شهد همان انگبین است که در حرف الف نوشته شده. معبران در مورد شهد یا شربت غلیظ که ما وقتی با انواع میوه می آمیزیم نام مربا به آن می دهیم معتقدند که علم و دانش است و بهره ای است که انسان از خرد و دانایی خویش می برد. نقل است که عالم فرزانه ای در خواب دید در حوضی از شهد و عسل افتاده و هر چه دست و پا می زند قادر نمی شود خویشتن را از آن مهلکه نجات دهد. چند روز بعد از آن خواب فرمانروای آن منطقه به دنبالش فرستاد که بیا به فرزندان من در س بده. او ناگزیر پذیرفت و رفت و به تدریس فرزندان سلطان و وزیران پرداخت اما یک روز در تفسیر یکی از سوره های قرآن چیزی گفت که به ذوق و سلیقه سلطان خوش نیامد. بچه ها به پدر خویشتن گفتند و وزیران به اطلاع سلطان رساندند و او خشمگین شد و عالم فرزانه را به شلاق زد و بعد محبوس نگه داشت. چنین است که معبران شهد و انگبین را علم و دانش دانسته اند و بهره ای که از طریق علم عاید انسان می شود.
