او در صدایش، باغی از گل
او در نگاهش، آسمان داشت
وقتی که می زد حرف، گویی
در قلب ها، نوروز می کاشت
او علم و دانش را به مردم
با مهربانی درس می داد
با دیدن او، شاد می شد
هر دل که غمگین بود و ناشاد
او بهترین مرد خدا بود
عالم ترین مرد زمین بود
او پنجمین برگ امامت
در دفتر زیبای دین بود
جعفر ابراهیمی (شاهد)، تو بوی سیب می دهی، ص 20.
منبع: قاصدک، ویژه نامه ی ماه رجب، ص 10.
