وقتی در ویرانه های سراسر شکوه و عظمت تخت جمشید قدم می گذاری علاوه بر اینکه به خود می بالی که دارای پیشینه بس عظیمی هستی می توانی صورت تک تک زنان و مردانی که در آن خطه زیسته اند فرهنگ آداب رسوم و حتی نوع پوششان را از حکاکی های روی سنگهای آن بخوانی
یک عمارت به ظاهر ویران تو را به هزاران سال قبل می برد و چنان شناختی از مسائل اجتماعی آن روز به تو می دهد که گویی با آنها زیسته یی .
هر دوره از تاریخ خصوصیات خاص خود را بنا به مقتضیات روز و در عین داشتن اندیشه واحد به همراه دارد که آن را از دوره های بعد متمایز می کند. این وحدت فکری در کلیه مسائل جامعه و ملت سایه افکنده و قدرت شناخت آن را در قرنهای بعد به آیندگان خواهد داد چنانکه با بررسی شعر و نثر تاریخ و ادبیات هنر و معماری یک ملت که می توان آن را آیینه تمام نمای آداب و فرهنگ آن ملت شمرد می توان بر زوایای مختلف یک فرهنگ وقوف یافته و اطلاعات لازم را پیرامون آن به دست آورد.
وضعیت حجاب زنان ایرانی در شعر و نثر آؤار باستانی و معماری و شاهکارهای ادبی ایران به وضوح ترسیم شده است . فردوسی در شاهنامه در توصیف زن نیکو از دیدگاه ایرانیان می گوید:
به سه چیز باید زنان را بهی که باشد زیبا بر تخت مهی یکی آنکه باشد و خواسته است که جفتش بدوخانه آراسته است دگر آنکه فرخ سپهر زاید او به شوی خجسته بیفزاید او سه دیگر که بالاورویش بود به پوشیدگی نیز خویش بود بنابراین واضح است که زنان ایرانی بی حجاب و بدون پوشش نبوده اند بلکه در هر عهدی پوشش مخصوص به خود را داشته اند به عنوان مثال : با توجه به کوششی که بر روی تکه فرشی که به نظر می رسد متعلق به دوره هخامنشی است و در مقبره های پازیریک در اتحاد جماهیر شوروی به دست آمده موید این مطلب است که زنان آن عهد از پارچه شنل مانندی که روی سر می انداخته اند و حالتی شبیه چادر داشته است استفاده می کرده اند. همچنین چنانکه از آؤار و نقوش به دست آمده برمی آید زنان در دوره اشکانی دارای حجاب بوده اند بطوری که علاوه بر اینکه پیراهنهای بلند می پوشیده اند بر روی آنها چادر سر می کردند.
اما پس از روی کار آمدن فرمانروایانی چون مغول و تیمور پوشش زنان نیز مورد هجوم قرار گرفت .
بطور کلی می توان گفت که حجاب از عادات قدیمه تمدنهای بشری بوده است که تنها در قبایل وحشی و غیرمتمدن پوشش زنان وجود نداشته است . مسلماص پیدایش حجاب در بدو ابتدای امر به نوعی حرمت زنان بوده و بعداص بتدریج صورت عفاف به خود گرفته و با آداب مذهبی اختلاط یافته است .
فاطمه سروری مدرس حوزه علمیه معتقد است که حجاب یک امر ذاتی و فطری است که بنا به دلایلی از جمله حفاظت جسم از گرما و سرما بوده و بعضاص جنبه حیا و عفت پیدا می کرده . مساله حجاب و پوشش قبل از ادیان وجود داشته است اما از آنجایی که ادیان اعم از ادیان الهی یا مکتب بشری به عنوان عامل جهت دهنده به فرهنگ و سنت بوده است برای حجاب نیز در هر مکتبی محدوده یی مشخا شده که در اسلام نیز آیاتی در خصوص حجاب بیان شده است .
دکتر عقیلی جامعه شناس در این باره می گوید: مساله پوشش در تمدنهای اولیه وجود داشته و زنان بخاطر ظرافتها و موقعیت اجتماعی و مسائل ظاهری پوششان به نحوی بوده است که از مردان پوشیده تر بوده اند حجاب اسلامی که می توان آن را یکی از اشکال نوع پوشش خواند در سالهای گذشته به عنوان پوششی که زن را بتواند در برابر پدیده های اجتماعی مصون کند بوجود آمده است . تاریخ بی حجابی زنان را می توان به اواخر قرن نوزدهم منتسب کرد که پس از رنسانس علمی و صنعتی اروپا و نیز جنگ جهانی دوم و انقلاب صنعتی زمینه لازم به منظور استفاده از نیروی کار و استفاده زنان در محیط کار فراهم گردیده و تبلیغات وسیعی در راستای آزادی زنان و کنار گذاشتن حجاب صورت گرفته است .دامنه این اقدامات کم کم کشورهای اسلامی را نیز فرا گرفت و به صورت سلاحی کارآمد برای تضعیف معنویت و اخلاق به کار گرفته شد.
در ایران نیز از اواخر دوره قاجاریه به بعد زمزمه هایی توسط آزادیخواهان و متجددین برای آزادی زنان و رفع حجاب از آنان آغاز شد. پروین اعتصامی در این زمینه می گوید:
در قفس می آرمید و در قفس می داد جان
در گلستان نام از این مرغ گلستانی نبود
از زروزیور چه سود آنجا که نادان است زن
زیور وزر پرده پوش عیب و نادانی نبود
این اقدامات توسط رضاخان و همچنین محمدرضا شاه ادامه پیدا کرد اما جز تاؤیرپذیری اندکی حجاب همچنان در کشور باقی ماند و تا به امروز که حجاب اسلامی که می توان آن را نوع خاصی از پوشش خواند جزو ضروریات جامعه به حساب آمده و هر زن ایرانی ملزم به رعایت کردن آن است . در حال حاضر شکاف نسلی ایجاد شده طی دو دهه گذشته جامعه را با نسل جوانی با مطالبات کاملاص متفاوت از مطالبات نسل انقلاب روبرو کرده است . برای اینان آزادیهای اجتماعی در اولویت قرار دارد و سبکهای زندگی متنوع و متفاوتی را دنبال می کنند. سبکهایی که علی رغم دانستن فکر و ایده یی نو که بتواند در دنیا مطرح شود دارای هویت و پیشینه بوده و بتواند نمایشگر جوان ایرانی و مسلمان باشد.
