چشم بعد از مغز یكی از پیچیده ترین عضو پرندگان است. چشم عكس هایی را كه دیده، به پیام عصبی تبدیل می كند و به مغز می فرستد. آن وقت است كه مغز درك می كند چشم چه تصویری را دیده است.

پرندگان در یك ثانیه 160 تصویر را می بینند؛ اما انسان در یك ثانیه 10 تا 15 عكس می بیند. قدرت بینایی پرندگان 2 تا 8 برابر بیش تر از پستانداران است. پرندگان در حال پرواز هم جلو و عقب را می بینند.

عقاب، در حال پرواز، از فاصله 2 كیلومتری می تواند موشی را در حال حركت ببیند و شكارش كند. بعضی از قسمت های چشم انسان 200 هزار عدد سلول دارد؛ اما در چشم عقاب این سلول ها به یك و نیم میلیون سلول می رسد. چشمان عقاب به حركت اشیا خیلی حساس تر از رنگ است.

دانشمندان می گویند: «80 درصد از اطلاعاتی را كه عقاب ها از اطراف شان به دست می آورند با كمك چشمانشان است . برای همین اگر چشمان عقاب را بپوشانند، حس های دیگر آنها از كار می افتد و بیهوش می شوند.»

خداوند در چشمان پرندگان سلول هایی قرار داده است كه نور فرابنفش خورشید را ببینند و میوه های رسیده را تشخیص دهند. به همین خاطر است كه تخم های پرندگان دیگر را در لانه خود می شناسند.

چشمان پرندگان مثل رادار كار می كنند و امواج قطب مغناطیسی زمین را می بینند و به راحتی هنگام کوچ کردن راهشان را پیدا می کنند.

چشمان جغد كوچك ترین حركت را در شب می بینند.