شهادت گاه كربلا، شيرخوار هم دارد، تا شيرخواران هم، بر خود ببالند و از افتخار شهادت محروم نباشند. شيرخوار شهيد، عمو زاده كوچولوى شهيد است، هر دو هم نام بودند، هر دو، از دودمان پيامبر، هر دو، از خاندان على، هر دو از زادگان زهرا، هر دو، پرورده زينب.
كوچولو، فرزند حسن بود و شيرخوار، فرزند حسين است. كوچولو، پدر نداشت، ولى شيرخوار، هنگام شهادت، در آغوش پدر جاى داشت. كوچولو به ميدان شهادت قدم گذارد و از عمو دفاع كرد، ولى شيرخوار به ميدان نرفت و توانايى دفاع نداشت، ولى توانست تيرى از تيرهاى دشمن كم كند. كوچولو را با تيغ كشتند، شيرخوار را با تير كشتند! شيرخوار زودتر كشته شد، كوچولو ديرتر.
شيرخوار، مادرى دارد به نام رباب و خواهرى دارد به نام سكينه، حسين هر دو را بسيار دوست مى داشت. شيرخوار، وقتى شهيد شد كه حسين سرپا بود و رمقى در تن داشت. از ميدان به سوى خيمه بازگشت و شيرخوار خود را طلب كرد. زينب، كودك را بياورد و به دست پدر داد. پدر، پسر را در بغل گرفت و خواست ببوسد كه حرمله از سپاه دشمن تيرى رها كرد. تير آمد و بر گلوى شيرخوار بنشست! گلوى نازك كودك را، از گوش تا گوش بدريد. خون جارى شد، پدر، دست را زير گلوى دريده پسر گرفت، از خون پر شد و خو را به آسمان پاشيد و گفت:
((خداوندا! اين خون نزد تو، از خون ناقه صالح كمتر نيست. اگر اكنون، پيروزى را از ما گرفتى، براى آينده بگذار و انتقام خون ما را از اين ستم كاران بكش.
اى مهربان ترين مهربانان! آن چه اين مصيبت ها را بر من آسان مى سازد، آن است كه تو مى بينى)).
پس به پشت خيمه رفت و با سر غلاف شمشير، قبر كوچكى براى جگرگوشه بكند و پيكر خون آلود شيرخوار را به خاك سپرد. آيا شيرخوار، تنها شهيدى است كه حسينش در كربلا به خاك سپرد و چهره اش را پوشانده است؟!
شيرخوار، بدين افتخار بايد ببالد كه حسين دروازه بهشت را بر وى گشود تا شير بهشتى بنوشد و از اين جهان، چشم بپوشد.
--------------------------------------
آيت الله سيد رضا صدر
