کرامات حسینی

امام مهدي عليه‏السلام به جهت قدرداني و وفا نسبت به رشادتهاي حضرت عباس عليه‏السلام به اين بارگاه ملکوتي تشريف مي‏آورند، نمونه زير گوياي اين واقعيت مي‏باشد: 

فقيه فرزانه آيت الله حاج سيد مرتضي لنگرودي فرمود: در حرم مطهر حضرت قمر بني‏هاشم عليه‏السلام مشغول زيارت بودم، ناگهان ديدم شخصي پشت سر من مشغول زيارت و خطاب به حضرت مي‏فرمايد: 

 «يا عمي!» و مطالبي را با فصاحت و بلاغت بيان مي‏کند. من از بس برايم اين مطلب جالب و جذاب بود دست از زيارت برداشتم تا ببينم اين بزرگوار چه مي‏گويد. همچنان مات و مبهوت شده بودم ولي کلمات دلرباي ايشان را همچنان مي‏شنيدم و ايشان گريه مي‏کرد و با حضرت در حال صحبت بود. ولي يک مرتبه از نظرم غايب شد. [1] .

امام مهدي عليه‏السلام به اماکن مقدسه و مشاهد مشرفه، عنايت فراواني دارد. يکي از سرزمين‏هايي که مورد علاقه آقا بقيةالله روحي فداه است کربلا، و بارگاه ملکوتي سالار شهيدان عليه‏السلام و برادر بزرگوارش حضرت ابوالفضل العباس عليه‏السلام است، بنابراين، زائران محترم، توجه داشته باشند، با مشرف شدن به اين مکان گرامي دو وظيفه مهم دارند: 

1. زيارت به نيابت از امام عصر عليه‏السلام که نشان دهنده معرفت زائر و مورد توجه قرار گرفتن او از سوي زيارت شونده و ملائکه است. 2. دعا براي تعجيل در فرج آقا امام زمان عليه‏السلام که بسيار مهم و با ارزش است. قطعا، امام زمان عليه‏السلام محتاج نيابت و دعاي ما نيست، بلکه ما محتاج عنايت او عليه‏السلام هستيم. و اين اعمال سبب جلب عنايت او عليه‏السلام خواهد شد. 

پی نوشتها:

[1] چهره درخشان قمر بني‏هاشم ابوالفضل العباس، ج 3، ص 307؛ مير مهر، ص 111.

 آقاي محمد کريم محسني، آموزگار يکي از دبستانهاي شهرستان خرم‏آباد که از معلمين دقيق و علاقمند به فرهنگ مي‏باشد از قول يک نفر به نام احمد کاوسي که ايشان نيز آموزگار است چنين تعريف مي‏کند که: 

چند سال پيش براي انجام کاري، عازم اهواز بودم، در بين راه و در محلي که به نام «تنگ فني» معروف است. و گردنه خطرناکي دارد، کاميوني را ديدم که قسمت جلوي آن در دره فرو رفته و در حالت ترس آوري قرار گرفته بود. به وضعي که اگر يک نفر، يک فشار جزئي به آن وارد مي‏کرد، به عمق دره سرنگون مي‏شد. ما اتومبيل خودمان را متوقف نموديم و رفتيم که به آن کاميون کمک کنيم. در اين هنگام ديديم که چند نفري در کنار کاميون نشسته و مشغول خوردن غذا هستند. آنها ما را تعارف کردند ما نيز، دعوت آنها را پذيرفتيم و جوياي کيفيت قضيه شديم، معلوم شد کاميون مزبور از ابتداي سرازيري گردنه، ترمز بريده و راننده که مردي است مسيحي به اتفاق خانواده‏اش، دست و پاي خود را گم مي‏کند.

در اين حالت بر سرعت کاميون نيز افزوده مي‏شود. راننده کاميون چون چاره‏اي ندارد به حضرت عيسي (عليه‏السلام) و حضرت موسي (عليه‏السلام) و ديگر پيامبران متوسل مي‏شود. اما از اين کار نتيجه‏اي نمي‏گيرد، تا اينکه کاميون بر لب پرتگاه مي‏رسد که در اين اثناء بچه‏اش بي اختيار فرياد مي‏زند يا حضرت عباس و کاميون بلافاصله متوقف مي‏شود. گوئي دستي قوي و ماوراء طبيعي، جلوي او را مي‏گيرد. مرد مسيحي که از اين معجزه مبهوت شده بود، پس از پياده شدن، با افراد خانواده‏اش به سراغ افراد شيعه که در روستاهاي اطراف است مي‏رود و مذهب حقه‏ي شيعه را مي‏پذيرد و همان وقت گوسفندي را نذر حضرت ابوالفضل العباس (عليه‏السلام) مي‏کند. [1] .

پی نوشت:

[1] ماه خورشيد مدينه، ص 43.

 عالم رباني حضرت آيت‏الله حاج سيد احمد موسوي نجفي فرمودند: چند سال پيش از يکي از خيابانهاي تهران رد مي‏شدم، که ناگهان به طور غير عادي به سمت يک مغازه کشيده، و وارد آن مغازه شدم، مغازه‏ متعلق به يک عتيقه فروش بود. اما چيزي را متوجه نشدم. تا سه روز اين قضيه تکرار شد، بعد از سه روز به صاحب مغازه گفتم: آقا شما چه چيزي داري؟ چه سر و سرّي داري؟ که مرا به اينجا کشيده‏اي!؟ 

در جواب سؤالم گفت: حاج آقا شما مسلمان، شيعه و سيد چه سر و سرّي من ارمني با شما دارم؟ بنده ارمني هستم و نامم هم موسي است. 

 خلاصه، بعد از اينکه با هم مقداري آشنا شديم گفت: فقط برايت بگويم من شفا يافته‏ي آقاي شما شيعيانم و قضيه‏ي خود را اينگونه تعريف کرد: من بچه ده ساله‏اي بودم که در محله‏اي از محلات تهران زندگي مي‏کردم. يکروز براي بازي با بچه‏هاي هم محلي‏ام بيرون رفتيم. مادر يکي از همبازي‏هايم، تا مرا ديد با عصبانيت تمام مرا مورد خطاب و عتاب قرار داد که: يهودي، ارمني، برو ببينم، مثلا تو نجس هستي و با دستش محکم به سينه من زد به طوري که ناخودآگاه از بلندي ايوان که در کنارم بود، به پائين پرتاب شدم. پايم خيلي درد گرفت. با زحمت فراوان خودم را به منزل رساندم و از ترس پدر و مادرم خوابيدم. نصف شب خيلي اذيت شدم و متوجه اين معنا نبودم که پايم شکسته شده است، با ناله و فرياد من خانواده‏ام متوجه شدند و مرا به بيمارستان منتقل کردند. بعد از مدتي پزشکان به اين نتيجه رسيدند که پايم بايد قطع شود، مادرم به من گفت: روي تخت دراز کشيده و بيهوش بودي، يک نفر از همراهان يکي از بيماران مقداري شيريني آورد و داد من هم گرفتم ولي ترسيدم که بگويم من ارمني هستم فقط گفتم: مال چيست؟ 

 گفت: مگر نمي‏داني امشب شب ميلاد قمر بني‏هاشم ابوالفضل العباس (عليه‏السلام) است. تا اين نام را شنيدم، دلم شکست و نذر کردم که اگر اين بچه شفا پيدا کند. ابوالفضل (عليه‏السلام) را احترام نمايم. مادرم در کنار من بيدار بود و او اين نذر را کرده بود. در همان حال من در خواب ديدم، يک آقاي خوش سيما، و بلند قد، تشريف آورد و به من گفت: بلند شو! 

من خيال کردم از پزشکان بيمارستان است. گفتم: آقا من نمي‏توانم بلند شوم. مي‏خواهند پايم را قطع کنند. گفت: بلند شو و دست مرا گرفت و کشيد و پرتاب کرد. يکوقت خودم را پايين تخت وسط اتاق ديدم. مادرم خيال کرده بود که ديوانه شده‏ام و داد و فرياد مي‏کرد که ناگهان متوجه شدند که من روي پاهاي خود مي‏دوم و راه مي‏روم. و خلاصه به عنايت و نظر اباالفضل العباس (عليه‏السلام) من خوب شدم. و الان براي تشکر از آن جناب همه ساله در ايام تولد اينجا را چراغاني مي‏کنم. شيريني مي‏دهم و خلاصه در منزل و مغازه جشن و سرور برگزار مي‏کنم شايد علت اينکه شما به اينجا آمديد و رغبت نشان داديد همين باشد. 

منبع : شاه شمشاد قدان (سيري در زندگاني و کرامات حضرت اباالفضل العباس) ، سيد محمد حسيني ، هنارس ،چاپ دوم پاییز 1384 صص69تا71

مرحوم علامه بزرگوار و عالم جليل القدر شيعه محدث اهلبيت عصمت و طهارت عليهم السلام زنده كننده اسلام مرحوم علامه مجلسي رضوان اللّه تعالي عليه از بعضي از اهل وثوق از سيد علي حسيني رحمة اللّه عليه نقل فرمود: 
من مجاور برقبرمولايم آقا علي بن موسي الرضا ع بودم ، چون روز عاشورا شد مردي از دوستان ما، كتاب مقتل آقا امام حسين ع را شروع كرد به خواندن تا به اين روايت رسيد كه حضرت باقر ع فرمود:
هركس در مصائب آقا سيد الشهداء اباعبداللّه الحسين ع از چشمهايش باندازه پرپشه اي اشك ريزد حق تعالي گناهان او را مي آمرزد، اگر چه بقدر كف درياباشد.

در آن مجلس مرد جاهلي كه مدعي علم بود حاضر بود و بعقل ناقص خود اعتقاد تمام داشت گفت گمان نكنم اين حديث صحيح باشد، زيرا چطوري مي شود كه گريه كردن بر آن حضرت اينقدر ثواب داشته باشد؟ ما با او به بحث و مجادله زيادي پرداختيم ولي او دست از ضلالت خود برنداشت و برخواست رفت چون صبح شد يك وقت ديدم او با يك اضطراب و حالتي آمد و نزد ما نشست و از ما معذرت خواست و از گفته هاي ديروز خود نادم وپشيمان بود علت را سؤ ال كرديم گفت وقتي از شما جدا شدم و شب شد به بستر رفته و خوابيدم درعالم خواب ديدم قيامت برپاشده ، و همه مردم را در يك صحرا جمع كرده اند و ترازوهاي اعمال را آويخته اند و صراط را بروي جهنم كشيده اند و ديوانهاي عمل را گشوده اند و آتش جهنم را افروخته اند و قصرهاي بهشت را بجلوه در آورده اند در آن وقت تشنگي شديدي بر من غالب شد چون نظر كردم بطرف راست خود ديدم حوض كوثر است و برلب حوض دومرد و يك زن مجلله ايستاده اند كه نور جمال ايشان صحراي محشر را روشن كرده و لباس هاي سياه پوشيده اند و ميگريند، از مردي كه نزديكم بود، پرسيدم اينها كيستند كه كنار حوض كوثر ايستاده اند؟ گفت : آقا رسول اكرم ص و آقا اميرالمؤ منين علي ع و آن زن مجلله فاطمه زهرا سلام اللّه عليها است گفتم چرا لباسهاي مشكي و سياه پوشيده اند و ميگريند؟

پاورقي
1- زندگاني عشق ، 199

مژده در توسل به حسين
همگي به سوي وسايل نجات بخش حسين عليه السلام بشتابيد! بشارتتان باد که در توسل به او يک مژده خوشحالي کننده و شگفت آور و يک نعمت پر شکوه و يک لطف بسيار بزرگ ديگري از جانب خداست و آن اين است که در توسل به آن حضرت ويژگي و آثاري است که به جهاتي چند، سر آمد همه اسباب و وسايل نجات و برتر از همه کارهاي شايسته است.
براي نمونه:
1 - بالاترين ثمره انجام کارهاي شايسته، نجات از آتش دوزخ است، ولي ثمره توسل به آن حضرت و زيارت عارفانه او سرآمد آن است، چرا که در پرتو آنها نه تنها خود زائر و سوگوار از آتش نجات پيدا مي کند، بلکه نجات ديگران هم مي تواند باشد.
2 - نتيجه نهايي انجام کارهاي شايسته، ورود به بهشت پرطراوت و زيباست، اما ثمره زيارت او و ارادت به او، سر آمد اين است، چرا که نه تنها فرد مي تواند در پرتو آنها به بهشت وارد گردد، بلکه مي تواند ديگري را نيز بدانجا ببرد.

3 - ثمره نهايي انجام کارهاي شايسته اين است که فرد به واسطه آن، بهره اي از حوض کوثر خواهد داشت و از آن سيراب خواهد شد.
4 - ثمره نهايي اعمال صالح اين است که: کفه ميزان اعمال انجام شده انسان در کارنامه زندگي اش بالا مي رود و انسان کارنامه اش را از سمت راست خويش دريافت و آن را مفتخرانه مي خواند.

فکل موضع يري قبره
و کربلا کل مکان يري
آري! اگر شرايط جانسوز اردوگاه حسين عليه السلام را در انديشه ات مجسم ساختي و بر بيدادي که در راه حق و عدالت بر او رفت، قلبت شعله ور شد، اينک سراي دلت حرم اوست و تو با اين سوگواري خالصانه در حقيقت حسين عليه السلام و اردوگاه و خاندان و کودکانش را با قطرات زلال اشک ديدگانت، سيراب ساخته اي. (8) .
782 - شتافتن به سوي مغفرت
اين نداي ملکوتي است که:... فاستبقوا الخيرات... (9) .
هان اي انسانها! به سوي نيکي ها بشتابيد.
و با شتافتن به کوي حسين عليه السلام سريع ترين بخشايش حاصل خواهد آمد، چرا که در سوگواري بر اوست که به مجرد حلقه زدن اشک محبت و معرفت در چشم، همه گناهان انسان مورد بخشايش قرار مي گيرد و در زيارت او نيز به مجرد نيت و آهنگ و تصميم زيارت آن حضرت.
783 - وسيله نجات بخش
مراحل مختلف مرگ و عالم برزخ نيز، با توسل عارفانه و عاشقانه به حسين عليه السلام آسان مي گردد، چرا که از وسايل نجات بخش آن حضرت يکي هم نثار اشک بر او و دگرگون شدن حال به هنگام به ياد آوردن، سياست ناجوانمردانه رژيم سياه کار اموي با اوست و از خواص اين توسل آن است که پيامبر و امامان نور عليه السلام در آستانه مرگ بر بالين چنين انسان پاکباخته اي حاضر، و ضمن درود و تحيت بر او، بشارت به نجات و فلاح او مي دهند و از اين بشارت به گونه اي خوشحال و شادمان مي گردد که اثر شادماني تا روز رستاخيز در اعماق قلبش موج مي زند و به واسطه آن همه نداها و خطابهاي تکويني، لحظات احتضار و عالم برزخ بر او آسان مي گردد و اينگونه نجات مي يابد. (10) (11) .
784 - توسل به نام مقدس امام حسين (ع)
مرحله خطابهاي غضب آلوده و به ستوده آورنده اي است که طي آن فرمان بازداشت، کيفر، به بنده و زنجير کشيدن و به دوزخ افکندن گناهکاران زشت کردار، صادر مي شود و نجات اين مرحله سخت نيز با توسل و اقتداي عارفانه و خالصانه بر حسين عليه السلام نه تنها ممکن است، بلکه همه آنها را مي توان به نداهاي مهر و محبت تبديل ساخت.
دليل اين سخن آن است که خود پيامبر عليه السلام ضمانت ملاقات زائر عارف و وظيفه شناس حسين عليه السلام را نمود و وعده داد که:
من تعهد مي کنم که در روز رستاخيز ضمن ملاقات با زائر حسين عليه السلام دستش را بگيرم و از مراحل هول انگيز و سختي هاي قيامت، نجاتش ‍ بخشيده و او را به بهشت در آورم.
با اين بيان در روز قيامت و در آستانه رستاخيز و به هنگامه خطاب خدا بر کيفر و عذاب گناهکاران، به برکت توسل عارفانه و خالصانه بر حسين عليه السلام به اين اکتفا نمي شود که اين خطابها از زائران و سوگواران او برداشته شود، بلکه فراتر از اين خواند بود و اين محبت عميق به او و زيارت عارفانه او... و به صورت کارهاي شايسته جاودانه و اعمال قبول شده اي در خواهد آمد که همواره به حساب انسان واريز مي گردد.
آري! به وسيله حسين عليه السلام دوزخ خاموش و دروازه بزرگ بهشت که به نام قدس اوست، گشوده مي شود و به وسيله او ورود از هر دري از دربهاي بهشت، ميسر مي شود، چرا که او باب بهشت است و کليد دربهاي آن. و اوست که باعث مسدود شدن طبقات مختلف جهنم است.

 در گوشه اي مردي كه هر دو پايش از ران و هر دو دستش از بازو قطع شده بود و در عين حال خيلي چاق مانند توپي روي زمين افتاده و گدايي مي كرد. مردم هم به حال او رقّت مي كردند و روي دستمالي كه پهن كرده بود پول زيادي مي ريختند. من در كناري ايستاده و منتظر شدم سرش خلوت شود تا چند دقيقه احوالش را بپرسم او متوجه من شد و با زبان عربي مرا صدا زد گفت : مي دانم بچه فكر مي كني ، مايلي شرح حال مرا بداني و من بدون استثناء هر كه باشد اگر اصرار هم كند شرح حالم را برايش نمي گويم ، نمي دانم چرا دلم خواست براي شما قصه ام را نقل كنم . در اين بين يك نفر متوجه حرف زدن ما شد و طبعاً فهميد ما راجع به علت قطع شدن دست و پاي آن مرد گدا حرف مي زنيم او هم نزديك آمد مي خواست گوش بدهد كه آن مرد گدا به من گفت اينجا نمي شود با هم حرف بزنيم چون مردم جمع مي شوند بيا باهم به منزل برويم تا من جريان را براي شما نقل كنم ، من به دو علت از اين پيشنهاد استقبال كردم . 1 بخاطر آنكه راست مي گفت ممكن نبود كنار معبر عمومي با او حرف زد زيرا مردم جمع مي شدند. 2 بخاطر آنكه ببينم او چطور به خانه مي رود زيرا او نه پا داشت و نه دست لذا موافقت نمودم ولي به او گفتم الان زوار زياد است اگر ازاينجا بروي احسان مؤ منين از دستت مي رود. گفت : نه من هر روز به قدريكه مخارج خودم و زن و بچه و خدمتگذارنم رو براه شود بيشتر پول از مردم نمي گيرم و وقتي آن مقدار معين تهيه شد به منزل مي روم و استراحت مي كنم . گفتم : امروز آنقدر را بدست آوردي ؟ گفت : بله . گفتم : هنوز اول صبح است ؟ گفت : هر روز همان اول درظرف مدت دو ساعت آن پول مي رسد، گفتم : ممكن است بگوئيد در روز چقدر مخارج داريد و بايد چقدر پول برسد؟ خنده اي كرد و گفت : خواهش مي كنم از اسرار ناگفتني سئوال نكن و از طرفي هم شايد در ضمن نقل جريان خودم مجبور شوم اين را هم برايتان بگويم . گفتم : با شما مي آيم اگر مايليد برويم او اول با يك حركت سريع و مخصوص ‍ بدنش را روي دستمال پولها انداخت و آنچنان ماهرانه آنرا جمع كرد و وارد جيبيكه برروي پيراهنش دوخته بودند نمود كه خود اين عمل به قدري شگفت انگيز بود كه ديگر براي من مسئله رفتن به منزل حل شده بود ولي در عين حال حركات ماهرانه او تماشائي بود او همانطور كه نشسته بود مقعد شرا روي زمين حركت مي داد و آنچنان سريع مي رفت كه گاهي من عقب مي افتادم . در عين حال يك جوان قوي هيكلي هم كه بعداً معلوم شد نوكرش است هواي او را داشت و آماده بود كه اگر خسته بشود كولش كند البته احتياج نبود زيرا در همان نزديكي ماشين شورلت بزرگي مهيا بود و آن آقا نوكره او رابغل كرد و در صندلي راست عقب ماشين نشاند و به من گفت از طرف چپ ماشين سوار شويد. من به همراهان گفتم : شما به مدينه برگرديد تا يكي دو ساعت ديگر من هم به شما ملحق مي شوم و سوار ماشين آنها شدم و به مدينه رفتم . خانه اين مرد مفصل بود زندگي خوبي داشت و زن و فرزندان مؤ دبي داشت همه از او حساب مي بردند او را زياد احترام مي گذاردند. اول كاري كه 

پس از ورود به منزل براي او انجام دادند زنش پيش او آمد و لباسهايش را عوض نمود و پيراهن تميزي به تن او كرد بعد او را بغل كردند و به اطاق پذيرائي بردند و به من هم تعارف كردند كه به آنجا بروم . اين اطاق مفروش به فرشهاي ايراني و كاملاً مرتب و تزئين شده به لوسترهائي بود وقتي نشستم او قصه خود را اينطور آغاز نمود من تابيست سالگي يعني بيست سال قبل هم دست داشتم و هم پا داشتم در همين خانه با همين زن كه تازه ازدواج كرده بودم زندگي مي كردم . در نيمه هاي شب پشت در منزل ما صداي فرياد زني كه معلوم بود او را جمعي بقصد كشتن مي زنند بلند شد، من لباسم را پوشيدم و به در منزل رفتم ديدم آن زن بر روي زمين افتاده و خون از سرش كه شكافي برداشته بود جاريست و سه نفر جوان كه او را مي زدند وقتي مرا ديدند فرار كردند و من از آنها در تاريكي شبحي بيشتر نديدم فوراً ماشينم را برداشتم و آن زن را به بيمارستان رساندم كه شايد بتوانند او را از مرگ نجات دهند. ولي از همان ساعتي كه روي زمين افتاده بود بيهوش بود كه من هر چه زير چراغ ماشين خواستم او را بشناسم ، نتوانستم قيافه اش را تشخيص دهم بهر حال مسئله از نظر من مهم نبود زيرا من روي حس انسان دوستي اينكار را انجام دادم و احتياج به شناسائي او زياد نداشتم . او را به بيمارستان تحويل دادم متصدي بيمارستان طبق معمول گزارشي از من سئوال كرد و من هم تمام جريان را از اول تا آخر براي او گفتم او همه را نوشت و زير آن گزارش آدرس كامل مرا هم نوشت و من از بيمارستان بيرون آمدم . وقتي به منزل رسيدم ديدم در منزل باز است و زن جوانم كه در منزل بوده از او خبري نيست ولي يك لنگه از كفشهايش آنجا افتاده است . فورا باز سوار ماشين شدم و جريان را بشرطه (پليس ) خبر دادم او مرا به شهرباني برد و اجازه گرفت كه با اسلحه همراه من بيايد و ما دو نفري سوار ماشين شديم و در آن نيمه شب دور كوچه ها و خيابانها مي گشتيم . من بي صبرانه گريه مي كردم و اسم زنم را با فرياد صدا مي زدم تا آنكه از عقب يك كوچه بن بست صداي ناله زنم را شنيدم كه مرا به كمك مي طلبيد. فوراً ماشين را متوقف كردم ديدم او بروي زمين افتاده و از سر و صورتش ‍ خون مي ريزد او را برداشتم و به داخل ماشين انداختم و آن شرطه هم كمك كرد تا او را به بيمارستان برسانيم كه ناگاه در وسط راه سنگ محكمي به شيشه ماشينم خورد و شيشه ماشينم خورد شد و روي زمين ريخت . من باز ماشينم را در گوشه اي متوقف كردم و از ماشين بيرون آمدم كه ببينم چه كسي آن سنگ را زده است سنگ دوم به سرم خورد و من نقش زمين شدم . شرطه متوحشانه در حاليكه يك پايش از ماشين بيرون گذاشته بود ولي جراءت نمي كرد كه كاملاً پياده شود اسلحه اش را كشيد و به اطراف شليك مي كرد. مردم صداي تيراندازي را كه شنيدند از خانه ها بيرون آمدند و خيابان شلوغ شد يكي از ميان جمع صدا زد كه فعلاً مجروحين را به بيمارستان برسانيد تا بعد ببينيم چه كسي به اين كارها دست زده است يك نفر از اهالي همان خيابان پشت فرمان نشست و به شرطه گفتند تو تحقيق كن ببين آيا ضارب را پيدا مي كني يا نه ؟ شرطه در واقع مي ترسيد كه بماند و لذا بهانه آورد كه دشمن ممكن است در تعقيب اينها باشد لذا بايد تا بيمارستان محافظ اينها باشم . و بالاخره من و زنم را عقب ماشين انداختند و راننده و شرطه جلو ماشين شيشه شكسته نشستند و هر دوي ما را به بيمارستان رساندند. زخم من سطحي بود چند تا بخيه اي بيشتر لازم نداشت ولي زخم زنم عميق تر بود او احتياج به عمل پيدا كرد و علاوه بدنش در اثر كتك خوردن سخت كوبيده و كبود بود و احتياج زيادي به استراحت داشت . رئيس بيمارستان در حاليكه كاغذ و قلمي در دست گرفته بود براي تهيه گزارش پيش من آمد و اسم مرا پرسيد وقتي من جواب دادم به من گفت : شما همان آقائيكه دو ساعت قبل خانم مجروحي را به اينجا آورديد نيستيد؟ گفتم : چرا، گفت : ببخشيد من شما را نشناختم سر و صورتت خون آلود بود و قيافه تان خوب مشخص نبود شناخته نمي شديد. من از رئيس بيمارستان سئوال كردم حال آن زن چطور است ؟ گفت : اگر مايليد با او ملاقات كنيد مانعي ندارد، گفتم : متشكرم و لذا با او رفتيم ، وقتي شوهر آن زن مرا ديد از من تشكر كرد و گفت : اگر به او نمي رسيديد آن طور كه اين آقا (يعني دكتر بيمارستان ) مي گفت زنم مرده بود. من ابتداء براي رئيس بيمارستان و شوهر آن زن جريان خودم را نقل كردم و بعد به شوهر آن زن گفتم جريان زن شما چه بوده است كه آن سه نفر او را اينطور كتك زدند و بعد به خاطر كمكي كه من به او كردم اين بلاء را سر من و زنم آوردند. شوهر آن زن گفت من امشب ديرتر به منزل آمدم وقتي كه وارد منزل شدم زنم را در منزل نديدم و هيچ اطلاعي از جريان او نداشتم تا آنكه نيم ساعت قبل اين آقا (دكتر) به منزل ما تلفن زد و مرا به اينجا احضار نمود و هنوز زنم حالي پيدا نكرده كه بتواند جريان را نقل كند. تا آنجا اين موضوع براي افراد كاملاً به بغرنج بود و تنها كسانيكه از جريان اطلاع داشتند زن من و آن زن بود كه متاءسفانه آنها هم حالي نداشتند كه بتوانند جريان را نقل كنند بعلاوه دكتر مي گفت : چون به آنها ضربه مغزي وارد شده هر چه ديرتر جريان را از آنها سئوال كنيد و ديرتر حرف بزنند بهتر است . بالاخره آن شب گذشت و جريان در ابهام كامل باقي بود تا آنكه من صبح فرداي آن شب از زنم كه نسبتاً حالش بهتر بود سئوال كردم كه ديشب بعد از رفتن من چه شد كه مجروح شدي و در آن كوچه بن بست افتاده بودي . گفت وقتي كه شما آن زن را برديد كه به بيمارستان برسانيد من هنوز دم در ايستاده بودم ناگهان سه جوان نقاب دار پيدا شدند اول يكي از آنها در دهان مرا گرفت كه فرياد نكنم ولي من تلاش مي كردم كه خودم را از دست آنها نجات بدهم . يكي از آنها با چيزي كه در دست داشت به سر من زد من بيهوش شدم . ديگر نفهيمدم چه شد تا آنكه تازه قدري بهوش آمدم كه شما مرا در آن كوچه پيدا كرديد و به بيمارستان آورديد. موضوع از ابهامش بيرون نيامد شوهر آن زن هم وقتي از زنش سؤ ال مي كند كه چه شد مجروح شدي و در ميان آن كوچه افتادي مي گويد: زنگ در منزل زده شد گمان كردم كه شمائيد در را باز كردم ناگهان مورد هجوم سه نفر نقابدار واقع شدم آنها اول دهان مرا گرفتند و بعد مرا برداشتند و در كوچه بردند من نفهميدم كه چه مي خواهند بكنند كه دستشان از در دهان من كنار رفت من فرياد زدم آنها با چيزيكه در دستشان بود به سر من كوبيدند من بيهوش شدم و در بيمارستان بهوش آمدم . در اين بين رئيس بيمارستان نزد ما آمد و گفت : متوجه شديد بالاخره ديشب چه شد؟ گفتم : نه ، گفت : بعد از جريان شما پنج نفر زن جوان ديگر را بهمين نحو زخمي كرده اند، و به اين 

بيمارستان كه مخصوص سوانح است آورده اند و ما به شرطه خبر داده ايم امروز رئيس شرطه با جمعي از متخصصين علل جرائم ، بسيج شده اند وعجيب اين است كه از هر كدام از اين مجروحين سئوال مي شد چه بر سر شما آمده آنها عين همين مطالبي را كه زنهاي شما مي گويند گفته اند. بالاخره ما هفت نفر شوهرهاي آن زنهاي مجروح دور هم نشستيم و هر چه افكار مان را روي هم ريختيم كه ببينيم چرا اين بلاء مشترك به سرما آمده چيزي متوجه نشديم . يكي از آنها گفت من دلائلي دارم كه اين كار را اجنه كرده اند بقيه خنديدند و گفتند: اجنه چه دشمني با ما داشته اند كه هفت نفر را انتخاب كنند؟ من گفتم : لطفا دلائلتان را بفرمائيد استفاده كنيم ؟! گفت : ببينيد يك نواختي حوادث و يك نحو رفتار كردن با همه و نكشتن هيچكدام از آنها و بيهوش ‍ شدن همه و با اين سرعت بهبودي همه دليل بر اين است كه اين كار بشر نبوده . من گفتم اين دليل نمي شود زيرا اولاً خيلي يك نواخت انجام نشده بلكه مختصرا اختلافي هم داشته ، ثانيا از كجا معلوم كه حتماً كار اجنه يكنواخت باشد و كار انسان نامنظم باشد و از طرف ديگر چه دشمني با زنهاي ما داشتند اين كار را بكنند. ديگري گفت من كه مايلم هر چه زودتر خودم و زنم را از اين جريان بيرون بكشم يكي دو نفر ديگر هم كه من جمله شوهر آن زني بود كه من او را به بيمارستان آورده بودم از بس ترسيده بودند با او موافقت كردند. ولي من گفتم : بايد ريشه اينكار را به كمك پليس در بياورم و اين سه جوان جاني را به كيفر برسانم ، شما هم اگر با من موافقت كنيد بهتر است چون زودتر به هدف مي رسيم ولي آنها هر كدام اظهار بي ميلي كردند حق هم داشتند زيرا ديده بودند كه بخاطر رساندن يك مجروح به بيمارستان با من چه كردند، شيشه ماشينم را شكستند، خودم را مجروح كرده بودند و بالاخره ممكن بود كه اگر آنها هم وارد اين كار شوند به آنها هم صدمه وارد كنند. اما من اين مسئله را تعقيب كردم حدود ده شب در كوچه هائيكه آنها اين عده را مجروح كرده بودند با اسلحه كه از شهرباني گرفته بودم مي گشتم ولي چيزي دستگيرم نشد بالاخره نزديك بود ماءيوس شوم كه به فكرم رسيد خوب است در اين موضوع با آقاي شيخ عبدالمجيد كه استاد دانشگاه در روان شناسي است مشورت كنم روز بعد نزد او رفتم و جريان را به او گفتم او به من گفت : آيا ممكن است من با مجروحين ملاقاتي داشته باشم ؟ گفتم : ترتيبش را هم مي دهم و لذا يكي دو روز معطل شدم تا توانستم از شوهرهاي آن زنهائيكه در آن شب دچار اين جريان شده بودند دعوت كنم آنها در يك جا با زنهايشان جمع شوند تا استاد از آنها سؤ الاتي كند. محل ملاقات همين منزل من بود در همين اطاق همه آنها نشسته بودند استاد دانشگاه كه من تا آنروز نمي دانستم در علوم معنوي و روحي چقدر وارد است سئوالاتي را به ترتيب از اول كسي كه دچار حادثه شده بود و منزلش هم در كنار شهر مدينه منوره بود و بعد هم به ترتيب از يك يك آنها سئوالهائي كرد تا آنكه آخرين آنها اتفاقا زن من بود سئوالش اين بود كه بايد به من بگوئيد روز قبل از حادثه از اول صبح تا وقيتكه جريان اتفاق افتاده چه مي كرديد؟ آنها همه را براي او نقل كردند و او آنچه آنها مي گفتند مي نوشت ، سئوال دوم او اين بود كه چگونه آن حادثه براي شما اتفاق افتاد و چند نفر در كار شركت داشتند؟ آنها هر كدام خصوصياتي را براي او نقل كردند و او نوشت . سئوال سوم او اين بود كه آيا بعد از اين حادثه چه تغيير حالي پيدا كرديد؟ آنها هر كدام حالاتي را از خود نقل كردند كه باز او آنها را نوشت و بعد گفت : من بايد در اين مطالب كه نوشته ام سه روز مطالعه كنم و سپس نتيجه را به شما بگويم . من كه عجله داشتم و نمي خواستم موضوع اين قدر طول بكشد به استاد گفتم : به اين ترتيب آنها ديگر فرار مي كنند و ممكن است بخاطر طول زمان موفق به دستگيري آنها نشويم . استاد به من گفت : حالا هم موفق به دستگيري آنها نمي شوي و اگر بيشتر از اين در تعقيب آنها كوشش كني خودت هم دچار حادثه اي خواهي شد كه جبران ناپذير است . گفتم : پس مطالعه سه روزه شما به چه درد مي خورد، گفت : اولاً از نظر علمي اهميت زيادي دارد. ثانيا احتمالا شما كاري مي كنيد كه ارواح خبيثه و يا اجنه با آن مخالفند و شما را اذيت كرده اند و اگر آنرا ادامه دهيد ابتلائات بيشتري پيدا خواهيد كرد. من كه آنوقت اين حرفها را خرافي مي دانستم خنده تمسخر آميزي كردم و گفتم : من كه تا آخرين قطره خونم پاي تحقيق از اين موضوع ايستاده ام و خودم آن سه جوان را ديدم كه فرار مي كردند ولذا حتي احتمال هم نمي دهم كه آنها اجنه و يا چيز ديگري از اين قبيل باشند. استاد گفت : پس احتياج به جواب نداريد؟ ولي من به شما توصيه مي كنم كه بيش از اين كار را تعقيب نكني كه ناراحتت مي كنند. دوستانيكه زنهايشان مبتلا به آن جريان شده بودند همه متفقا گفتند: ولي ما تقاضا داريم كه جواب را به ما بدهيد و حتي يكي دو نفر از آنها هم او را در اينكه اينكار ممكن است از اجنه صادر شده باشد تأ ييد كردند. به هر حال آن روز آن مجلس بهم خورد و من از اينكه اين استاد دانشگاه را براي تحقيق از اين موضوع دعوت كرده بودم پشيمان بودم تا آنكه تا سه روز گذشت ، استاد دانشگاه به من مراجعه كرد وگفت : حاضرم در جلسه ديگريكه شوهرهاي آن زنها جمع شوند ولي زنها و يا شخص غريبه اي در مجلس نباشد نتيجه ، مطالعاتم را براي آنها و شما بگويم من گفتم : بسيار خوب ، باز هم در منزل ما جلسه تشكيل شود ولي چون كار زيادي دارم چند روز ديگر آنها را دعوت مي كنم تا شما با آنها حرف بزنيد. گفت : دير مي شود اگر شما همين امروز اقدام نمي كنيد كه جلسه تشكيل شود من خودم آنها را دعوت مي كنم و مطلب را به آنها مي گويم گفتم نه من وقت ندارم خودتان اين كار را بكنيد (اما من وقت داشتم ولي نمي خواستم حرفهاي خرافي او را گوش كنم .) او وقتي از من جدا شد آهي كشيد و به من گفت : جوان تو حيفي خودت را به خاطر ناداني و سر سختي بي چاره مي كني ، من اهميت ندادم او ظاهراً همان روز در منزل خودش جلسه اي تشكيل مي دهد و طبق آنچه يكي از دوستان كه زنش دچار جريان شده بود مي گفت : او چند موضوع از حالات زنها را قبل از حادثه و چند موضوع را در وقت حادثه و چند موضوع بعد از حادثه مشترك مي دانست اما موضوعات مشتركه براي آنها قبل از حادثه اتفاق افتاده بود اين بود: 1 همه آنها روز قبل از حادثه در منزل يا براي تفريح و يا براي سرگرمي و يا بخاطر عقايد خرافي وسائل سرور و شادي متجاوز از حد تشكيل داده بودند و از صبح تا شب مي خنديدند. 2 آنها آن روز نماز و اعمال عبادي خود را انجام نداده بودند و حتي هيچ كدام

يادشان نبود كه حتي براي يك مرتبه بسم اللّه الرحمن الرحيم گفته باشند. 3 صبح آن روز عمل زناشوئي انجام داده و تا شبِ وقت حادثه غسل نكرده بودند. 4 غذاي خوشمزه اي تهيه كرده بودند و زياد خورده بودند و معده آنها كاملاً سنگين بوده است . 5 بدر خانه آنها فقيري كه از آنها بعضي اظهار كرده بودند از اشراف (سادات ) هستيم آمده بودند آنها با آنكه امكانات داشتند جواب مثبتي بآنها نداده بودند و بلكه جسارت هم كرده بودند. 6 آب جوش روي زمين ريخته و بسم اللّه نگفته بودند او معتقد بود كه همه آنها دست به دست هم داده بودند و اين حادثه را براي آنها بوجود آورده بود و يا بعضي از اينها در جرياني كه اتفاق افتاده مؤ ثر بوده است و حتما اين كار مربوط به اجنه است . اما موضوعات مشتركي كه بين آنها در وقت حادثه بوده عبارتست از: 1 همه آنها سه نفر جوان را مي ديدند كه نقابدارند و به آنها حمله مي كرده اند. 2 در اولين ضربه اي كه بسر آنها وارد مي كردند آنها را بيهوش مي نمودند و بعد آنها را بجاي دور دست مي انداختند. 3 همه ضربه هائيكه به سر آنها وارد شده هيچ آثار ضربه اي در بدن آنها نبوده است . 4 با آنكه تقريبا ضربه هائيكه به سر آنها وارد شده عميق بوده است آنها دچار آسيب مهلكي نشدند. 5 همه آنها اظهار مي كردند كه وقتي آن جوانها به ما مي رسيدند حرف نمي زدند و هيچ كدام از آنها صداي آن جوانها را نشنيده بودند. 6 همه آنها اظهار مي كردند كه وقتي آن جوانها با ما تماس مي گرفتند و ما را بغل مي كردند به قدري دستها و بدنشان لطيف بود كه ما احساس فشار بر بدنمان نمي كرديم . 7 با آنكه زنها جوان بودند و بيشتر از هر چيز احتمال بي عفتي از طرف جوانها نسبت به آنها مي رفت در عين حال با هيچ يك از آنها عمل منافي با عفت انجام نداده بودند. او متعقد بود كه اين دلائل ثابت مي كند كه عاملين آن جريان ارواح يا اجنه بودند كه به صورتهائي در آمدند اما موضوعاتي كه بعد از حادثه براي آنها اتقاق افتاده بود. 1 به همه آنها يك حالت ضعف ورخوت عجيبي دست داده بود كه خود آنها آن را مربوط به خوني كه از آنها رفته بود مي دانستند ولي از نظر طبيعي نبايد از ده روز كه از حادثه گذشته براي زنهاي جواني كه مي توانند زودتر از اين ، آن ضايعه را جبران كنند ادامه داشته باشد. 2 آنها در حال حزن عجيبي بودند كه در اين مدت ده روز حتي يك تبسم هم نكرده بودند. 3 در حال خواب فرياد مي زدند و گاهي بي جهت از خواب مي پريدند. 4 حالت وحشت و ترس عجيبي به آنها دست داده بود كه با هر صدائي از جا مي پريدند. 5 رنگ آنها بيشتر از آنچه توقع مي رفت زرد شده بود و روز بروز بدتر مي شدند و لذا شوهرهاي زنهائيكه مبتلا به اين حادثه بودند خيلي زياد اصرار داشتند كه اگر ممكن است اين موضوع پيگيري شود تا زنهايشان از اين حالات بيرون بيايند. اما من با سر سختي عجيبي اينها را تصادفي تصور مي كردم و مي گفتم : اينها خرافات است هر كسي كه ضربه مغزي مي خورد ضعف دارد در خواب فرياد مي زند رنگش زرد مي شود ترس بر او مستولي مي شود و خواهي نخواهي به خاطر اين ناراحتي ها حال حزن خواهد داشت . و لذا تصميم گرفتم از پا ننشينم تا آن سه جوان را پيدا كنم حتي يك روز به شهرباني رفتم و به رئيس شهرباني پرخاش كردم كه در مدينه منوره ناامني نبوده شما چرا اين سه جوان را كه اينطور با جمعي رفتار كرده اند پيدا نمي كنيد تا آنها را مجازات كنند. رئيس شهرباني به من گفت : ما در تعقيب آنها بوده ايم حتي در روزنامه و مجلات اعلام كرده ايم كه مردم آنها را دستگير كنند ولي چه كنيم كه كوچكترين رد پائي از آنها مشاهده نمي شود. آن استاد دانشگاه كه بعدا معلوم شد تسخير جن هم دارد به دوستان گفته بود كه من جنهايم را احضار كرده ام و از آنها در باره اين موضوع تحقيق نموده ام آنها مي گويند اين عمل را سه نفر از جن هائي كه شيعه بودند و با ما سنيها مخالفند انجام داده اند. استاد دانشگاه از آنها پرسيده بود: چرا آنها اين هفت نفر از زنهاي سني را انتخاب كرده اند و به بقيه اهل سنت اذيت وارد نكرده اند؟ در جواب جنيهاي استاد دانشگاه گفته بودند: چون آن روزي كه شب بعدش آن جريان اتفاق مي افتد روز عاشوراء بوده است و شيعيان عزادار بوده اند و به خصوص شيعيان از اجنه مجلس عزا در آن محلهائي كه آن زنها زندگي مي كردند داشته اند و چون آنها آن روز زيادتر از ديگران خوشحال بوده اند و آنها زياد مي خنديدند به سه نفر جوان از اجنه مأ موريت مي دهند كه آنها را تنبيه كنند. استاد دانشگاه گفته بود: من به آنها گفتم كه تقصيري نداشتند، اولاً عزاداري شيعيان اجنه را نمي ديدند و ثانيا از عاشوراء خبري نداشتند (چون اهل سنت به خصوص در مدينه از اين موضوع غافلند) آنها گفته بودند ما يك افرادي را به صورت فقراء به در خانه هاي آنها فرستاديم . ولي آنها عوض آنكه از خنده و خوشحالي دست بردارند از آنها زبانا و بعضي عملاً به حضرت سيدالشهداء(ع ) توهين هم كرده بودند و تا آنها از اين عملشان توبه نكنند رنگشان رو به زردي مي رود و اين حالات مشترك آنها را رنج مي دهد. لذا استاد دانشگاه اصرار داشت كه آنها هر چه زودتر توبه كنند تا حالشان خوب شود بعضي از آنها بدون آنكه جريان شان را براي كسي نقل كنند نزد شيعيان درمحله نخاوله رفته بودند و پولي براي عزاداري حضرت سيدالشهداء(ع ) داده بودند و توبه كرده بودند. اما من همچنان اين مسئله را توجيه مي كردم و حتي به استاد دانشگاه يك روز گفتم : مثل اينكه تو شيعه هستي و با اين كلك مي خواستي از اين موقعيت استفاده كني و اين عده را با شيعيان مرتبط نمايي . او به من گفت : به خدا من شيعه نيستم اين آن چيزي بود كه من فهميده بودم و حالا تو هم خواهي فهميد، مبادا جريان را به پليس بگوئي كه هم تو ديگر نمي تواني ضررها را جبران كني و هم من با اين همه محبتي كه به شما بدون تقاضاي مزدي كرده ام در ناراحتي مي اُفتم . گفتم : شما كه جن داريد مي توانيد از آنها كمك بگيريد، او هر چه التماس ‍ كرد من توجه نكردم و چون در آن مدت با پليس همكاري كرده بودم و آنها به من اعتماد پيدا كرده بودند جريان را به آنها گزارش كردم . رئيس شهرباني مرا در خلوت خواست و گفت : تو بد كردي كه مسئله را در حضور افسرها و به خصوص افسر نگهبان عنوان كردي زيرا او خيلي متعصب است حالا من مجبورم آن استاد دانشگاه را تعقيب كنم . و اگر صبر مي كردي تا ببينيم اگر حال زنان خوب شد و تنها زن تو مريض ‍ باقي ماند معلوم مي شود جريان صحت داشته و چه اشكالي دارد كه بخاطر رفع كسالت زنت پولي به شيعيان براي عزاداري حضرت حسين بن علي (ع ) بدهي !! من عصباني شدم گفتم : مثل اينكه شما هم از اين بدعتها بدتان نمي آيد،اين اعتقادها با رژيم عربستان سعودي كه مذهب رسمي آن وهابيت است منافات دارد!! رئيس شهرباني زنگي زد يك نفر پليس آمد اول به او دستور داد كه فلان استاد دانشگاه را به اينجا دعوتش كنيد و بعد گفت : اسلحه اين جوان را هم تحويل بگيريد و ديگر او را بدون اجازه به اينجا راه ندهيد. بالاخره آن روزاسلحه مرا گرفتند و مرا از شهرباني بيرون نمودند من به منزل رفتم ، شب تا صبح براي درد سر درست كردن استاد دانشگاه و رئيس ‍ شهرباني و آن عده كه پول به شيعيان داده بودند نقشه مي كشيدم ، عاقبت فكرم به اينجا رسيد كه نزد قاضي القضات (ابن باز) بروم از همه شكايت كنم و جريان را از اول تا به آخر به او بگويم او قدرت دارد حتي رئيس ‍ شهرباني را هم تعقيب كند به خصوص كه آن روز وقتي شنيدم كه استاد دانشگاه مسافرت رفته و اين دستور رئيس شهرباني براي نجات او از محاكمه بوده بيشتر عصباني شدم و مستقيما به در خانه (ابن باز) رفتم او تصادفا در منزل نبود به خدمتكارانش گفتم : فردا به محضرشان مشرف مي شوم . دوباره شب را به منزل رفتم و در اطاق خواب استراحت كردم و از

 اذيت اين افراد بيرون نمي رفتم كه ناگهان ديدم شخصي وارد اطاق خواب من شد اول فكر كردم زنم از اطاق بيرون رفته و حالا برگشته است . ولي وقتي به او نگاه كردم ديدم مرد قوي هيكلي است با حربه مخصوصي كه در دست داشت مي خواهد به من بزند، من فكر كردم اين يكي از همان هائيست كه آن زنها را مجروح كرده ، از جا برخاستم و با فرياد به او گفتم : بدبخت امروز كه اسلحه نداشتم از ترس به سراغم آمدي مي دانم با تو چكار كنم ، ولي او فقط يك دستش را دراز كرد و وقتي دستش نزديك من آمد بزرگ شد تا جائي كه هر دو پاي مرا با يك دست گرفت و به قدري فشار داد كه از حال رفتم وقتي بهوش آمدم صبح شده بود پاهايم دردشديدي مي كرد. زنم به من گفت : چه شده ؟ جريان را به او، گفتم او گفت : خواب بدي ديده اي حالا از جا برخيز تا بشارتي به تو بدهم هر چه كردم در اثر درد پا نتوانستم برخيزم به او گفتم : بشارتت چيست بگو؟ گفت : من علت كسالت خود را پيدا كرده ام و آن اينست كه روز قبل از جريان آن شب سيد فقيري به در خانه ما آمد و از من چيزي درخواست كرد من از راديو آهنگ مخصوصي را گوش مي دادم فوق العاده خوشحال بودم و حتي گاهي مي رقصيدم و به او اعتنائي نكردم او به من گفت : امروز عاشوراء است شيعيان براي حضرت حسين (ع ) عزادراي مي كنند چرا تو اينقدر خوشحالي ؟ به او گفتم : خفه شو و چند جمله جسارت به حسين بن علي ع  و شيعيان كردم او مرا نفرين كرد و رفت كه شب آن اتفاق افتاد ولي ديروز غروب همان سيد فقير را ديدم از او عذر خواستم ، او به من گفت : اگر پولي به شيعيان نخاوله براي عزادراي سيدالشهداء (ع ) بدهي شفا خواهي يافت . من به گمانم آن دوستان به زنم كلك زده اند و او اين دروغ را جعل كرده كه مرا به آنچه استاد دانشگاه گفته معتقد كنند سيلي محكمي به صورت زنم زدم و به او گفتم : ديگر اين دروغ ها را به من نگوئي ولي بعد پشيمان شدم به خصوص كه آنچه استاد دانشگاه گفته بود از او پنهان مي كردم . پاهايم هم به خاطر اين عصبانيت دردش شديدتر شد و من از طرفي فرياد مي زدم و زنم به خاطر كتكي كه خورده بود گريه مي كرد بالاخره طاقت نياوردم . به او گفتم : مرا هر چه زودتر به مريض خانه برسان ، او مرا به مريضخانه برد. دكتر گفت : مثل اينكه پاهاي شما ضربه شديدي خورده و خون از جريان افتاده اگر موفق بشويم خون را به جريان بيندازيم با ماساژ دادن درد پاي شما دفع مي شود. آنها تا شب پاهاي مرا ماساژ مي دادند ولي نه خون به جريان افتاد و نه درد پاي من بهتر شد دكتر معالجم گفت : شما اگر اصل جريان پايتان را بگوئيد، ممكن است در معالجه اش مؤ ثر باشد. من جريان را براي او گفتم ، او گفت : شما ترسيده ايد، چيزي نيست خيالم را راحت كردي ، ولي درد پا مرا بي طاقت كرده بود، قرصهاي مسكن ابداً تأ ثيري نداشت . اواخر شب نمي دانم به خواب رفته بودم يا اينكه بيدار بودم ديدم در اطاق باز شد اين دفعه سه نفر نقابدار وارد اطاق شدند پرستار هم ايستاده بود!!! اما مثل اينكه او آنها را نمي ديد اول يكي از آنها صورتش را باز كرد ديدم همان مرديست كه شب قبل پاهايم را فشار داده بود. به من گفت : تا بحال با شماها حرف نمي زدم چون مردمي كه تا اين حد نافهمند نبايد با آنها حرف زد ولي حالا مجبورم به تو چند چيز را بگويم : اولاً ما همان سه نفري هستيم كه به خاطر جسارتي كه آن هفت نفر زن به عاشوراء و حضرت حسين بن علي (ع ) كرده بودند آنها را تنبيه كرديم . ثانيا بدان كه پاهاي تو ولو توبه كني خوب نمي شود و اگر آنها را قطع نكنند تو از بين مي روي در اين بين آن دو نفر هم نقابها را از صورت برداشتند و آن شخص كه با من حرف مي زد به يكي از آنها گفت : حالا به خاطر اينكه زنش ‍ را سيلي زده و هم موضوع را درست باور نمي كند يك دستش را تو فشار بده و دست ديگرش را او فشار بدهد، تا ديگر پا نداشته دستهم نداشته باشد دنبال اين كارها برود و دست هم نداشته باشد كه سيلي به صورت زنش ‍ بزند آنها دست مرا فشار دادند من داد كشيدم . پرستار با آنكه در تمام اين مدت در مقابل من ايستاده بود مثل اينكه از خواب پريده گفت : چه شده و تا او نزديك تخت من آمد من از حال رفته بودم . وقتي بهوش آمدم طبيب بالاي سرم ايستاده و شانه هاي مرا ماساژ مي داد و دستهايم هم مثل پاهايم درد مي كرد وقتي جريان را به طبيب گفتم . پرستار گفت : پس چرا من كسي را نديدم ؟ من به طبيب اسرار كردم دست و پاي مرا قطع كنيد تا من از درد راحت شوم ، طبيب گفت : ما حالا معالجات لازم را انجام مي دهيم اگر فايده اي نكرد بعد آن كار را خواهيم كرد. به هر حال اطباء حدودبيست روز براي معالجه من تلاش كردند علاوه بر آنكه نتيجه اي نداشت روز بروز دست و پايم بدتر مي شد كم كم مثل اينكه رگهاي دست و پاي مرا قطع كنند از همان جائي كه ملاحظه مي كنيد سياه شده و اطباء تجويز كردند كه آنها را يكي پس از ديگري قطع كنند و مرا به اين روز بنشانند. چند شب قبل از آنكه از بيمارستان بيرون بيايم و تقريبا جاي زخمم بهبود پيدا كرده بود خيلي نگران وضع خودم بودم كه حالا وقتي با اين وضع از بيمارستان بيرون بيايم چه بكنم ، زنم به من گفت : من تو را تا اين حد لجباز نمي دانستم بيا قبول كن كه مقداري پول نذر عزاداري حسين بن علي ع  نمائي و آن را به شيعيان بدهي شايد وضعت از اين بدتر نشود. گفتم : مانعي ندارد پولي براي آنها فرستادم و به آنها پيغام دادم كه مجلس ‍ عزاداري براي حضرت حسين بن علي (ع ) ترتيب بدهند و براي رفع كسالت من دعاء كنند. آنها هم ظاهرا آن مجلس را بر پا كرده بودند و متوسل به حضرت اباالفضل (ع ) شده بودند من از اين توسل اطلاعي نداشتم . در عالم رؤ يا حضرت اباالفضل (ع ) را ديدم كه به بالينم آمده اند و مرا به خاطر آنكه آنها براي من توسل كرده اند شفا دادند و بحمداللّه از آن روز تا به حال همين زندگي خوبي را كه مي بيني دارم اين بود قضيه من ، بنده به او گفتم : شما با اين كراماتي كه از عزاداري حضرت سيدالشهداء (ع ) ديده ايد چرا شيعه نمي شويد؟ گفت : هنوز حقانيت مذهب شيعه برايم ثابت نشده ولي به عزاداري براي حضرت سيدالشهداء (ع ) خيلي عقيده دارم و در ايام عاشوراء خودم مجلس ذكر مصيبت تشكيل مي دهم و از شيعيان دعوت مي كنم كه در آن مجلس اجتماع كنند اميد است كه اگر حق با شيعه باشد از همين مجالس مستبصر شوم . و اينكه قصه ام را براي شما گفتم براي شيعيان علاقه دارم . (1)
 

پاورقي
1- ترجمه كامل الزيارات ص 467.

 حاج شيخ مرتضي آشتياني  رضوان الله تعالي عليه فرمود:
كه حجة الاسلام حاج ميرزا حسين خليلي طهراني  اعلي الله مقاله فرمود:
خبر داد ما را شيخ جليل و رفيق نبيل كه با همديگر سر درس صاحب جواهر رضوان الله تعالي عليه حاضر مي شديم .
يكي از تجار كه رئيس خانواده الكبّه  بود، پسر جوان و خوش صورت و مؤ دبي داشت ، والده اش علوّيه محترمه همين يك پسر را داشتند كه اين هم مريض مي شود، بقدري مرضش سخت مي شود كه به حال مرگ و احتضار مي افتد. چشم و پاي او را مي بندند.
پدرش از اندرون خانه به بيرون مي رود، و به سر و سينه مي زند مادر علويه اش به حرم مطهر حضرت ابوالفضل العباس (ع ) مشرف مي شود و از كليددار آن آستان خواهش و تمنا مي كند كه اجازه دهد شب را تا صبح توي حرم بماند.
كليددار اول قبول نمي كند، ولي وقتي خودش را معرفي مي كند و مي گويد:
پسرم محتضر است و چاره اي جز توسل به ساحت مقدس حضرت باب الحوائج  ندارم  كليددار قبول مي كند و به مستخدمين دستور مي دهد كه علويه را درحرم شب بيتوته كند.

شيخ جليل  فرمود:
بنده همان شب به كربلا مشرف شدم و اصلاً خبر از تاجر و مرض پسرش اطلاع نداشتم ، همان شب كه بخواب رفتم ، در عالم خواب به حرم مطهر حضرت سيدالشهداء (ع) مشرف شدم و از طرف مرقد مطهر حضرت حبيب بن مظاهر(ع ) وارد شدم ، ديدم بالاي سر حرم ، زمين تا آسمان مملو از ملائكه هاست و در مسجد بالا سر حضرت پيغمبر (ص ) و حضرت اميرالمؤ منين علي (ع) روي تخت نشسته اند.
  در همان موقع ملكي خدمت حضرت آمده فرمود:

پاورقي
1- الوقايع و الحوادث ، 3/42

مجلس عزاداري توي مدرسه بر پا كرده بودند و مرحوم حاج ميرزا رضاي همداني  (كه يكي از علماي با اخلاص بوده ) در آنجا منبر مي رود در آن فصل باد و باران و آفتاب و ابر با هم توام بود. يك روز وقتي كه حاج ميرزا بالاي منبر مشغول سخنراني مي گردد و بعد از آن روضه حضرت اباالفضل (ع ) را مي خواند، ناگهان هوا طوفاني شد و باد شديدي آمد كه بر اثر آن باد و طوفان چادري كه روي حياط انداخته بودند به حركت در آورد و هر دقيقه باد شديدتر مي شد و سر و صدا راه انداخته بود.

  اين مرد بزرگ وقتي اين سر و صداها و اين صحنه را مي بيند دستش را از زير عبا در مي آورد و دو زانو مؤ دب روي منبر مي نشيند و با انگشت سبابه اشاره به باد مي كند و مي فرمايد:

آزاد كرده ی حسين (ع )

يكي از شيعيان در بصره سالي ده شب در خانه اش دهه عاشورا روضه خواني مي كرد اين بنده خدا ورشكست شد و وضع زندگي اش از هم پاشيده شد حتي خانه اش را هم فروخت .
نزديك محرم بود با همسرش داخل منزل روي تكه حصيري نشسته بودند يكي دو ماه ديگر بنا بود خانه را تخليه كنند، و تحويل صاحبخانه بدهند و بروند.
همسرش مي گويد: يك وقت ديدم شوهرم منقلب شد و فرياد زد.
گفتم : چه شده ؟ چرا داد مي زني ؟
گفت : اي زن ما همه جور مي توانستيم دور و بر كارمان را جمع كنيم ، آبرويمان يك مدت محفوظ باشد، اما بناست آبرويمان برود. گفتم : چطور؟ گفت : هر سال دهه عاشورا امام حسين (ع ) روي بام خانه ما يك پرچم داشت مردم به عادت هر ساله امسال هم مي آيند ما هم وضعمان ايجاب نمي كند و دروغ هم نمي توانيم بگوئيم آبرويمان جلوي مردم مي رود. يكدفعه منقلب گرديد، گفت : اي حسين مپسند آبرويمان ميان مردم برود، قدري گريه كرد.
همسرش گفت : ناراحت نباش يك چيز فروشي داريم . گفت : چي داريم ؟ گفت : من هيجده سال زحمت كشيدم يك پسر بزرگ كردم پسر وقتي آمد گيسوانش را مي تراشي ، و فردا صبح دستش را مي گيري مي بري سر بازار، چكار داري بگوئي پسرم است ، بگو غلامم است .
و به يك قيمتي او را بفروش و پولش را بياور و اين چراغ محفل حسيني را روشن كن .
مرد گفت : مشكل مي دانم پسر راضي بشود و شرعاً نمي دانم درست باشد كه او را بفروشيم يا نه . زن و شوهر رفتند خدمت علماء و قضيه را پرسيدند، علماء گفتند: پسر اگر راضي باشد خودش را در اختيار كسي بگذارد اشكالي ندارد، و بعد از سؤ ال بر گشتند خانه .

يك وقت ديدند در خانه باز شد پسرشان وارد شد، پسر مي گويد. وقتي وارد منزل شدم ديدم مادرم مرتب به قد و بالاي من نگاه مي كند و گريه مي كند، پدرم مرتب مرا مشاهده مي كند اشك مي ريزد گفتم : مادر چيزي شده ؟ مادر گفت : پسر جان ما تصميم گرفته ايم تو را با امام حسين (ع ) معامله كنيم .

پاورقي
1- قافله اشك ص 20.

به جهت زيارت عاشوراء به اين مقام رسيد 

در شب 26 ماه صفر 1236 در نجف اشرف در خواب حضرت عزرائيل ملك الموت (ع) را ديدم پس از سلام پرسيدم از كجا مي آيي ؟
فرمود: از شيراز مي آيم و روح ميرزا ابراهيم محلاتي را قبض كردم .
گفتم : روح او در برزخ در چه حال است ؟
فرمود: در بهترين حالات و در بهترين باغهاي عالم برزخ و خداوند هزار ملك موكل او كرده است كه فرمان او را مي برند.

گفتم : براي چه عملي از اعمال به چنين مقامي رسيده است ؟

 
آيا براي مقام علمي و تدريس و تربيت شاگردان ؟ فرمود نه . گفتم : آيا براي نماز جماعت و رساندن احكام دين بمردم ؟ فرمود: نه . گفتم : پس براي چه ؟ فرمود: براي زيارت عاشوراء. (مرحوم ميرزاي محلاتي سي سال آخر عمرش زيارت عاشوراء را ترك نكرد و هر روزي كه بيمار ي يا امري كه داشت و نمي توانست بخواند نايب مي گرفته است ). چون شيخ از خواب بيدار مي شود فردا به منزل آية اللّه ميرزا محمّد تقي شيرازي مي رود و خواب خود را براي ايشان نقل مي كند.
مرحوم ميرزا تقي گريه مي كند و از ايشان سبب گريه را مي پرسند؟ مي فرمايد: ميرزاي محلاتي از دنيا رفت و استوانه فقه بود، به ايشان گفتند: شيخ خواب ديده واقعيت آن معلوم نيست .
ميرزا فرمود: بلي خواب است اما خواب شيخ مشكور است نه افراد عادي ، فرداي آنروز تلگراف فوت ميرزاي محلاتي از شيراز رؤ ياي شيخ مرحوم آشكار مي گردد. (1)

پاورقي
1- ترجمه كامل الزيارات ص 446.