«يكي از ياران حسين (ع) در كربلا، عبدالله بن عمير بود كه با همسرومادرش در كربلا حضور داشت.
او در مقابل حملة شمر ويارانش به اصحاب امام حسين (ع) با چند نفر ازياران امام، در مقابل دشمن ايستاد واستقامت عجيبي نشان داد. اوتوانست تعدادي از افراد دشمن را به هلاكت برساند. اما با قطع دستراست ويكي از پاهايش، اسير دشمن شد. وبلافاصله در مقابل چشمهمهبصورت «قتل صبر» اورا با نيزه وشمشير، قطعه قطعه نمودند وبهشهادت رساندند.
همسر وي كه در ميان خيمه هابود، به قتلگاه رفت ودر كنار پيكر بي روحوقطعه قطعة شوهرش نشست ودرحالي كه خون از سر و صورت ويپاك ميكرد، چنين گفت: بهشت برتو گوارا باد! واز خدايي كهبهشت را ارزاني تو كرد ميخواهم مرا هم با تو همراه كند.
در اين موقع غلام شمر به دستور اربابش، با چماقي به همسر عبداللهحمله كرد وسر وي را شكست واورا شهيد نمود. وبدن او هم در كنارپيكر همسرش بر روي خاك افتاد واين اولين وتنها زن شهيد كربلا بود.
غلام شمر سر عبدالله را جدا كرد وبطرف خيمهها انداخت! مادر عبداللهكه ميان خيمهها بود، سر بريدة فرزندش را برداشت وخاك و خون ازصورتش پاك كرد وآنگاه در حاليكه عمود خيمه بدست داشت، به سويصفوف دشمن حركت كرد.
امام دستور داد اورا به سوي خيمه ها برگرداندند وخطاب به ويفرمود: در راه حمايت از خاندان من به پاداش نيك نائلشويد. خدا رحمتت كند. بسوي خيمهها برگرد كه جهاد از توبرداشته شده است.
مادر عبدالله طبق دستور امام در حاليكه ميگفت: خدايا! اميد مرا نااميدنكن! به خيمه برگشت. امام هم فرمود: خدا اميد تورا نااميد نخواهدكرد.»«سخنان امام حسين«ع»»
-----------------------
محمد تقي صرفي
