یادش بخیر قدیما تابستونا که می رفتیم مشهد.گم شدن وپیدا شدن و گریه و خنده و... کلا حال دیگه ای بود.اذون ظهر که تو حرم می پیچید، روحت تازه میشد.
چند ماه پیش که بعد از 11 سال رفتم مشهد،خودم رو رها کردم تو صحن ها بلکه گم بشم و خودم رو پیدا کنم.ولی من خیلی وقت بود که گم شده بودم تو دنیا و هنوز نتونستم خودم رو پیدا کنم.
مثل کودکی که گم شده بودم، گریه کردم شاید دلش برام بسوزه ....
نه این حرم همونه آقا هم همون ضامن آهوست
این مائیم که تغییر کردیم.این منم که دیگه اون معصومیت کودکی رو ندارم.السلام علیک یا علی بن موسی رضا
یاعلی
