این روزها حسرت نهفته در جمله «یادش به خیر»، بیشتر از همیشه دلم را میسوزاند.
این روزها که تصویر حرم را میبینم که مثل هر سال به میمنت اعیاد ماه شعبان چراغانی شده، اما بر خلاف سال های پیش خالی از زائر است.
یا علی بن موسی الرضا!
دلم برا نفس کشیدن در صحن های باصفایتان تنگ شده.
برای ایستادنِ رو به روی ضریح، در همان جای همیشگی، برای درد و دل کردن، که بگویم آقا جان عیدی امسال ما را فراموش نکنید!
دل تنگم، برای بوی خوش پیچیده در حرم، برای دیدن پرچم در اهتزاز گنبدتان از میان صحن گوهرشاد.
ما را ببخش که قدر نعمت حضور در صحن و سرایتان را ندانستیم و بیوفایی کردیم.
اما حالا دلتنگیم.
در این روزهای آشفته که در خانههایمان زندانی هستیم و انتظار آزادی دوباره را میکشیم،
بهتر از پیش حال امام زمان در زندان غیبت را میفهمیم.
زندانی که جنس میله هایش از غفلت و بیتوجهی و کلیدش همدلی و وفاداری ماست.
ای آبرومند درگاه خدا!
تو را قسم به دلهای شکسته و پشیمانمان، برایمان دعا کن تا سربراه شویم!
مگر به حق دعای شما، کلیددار درهای بسته زندگیمان از زندان غیبت رهایی یابد و ظهورش مرهمی برای زخمهای عمیق مردم جهان باشد.
