تجريش در زمان ناصرالدين شاه پر از درخت انجير وگيلاس و مزرعه هاي با صفا. اصل اين نقاشي در موزه صاحبقرانيه موجود است هزار سال پيش تجريش، (تجرشت ) خوانده مي شد. کهنسالان درباره محل قديمي تجريش اعتقاد دارند که نزديک پل رومي در جاده قديم شميران رو به شمال طرف راست، روي تپه باغي بزرگ به نام «گِلِ باوکان» بود. دو دهکده تجريش و دزاشيب سابقاً آنجا بودند. از گل باوکان تا امامزاده قاسم هم باغي ديگر به نام «جنت گلشن» بود. اهالی این منطقه بر اثر مسایلی به تدریج این منطقه را ترک کردندو به حوالی امامزاده صالح در جنت گلشن نقل مکان کردندو تجریش فعلی شکل گرفت صدها سال بعد تهران پايتخت قاجاريان شد اين منطقه، به ييلاق اهالي آنجا تبديل شد و اشراف اين شهر باغهاي زيادي برای گذران تابستان در آنجا احداث کردند.
سر پل تجريش در حدود سال 1300 شمسي
تجريش قديم داراي سه محله بود:
1. محله بالا 2. محله پائين 3. محله قلعه نو و حومه آن که به نامهاي زير خوانده مي شد: زعفرانيه، محموديه، ناودانک، جعفرآباد و محله بالا شامل: باغ فردوس، چهار راه حسابي، زعفرانيه، الهيه.و محله پائين شامل: ظهيرالدوله، سه راه دزاشيب، سه راه قيطريه، اسدي و فردوسي بود..کم کم کوچ مردم از ساير مناطق کشور به تهران و حومه آن افزايش يافت به طوري که تعدادي از آنان در تجريش ساکن شدند.
ميدان تجريش
