در بين بازيگران و تهيه كنندگان اين قبيل فيلم ها كاملاً علني بوده واز طرفي مخاطب با تماشاي فيلمي كه در داخل كشور تهيه و در سينما اكران مي شود و بومي بودن فرهنگ موجود در فيلم ، خود را كاملاً نزديك به آن احساس نموده و اتفاقات و كاراكترهاي درون فيلم را از دنياي مجازي جدا نموده و در جامعه ترسيم شده فرض كرده و در نتيجه روحيات و عقايد شخصيت هاي فيلم به آساني در او تاثير مستقيم گذارده و از نظر پوشش ، گفتار ، اخلاق و ... از شخصيت هاي درون فيلم الگو برداري مي نمايد.
سينمايي كه تمام تلاش خود را فقط جهت بالا بردن آمار فروش نموده و از راه هاي گوناگوني از قبيل استفاده ابزاري از بازيگران خاص خصوصاً بازيگران زن و يا صحنه هاي مهيج كاذب و ... بازار گرمي نموده و تمام هدف خود را تنها معطوف به جذب مخاطب و بالا بردن سينماي گيشه اي مي نمايد و در اين راه از خيلي مسائل چشم پوشي نموده و فقط دل خوش به ركوردارشدن فروش فيلم نموده است.
ولي از سينما و فيلم مي توان به عنوان ابزاري بسيار نيرومند در جهت اشاعه فرهنگ صحيح در جامعه و هم چنين جهت دهي فكري و تغذيه روحي خيلي از جوانان استفاده نمود كه با ادامه روند موجود در سينما آينده اي بسيار نامعلوم در انتظار آن و حتي صنعت فيلم سازي كشور خواهد بود به طوري كه مي تواند لطمات بسيار سنگين و جبران ناپذيري برتفكرات و فرهنگ اجتماع وارد نمايد و جامعه را بستر ساز بوجود آمدن بسياري اتفاقات ناگوار نمايد...
v
