شهادت گاه كربلا، گلستانى است كه همه گونه گل دارد و نمونه هايى از انواع گل هاى انسانيت در آن موجود است. شهيدان كربلا دو پا بودند، ولى شهيد يك پا، در ميان آنان نيز، وجود داشت. جهاد، از يك پايان خواسته نشده، ولى شهيد يك پا خود، خواستار جهاد بود و جوياى شهادت و جهاد خواستار او نبود و احضارش نكرد. شهيد يك پاى كربلا، مسلم ازدى است كه يك پاى خود را، در جنگى از دست داده بود، و پيش از خود، به بهشتش فرستاده بود؛ پايش زودتر از خودش به بهشت رفت. خود، در اين جهان بود كه پا در آن جهان گذارد. وه چه قدمى بزرگ!
در قانون جهانى، معلولان جنگ، نبايد ديگر در جنگ شركت كنند، ولى مسلم، به قانون عشق پاى بند بود نه قانون جنگ، لنگ بود و به سوى كوى شهادت مى دويد. با دوستش رافع كه از يك عشيره بودند، از كوفه بيرون شد و رهسپار كوى شهادت گرديد.
آيا پياده مى رفت و لنگان لنگان گام بر مى داشت؟ يا سواره بود؟ هر چه بود، خود را از ديد ماءموران يزيد نهان مى داشت. كوشيد و كوشيد و خود را به حسين رسانيد.
وقتى به شهادت گاه كربلا رسيد كه تازه پيشواى شهيدان در آن جا فرود آمده بود. مسلم يك پا، در زمره صف مدافعان نخستين حمله يزيديان قرار گرفت. يك پا مى جنگيد و نبرد كرد تا شهيد گرديد. يار او رافع، تا ظهر زنده بود و جان بازى كرد و مار ظهر را با حسين به جاى آورد، پس به ميدان رفت و مبارز طلبيد و به جنگ دو به دو پرداخت. كوشيد و كوشيد، تا جام شهادت نوشيد.
--------------------------------------
آيت الله سيد رضا صدر
