بی تو نفس به سینه ما جان نمی شود

بی تو بهشت روضه رضوان نمی شود

اصلا تمام وسعت این گنبد کبود

گنبد طلای شاه خراسان نمی شود

ناکام آن دلی است که در طول عمر خود

یکبار در حریم تو مهمان نمی شود

ایام عمر ما ز تو برکت گرفته است

کم‌های ما که بی تو فراوان نمی شود

تو دست من بگیر و بده روزی مرا

گندم بدون لطف شما نان نمی شود

گشتم میان این همه اذکار غرق نور

ذکری به دلبری رضاجان نمی شود

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

گل بوسة امام زمان بر مزار توست
شیعه به هر کجا که رود در کنار توست
چشم و چراغ و محفلم اینجاست یا رضا
هر جا سفر کنم دلم اینجاست یا رضا
شرمنده ام از این که بپرسند کیستم
از ذره کمترم نتوان گفت چیستم
در پرتو کرامت خورشید زیستم
روزی که نیستم به کنار تو نیستم
با یک دم تو صبحدم عید می شوم
در آفتاب صحن تو، توحید می شوم
گل از نسیم صبح بهشت تو بو گرفت
خورشید پیش روی تو از شرم رو گرفت
ماه از فروغ خشت طلایت وضو گرفت
بی آبرو ز خاک درت آبرو گرفت

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا ایها الامام الرئوف

 آقا جـانـم؛به گمانم که حواست به منم هست هنوز. . .

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

از درد کهنه ای که مداوا نمیشود

یا میشود گلایه کنم یا نمیشود

اینک سلام حضرت عیسی تر از مسیح

لطفت نگو که شامل ماها نمیشود

ای من فدای پنجره فولاد چشمهات

از بغض من چرا گرهی وا نمیشود؟

یوسف ترین عزیز !مرا تا خودت بخوان

هرچند این غریبه زلیخا نمیشود

امضا:کسی که با همه ی ریزنقشی اش

در بیکران چشم شما جا نمیشود

مریم اخوان طاهری

پنجره ها قاب در قاب رو به تو باز می شوند

السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

مشهد اگر که گنبد زرد طلا نداشت
باید نوشت کشور ایران صفا نداشت
کلا"تمام ثروتمان مشهد و قم است
بی این دو شهر مملکت ما بها نداشت
درماندگان ما به کجا داشتند امید
کشور اگر ز لطف تو دارالشفا نداشت
از سربلندی حرمت مدعی شدیم
بی تو وگر نه مملکت این ادعا نداشت
آقا قسم به عطرنسیم حریم تو
خاکت اگر نبود دل ما دوا نداشت
باید نوشت  کشورمان کشور رضا است
قدری نداشت میهن ما گر رضا نداشت
شاید هزار بار فنا می شد از بلا
گر مادرت به خاک وطن اعتنا نداشت
دشمن تمام خاک وطن را گرفته بود
 زهرا اگر که گوشه ی چشمی به ما نداشت

هر چه دارم از تو دارم یا علی ابن موسی الرضا

بهشت هشتم ، حرم امام رضا (ع)

هنوز بر سر بام تو جا نكرده دلم

هنوز درد دلم را دوا نكرده دلم

هنوز از دل خسته نيامده آهي

خراب، عالم امكان چرا نكرده دلم

ز سوي غيب نشسته‌است دست بر سينه

وگرنه صبر بر اين ماجرا نكرده دلم

قرار بود دلم را حرم نگه داري

يقين كه با دل‌تان خوب تا نكرده دلم

ببين دوباره دلم بين جلوه‌ها گم شد

ولي هنوز دلت را رها نكرده دلم

چه درس‌ها كه ز يك كربلا به من دادي

و حق لطف شما را ادا نكرده دلم

جواب اين‌كه ز عشقش چراا ندادي جان؟

به عاشقيش هنوز ادعا نكرده دلم

مرا كه سخت فقيرم، به خويش وا مگذار

هراس دارم از اين‌كه خدا نكرده دلم...

به دست دشمنتان باز بي‌وفا گردد

و حق گواست چه شب‌ها صدا نكرده دلم...

كه از حريم شمايم خدا جدا نكند

و از خداي جز اين‌ام دعا نكرده دلم

اگرچه كرببلا رفته‌ام ولي جايي

چو صحن قدس هنوزم صفا نكرده دلم

میثم کامیابی

سوتِ قطار؛ غسل زیارت؛ دم اذان
چشمی که باز خیره شده سوی آسمان

یا ایها لغریب منم آن مسافرِ:
دلتنگ و بی قرار؛ پر از دردِ بی نشان

باب الجواد، بارش باران، اذان صبح
نقاره خانه، صحن گهرشاد، سایـه بان

آری منم، شکسته پر و بال آمدم
سلطان کبریای کَـرَم٬ غوث الامان

محتاج یک نگاه، گرفتار، بی کسم
مگذار تا که رو بزنم پیش این و آن

پر پر زده دلم به هوای زیارتت
آقا قسم به آن دلِ تنگِ جوادتان

از این جهان سرد پر از دود بی بها
مشهد برای من، همه اش مال دیگران

دیشب دوباره بوی حرم را شنیده ام
«آقا دلم عجیب گرفته برایتان»❤❤

مشهدی یا کربلایی، دل به فکر دانه است
تو کبوتر باش، رزقت پیش صاحب خانه است

این که مصباح الهدی وآن یکی شمس الشموس
دل یکی داریم، اما در دو جا پروانه است

کربلا با تربتش عمری است که دارالشفاست
مشهد اما نسخه اش با آب سقاخانه است

ضامن آهو حسین وکشته ی عطشان رضاست
هر کسی این را نمی فهمد بدان دیوانه است

از صفا تا مروه ی من راه مشهد-کربلاست
آهویی هستم که یک عمراست بی کاشانه است

مست مشهد بود دل، در کربلا شد مست تر
چون شرابی کهنه تر این بار در پیمانه است

دل جواز کربلا را آخر از مشهد گرفت
سفره ی شاه خراسان این چنین شاهانه است❤❤

ای که می آید از این گلدسته آواز دعایت

بوی گل می آورد صبحی که می سازد صدایت 


زیر ایوانت کبوتر در کبوتر می گذارم

دستهایم را مگر بالی بگیرد در هوایت 


آسمان طوس می سوزد اگر خاک مدینه

سر کند آواز غربت را بگوش آشنایت 


من هزار آئینه از شبهای چشم خود شنیدم

در بیابان آهوانی در طواف جای پایت 


کاشکی از آبی گلدسته بالاتر نشیند

بیرق سبزی که دارد بوی سرخ کربلایت 


من تو را ای ماه هشتم پنج نوبت می سرایم

هفت بند تار و پودم می شود شعری برایت

شعر از محسن احمدی