رکن علی (ع) شکست...
ماتم گرفت حال و هوای مدینه را
پوشید کعبه رخت عزای مدینه را
خاکم به سر که دست اجل تیشه بر گرفت
وز پا فکند نخل رسای مدینه را
رکن علی شکست ز فقدان مصطفی
در برگرفت خاک، صفای مدینه را
زین غم که در محاق، نهان، ماه یثرب است
ابر عزا گرفت فضای مدینه را
ای دل! بیا چو «شاخه ی حنّانه» ناله کن
بنگر به ناله، ارض و سمای مدینه را
آدم گریست تا که ملائک به روی دست
بردند سوی سدره، هُمای مدینه را
جسم نبی سه روز زمین ماند و آسمان
سایه فکند کرب و بلای مدینه را
بر بام بیت وحی برافراشت دست کفر
از دود درب خانه، لوای مدینه را
دردا که جای تسلیت از کین عدو شکست
آیینه ی رسول نمای مدینه را
دردا که دشمنان جلوی چشم فاطمه
بستند دست عقده گشای مدینه را
تسکین شود مگر، دل زهرا در این عزا
بسرود «رستگار» عزای مدینه را
