در جهانی مرده و پژمرده، امید دمیدهای و ریسمانهای قطع شده زمین و آسمان را دوباره گره زدهای تا قلبهای مؤمن، بتوانند به مسافرت عرش بروند و حضور خداوند، هر روز میهمان دلهای شکسته باشد.
در جهانی خسته و پابسته، امید دمیدهای تا برخیزد. عدالت و توحید را که گمشدههای شهر بود، دوباره به میدان حیات برگرداندهای.
تو را برگزیدهاند تا الگوی آدمها باشی در انسانی زیستن و قفلهای خودپرستی را بگشایی با کلیدهای خداپرستی!
