علامهي اميني در كتاب ارزشمند «مأتم الامام الحسين(ع) من مصادر أهل السنة (سيرتنا و سنتنا)» روايات زيادي از كتب اهل سنت را به عنوان شاهد نقل ميكند و دهها سند از كتب آنان را بر ميشمرد كه همهي آنها دال براين مضمون است كه پيامبر اكرم(ص) بارها و بارها براي فرزند خود، امام حسين(ع) عزاداري كردند. آن حضرت به كرّات در منزل همسران خود يا در جمع اصحاب، براي مصائبي كه بعدها بر امام حسين(ع) وارد خواهد شد، گريه ميكردند و همواره با نشان دادن تربت كربلا قضيهي شهادت آن حضرت را نقل فرموده و بر قاتلان او لعن ميفرستادند و به مردم هشدار ميدادند. رسول گرامي اسلام(ص) بارها بر بالاي منبر مسجدالنبي در حالي كه امام حسين(ع) در دامن ايشان بود مرثيه فرزند خود را خواندند و مسلمانان گريه كردند.
علامهي اميني1 در صفحهي 67 از كتاب سيرتنا و سنتنا بعد از نقل احاديث عزاداري رسول الله (ص) در هنگام ولادت امام حسين(ع) از مصادر عامه ميفرمايد:
فأذن في أذنه اليمني و أقام في اليسري ثم وضعه في حجره و بكي ... لعل هذا أول حفل تأبيني أقيم للحسين الطهر الشهيد(ع) في الاسلام المقدس بدار رسول الله(ص) ...
آنگاه در گوش راست او اذان گفت و در گوش چپ او اقامه خواند. سپس او را در دامان خود گذاشت و گريه كرد... شايد اين اولين مجلس بزرگداشتي بود كه براي حسين(ع) آن شهيد پاك و مطهر، در زمان ظهور دين مقدس اسلام و در خانهي رسول خدا(ص) برگزار ميشد...
و در صفحه 70 از اين كتاب ميفرمايد:
وفود الملائكة تهبط بإذن ربها يوماً بعد يوم و مرة بعد أخري في وقت محين و ميعاد معين، و تنعي الحسين العزيز(ع) و يجدد تأبينه حفلاً بعد حفل، و المأتم ينعقد في بيوت أمهات المؤمنين، و قد أبكي الله عيون نبيه(ص) و أزواجه و الصحابة الأولين علي الحسين (ع)، و تربة كربلا تنتقل من يد إلي يد و أخذت في قارورة كرمز ناطق عن الشهيد المفدّي في بيت رسول الله6 بمشهدٍ من الكل و منظر...
گروهها و دستههاي ملائكه به اذن پروردگار، روزي از پي روز ديگر و به دفعات متعدد در وقت خاصي و ميعاد معيني هبوط ميكردند و خبر شهادت حسين عزيز(ع) را ميآوردند و بزرگداشت و مرثيهخواني آن حضرت مجلسي بعد از مجلس ديگر برپا ميشد و مجالس ماتم و عزاداري در خانههاي زنان پيامبر(ص) منعقد ميشد.
خداوند چشمان رسولش(ص) و همسران او و پيشينيان از صحابهي او را براي حسين(ع) گريان نمود و تربت كربلا هماره از دستي به دست ديگر منتقل ميشد و آن را در شيشهاي گذاشته بودند و همچون نماد و رمزي گويا از آن شهيد ـ كه جانها به فداي او باد ـ در خانهي رسول خدا(ص) در مقابل ديدگان و منظر همگان قرار داشت.
--------------------------------
سید علیرضا شاهرودی
