جرعه جرعه تمنا

جرعه جرعه تمنا

هرگاه پنجره‏ى ديدگانم را مى‏گشايم و ديروزم ورق مى‏خورد و امروز مى‏شود، در حسرت يك نگاه آسمانى ات و به اميد تبسم تو جهت از اعماق دل واژه‏ى سلام را، كه تبدار احساسى ملكوتى است، تقديمت مى‏كنم .

مى‏دانم كه پاسخى براى سلامم دارى . و شايد، گلايه‏اى هم از غفلت من ; از اين كه هنوز براى آمدنت در باغچه‏ى دلم گل تلاش نكاشتم .

مولاى من!

اما هر چه هستم دوستت دارم و تو اين را خوب مى‏دانى . همواره به آن سيصد و سيزده سعادتمندى كه همواره طلوعت را در صبح گاهان ظهور در مكه حضور خواهند يافت، غبطه مى‏خورم .

دلم مى‏خواهد، خوب بشناسمت . مبتلاى آن نرگس ديدگان شوم، و آن خال هاشمى .

مى‏خواهم مبهوت صوت قرائتت‏شوم ; مى‏خواهم وقتى مى‏آيى، گردن نفسم را زده باشم . و در ركابت، درست مثل امروز كه در هجرانت، قلم مى‏زنم قلم بزنم آنگاه كه نامت را مى‏شنوم، در دهليزهاى خلوت دلم، ترنم بهار وزيدن مى‏گيرد .

وقتى، از تو مى‏شنوم . ابرهاى تنهاى دلم باريدن مى‏گيرد، و از آسمان چشمانم باران مى‏بارد . و درست در اين وقت است كه نم كوچه‏هاى باران خورده دلم، احساس ماورايى به من مى‏بخشد .

و در اين حس زيبا، از مى‏ناب روايات جان تشنه و مشتاقم را سيراب مى‏كنم . با اين جرعه‏ها، از يادت، سرمست مى‏شوم و جرعه نوش جام نگاهت .

جرعه اول:

پيامبر اسلام حضرت محمد صلى الله عليه وآله مى‏فرمايد: مهدى از فرزندان من است و صورتش به سان ماه فروزان است . (1)

جرعه دوم:

حضرت على (ع) مى‏فرمايد: مهدى موعود، از ما به وجود خواهد آمد و آخر الزمان ظهور مى‏نمايد . در بين هيچ ملتى مهدى با منتظرى جز او وجود ندارد . (2)

جرعه سوم:

حضرت صديقه طاهره فاطمه زهرا عليها السلام خطاب به امام حسين (ع) فرمود: هنگامى كه تو به دنيا آمدى، رسول خدا بر من وارد شد، تو را در بغل گرفت و فرمود: حسينت را بگير و بدان كه او پدر نه امام است و از نسلش امام‏هاى صالحى به وجود خواهند آمد كه نهمى آنها قائم است . (3)

جرعه چهارم:

امام حسن (ع) مى‏فرمايد: امان پس از رسول خدا صلى الله عليه وآله دوازده نفرند، نه نفرشان از نسل برادرم حسين (ع) به وجود مى‏آيند و مهدى اين امت از ايشان است . (4)

جرعه پنجم:

امام حسين (ع) مى‏فرمايد: دوازده امام از ما هستند، على بن ابيطالب اول آنان و آخرشان نهمين فرزند من و قائم به حق مى‏باشد . خدا به بركت وجود وى زمين مرده را زنده و آباد مى‏كند و دين حق را بر تمام اديان پيروز مى‏گرداند، اگر چه مشركان كرامت داشته باشند . مهدى، مدتى از نظرها غايب مى‏گردد . در زمان غيبت گروهى از دين خارج مى‏شوند، اما گروهى ديگر ثابت قدم خواهند ماند و در اين راه اذيت‏ها خواهند ديد . از باب سرزنش به آنان گفته مى‏شود: اگر عقيده شما صحيح است، پس امام موعود شما كى نهضت مى‏كند؟

ولى بدايند كه هر كس در ايام غيبت، آزار و تكذيب دشمنان را تحمل كند، مانند كسى است كه در كنار رسول خدا صلى الله عليه وآله با شمشير جنگ نموده است . (5)

جرعه ششم:

امام سجاد (ع) فرمودند: مردمانى كه در زمان غيبت مهدى (عج) به سر مى‏برند و معتقد به امامت او و منتظر حضور وى هستند، از مردمان همه زمان‏ها برترند . (6)

جرعه هفتم:

امام باقر (ع) مى‏فرمايد: سوگند به خدا، سيصد و سيزده نفر نزد مهدى (عج) در مكه گرد مى‏آيند كه با آنان پنجاه زن نيز هست . (7)

جرعه هشتم:

امام صادق (ع) مى‏فرمايد: هر كس دوست دارد از ياران حضرت قائم (عج) باشد، پس منتظر ظهور او باشد . و اگر به راستى منتظر ظهور آن حضرت است، به پرهيزگارى و اخلاق نيكو رفتار نمايد . (8)

جرعه نهم:

امام موسى كاظم (ع) مى‏فرمايد:

خوشا به حال شيعيانى كه در زمان غيبت امام زمان به ولايت ما چنگ زنند و بر دوستى ما و بيزارى از دشمنان‏مان ثابت قدم بمانند . آنان از ما هستند و ما از آنهاييم . آنان به امامت ما راضى شده‏اند، ما نيز از تشيع آنان خوشنوديم، پس خوشا به حالشان . به خدا سوگند! در درجات بهشت‏با ما خواهند بود . (9)

جرعه دهم:

امام رضا (ع) فرمودند:

هنگامى كه حضرت مهدى ظهور كند، زمين به نور پروردگارش روشن مى‏شود و ترازوى عدالت را در ميان مردم مى‏گذارد و هيچ كس به ديگرى ستم نمى‏كند . (10)

جرعه يازدهم:

امام جواد (ع) مى‏فرمايد:

قائم ما حضرت مهدى است كه واجب است در دوران غيبت او انتظارش را بكشند و در زمان ظهورش از وى اطاعت كنند، و او سومين فرزند من است . (11)

جرعه دوازدهم:

امام هادى (ع) فرمودند:

بعد از من فرزندم حسن (ع) امام است و بعد از حسن (ع) فرزندش، همان قائمى است كه عدل و دادش تمام زمين را فرا مى‏گيرد . (12)

جرعه سيزدهم:

امام حسن عسگرى (ع) فرمودند:

هر كس بميرد و او (حضرت مهدى) را نشناسد به مرگ زمان جاهليت از دنيا رفته است . (13)

جرعه چهاردهم:

(اى شيعيان ما) امام مهدى حجة بن الحسن العسگرى (عج) فرمودند: «اگر محبت‏شما را نداشتيم و صلاحتان را نمى‏ديديم و به خاطر ترحم و شفقت‏بر شما نبود، گفت و گوى با شما را ترك مى‏كرديم‏» . (14)

مولاى من كلامت را مى‏شنوم، مى‏خوانم و جرعه جرعه آن را مى‏نوشم . به اين مرحله كه مى‏رسم خود را غرق تماشاى نرگس‏ها مى‏بينم و به ياد تنها گل نرجس، شبنم‏هاى اشكم بوسه بر گلبرگهاى آن مى‏زند و تمام وجودم فرياد مى‏شود كه:

الا اى مونس و آرام جانم

توان جسم و جان ناتوانم

اگر جايى ندارم در خور تو

بيا بنشين به روى ديدگانم (15) و سراسر دلم غرق تمنا مى‏شود كه:

اگر روزى ببينم روى ماهش

دمى افتد به روى من نگاهش

بيفتم روى پايش ; همچو سرمه

كشم بر ديدگانم خاك راهش (16)

و مولا، با كلام آسمانيش مرا مى‏نوازد و من نا باورانه اما پر نشاط از كلامش دست‏به سمت آسمان مى‏گشايم و از خدا مى‏خواهم كه سيماى آسمانيش را ببينم، با همه جانم يك صدا تمنا مى‏كنم كه:

«اللهم ارنى الطلعة الرشيده‏» خدايا ديدگانم را به زيارت روى زيباش ببر .

پى‏نوشت:

1 . بحار الانوار، ج 51، ص 85 .

2 . اثابت الهداة، ج 7، ص 148 .

3 . همان، ج 2، ص 552 .

4 . همان، ج 2، ص 555 .

5 . بحار الانوار، ج 51، ص 133 .

6 . همان، ج 52، ص 122 .

7 . همان، ص 223 .

8 . همان، ص 140 .

9 . همان، ص 151 .

10 . همان، ص 156 .

11 . همان، ص 156 .

12 . اثبات الهداة، ج 6، ص 275 .

13 . بحارالانوار، ج 51، ص 160 .

14 . بحارالانوار، ج 53، ص 179 .

15 و 16 . على اصغر يونسيان (ملتجى)، نجواى منتظران