عاشقان امام رضا

جان را فقط به مقدم جانان فدا کنید

قد رافقط به محضرمولا دوتا کنید

   فرقی نمی کند که بگویید علی علی

یا در رکوع وســجده خدایا خدا کنید

دلتنگ بودک در دلم بدجور غوغا بود

دلتنگ او که نام او سلطان دلها بود

عزم سفر کردم سفر تا خانه دوست

با شرابی که بر لبم جاری است ،ذکر مستی علی الدوام رضاست

وام عشقم اگر قبول شده است، گفته ام ضامنم امام رضاست

بیشتر می کنی نگاه به هر ، کس که حال دلش خراب تر است

مانده ام بین این همه سلطان ، چه کسی از تو خوش حساب تر است

جبریل شدم بال و پرم را بدهم

خرجیِ مسیر سفرم را بدهم

با پایِ پیاده ام به راه افتادم

تا حق دلِ در به درم را بدهم

جوون امام رضا می خونه کجایی مادر من
روی خاک حجره غریبونه، میسوزه پیکر من
چشام گریونه
دلم پر خونه
لبام روضه می خونه
ای خدا خون شده دلِ دلبر رضا
از عطش خم شده، گل پر پر رضا
دست و پا میزنه، علی اکبر رضا
واویلا واویلا
کبوترا تو آسمون با هم، پرا رو وا میکنن
یه سایه بونی رو تن آقا، میان به پا میکنن
توی آفتاب، دلش بی تابه
هنوز تشنه ی آبه
آسمون محو دیدن روی ماهشه
عمریه دردِ بی کسی تو نگاهشه
پای من خونه ی خودش قتله گاهشه
ای خدا خون شده دلِ دلبر رضا
از عطش خم شده، گل پر پر رضا
دست و پا میزنه، علی اکبر رضا
واویلا واویلا
من پای خود ز سوز عطش بر زمین زدم
او هم به پایکوبی خود افتخار کرد
من از شراره ی جگرم ناله میزدم
او میشنید و خنده ی دیوانه وار کرد
می مونه بی غسل و کفن اینجا، سه روز اگه بدنش
شبیه حسین نمیشه غارت، انگشتر و پیرهنش
داره میمیره، عزا میگیره، دلش کربلا میره
افتاد از بام خونه تا پیکر آقا
شادی کرد، تو کوچه چقدر همسر آقا
اما کی رفته رو نوک نی سر آقا

تورو خواب دیدم ,تورویادمه
همون شب که لالاییِ مادرم...
داره بوی عطرت بهم میرسه
توی خلوت کوپه ی آخرم

توروخواب دیدم , تورویادمه
دلم کفتراتو بغل کرده بود
یه گوشه توی دفتر حاجتش
یه شاعر نگاتو غزل کرده بود

دارم میرسم ,میرسه گنبدت
هوای چشام باز بارونیه
چرا حال اینجا یه جور دیگه ست؟
چرا عشق کم نیست  ؟ارزونیه
...
ضریح تو نزدیکه ,راهش کمه
غریبی که ازراه دور اومده
نوشتن:(به خورشید هشتم سلام)
به پابوسیِ ماه دور اومده

مگه دست من میرسه دست تو؟
صف عاشقاتو ببین پرشده
خودآسمونم نشسته زمین
نگا کن نگا کن زمین پرشده

میشینم همینجا نگات میکنم
کنارزنی که شبیه منه
داره غرق تو میشه حس می کنم
تورو توی اشکاش صدا میزنه

یه گوشه  یکی  زل زده سوی تو
میدونم میدونی دلش خونه نه ؟
داره عاشقت میشه باهر نگاش
مث عشق لیلی به مجنونه ,نه ؟

چقد عاشقات پاک وخوبن آقا
میذاری منم خاک پاشون بشم؟
آخه عاشق عاشقاتم شدم
فدای امام رضا(ع) شون بشم

سفر...روز آخر...یه بغض عجیب
نگات میکنم بانگاهِ ترم
داری دور میشی ..دارم میرسم
توی خلوت کوپه ی آخرم

یکی توی سجده ست چن ساعته
همه عاشق  صحن وسجاده ان
مث کفترات  توی هفت آسمون
به گلدسته های تو دل داده ان

یه بچه کنارغم مادرش
نشسته  به دستای تو زل زده
چه معصومِ ,انگاری از چشم هاش
 به چشمای معصوم تو پل زده

چون ماهیان برکه‌ام، بی‌تاب ماهم یا رضا !
از عاشقانِ «عاشقی با یک نگاهم» یا رضا !
 
من خوب می‌دانم بدم اما دوباره آمدم
خاکیِ راه مشهدم پس سر به راهم یا رضا !
 
به به! چه می‌آید به هم ترکیب ما، آخر بر آن
صحن سفید مرمرت، خالی سیاهم یا رضا !
 
وقت نظر بر گنبد و گلدسته‌های عرشیت
افتاده با عمامه‌ها از سر کلاهم یا رضا !
 
تو شرط مستی هستی و هستم ز نیشابوریان
در صحن جمهوری اگر «مشروطه‌خواه»م یا رضا !
 
مشروطه و مشروعه را دادم به دست عاقلان
در مجلس مستان تو با پادشاهم یا رضا !
 
یادم نمی‌آید یکی از دردهای بی حدم
شکر خدا پهلوی تو من روبراهم یا رضا !
 
از ماه زیباتر تویی، از نوح آقا تر تویی
با اینکه بدنامم ولی دادی پناهم یا رضا !
 
من در بهشتم پس قسم ساقی! به سقاخانه‌ات  
حتما کشیده دست تو خط بر گناهم یا رضا !
 
پیش ضریحت پیشتر خیر دو عالم خواستم
عمریست من شرمنده‌ی آن اشتباهم یا رضا !
 
یا ضامن آهو! بگو صیاد آزادم کند
تا صحن آزادی شبی باشد پناهم یا رضا !
 
از آب سقا خانه‌ات یک جرعه نوشیدم ببین
«رَستم از این بیت و غزل» من مست مستم یا رضا !

یا رئوف

من آهویی در پی دام تو هستم

کبوتر زخمی بام تو هستم

اگر  برانی  زدرت  نروم  من

چرا که من تشنه جام تو   هستم

امام  عاشقانی   رئوف و  مهربانی

منه شکسته دل را ز غصه میرهانی

صحرا صحرا بهشت من رضا

عشق تو در سرشت من رضا

درد مرا تو میکنی دوا

میکشدم فراق کربلا

امام  عاشقانی

رئوف و مهربانی

شده ام شرمنده تو 

من گدا و بنده تو

شدم مقیم این حرم تو آقا

کشد مرا لصف و کرم تو آقا

امام عاشقانی

به گنبد تو آقا شده ام خیره

به پنجره فولاد دله من گیره

امام عاشقانی 

رئوف و مهربانی

*******

کاش میدانستم باز حرم خواهم رفت......

           يا امام رضا(ع)

من بارها فتاده، تو دستم گرفته اي

لطفت زياد ديدم و كم ميبرم ز ِ ياد

پايم اگر به كويي و دستم به سويِ كس

پايم بريده مانَد و دستم شكسته باد

گفتم به دل كه بَهر گدايي كجا روم؟

گفتا برو به طوس بگو يا ابالجواد