وﺑﻼگ ﻗﺮاﺟﻪ ﻓﯿﺾ ا… در ﺟﺪﯾﺪﺗﺮﯾﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮد آورده اﺳﺖ:
و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ: اﮔﺮ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯿﺪ، اﯾﻦ وﻋﺪه ﮐﯽ ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد؟» ﺑﮕﻮ! «ﻋﻠﻢ [آن] ﻓﻘﻂ ﭘﯿﺶ ﺧﺪاﺳﺖ و ﻣﻦ ﺻﺮﻓﺎ ھﺸﺪار
دھﻨﺪه ای آﺷﮑﺎرم.» و آن ﮔﺎه ﮐﻪ آن[ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻮﻋﻮد] را ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﯿﻨﯿﺪ، ﭼﮫﺮه ھﺎی ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪه اﻧﺪ در ھﻢ رود، و ﮔﻔﺘﻪ
ﺷﻮد؛ «اﯾﻦ اﺳﺖ، ھﻤﺎن ﭼﯿﺰی ﮐﻪ آن را ﻓﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﯾﺪ!»
آﺧﺮاﻟﺰﻣﺎن
ﯾﮑﯽ از ﻣﻮﺿﻮﻋﺎﺗﯽ ﮐﻪ از دﯾﺮﺑﺎز ذھﻦ آدﻣﯿﺎن را درﮔﯿﺮ ﺧﻮد ﮐﺮده و ﻋﻠﯽ رﻏﻢ ﺗﻼش ھﺎی ﻧﻮع ﺑﺸﺮ در ﻃﻮل ﻗﺮون و اﻋﺼﺎر ھﻨﻮز
در ھﺎﻟﻪ ی از اﺑﮫﺎم اﺳﺖ ﺑﺤﺚ از آﯾﻨﺪه ﺟﮫﺎن و ﺑﻪ ﻋﺒﺎرﺗﯽ ﻋﺎم اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ: آﺧﺮ دﻧﯿﺎ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد ؟ اﯾﻦ ﺳﺆال ھﻤﺎﻧﻨﺪ
ﭘﺮﺳﺶ از ﭘﯿﺸﯿﻨﻪ ﺟﮫﺎن اﺳﺖ ﮐﻪ آن ھﻢ دﻗﯿﻘﺎ روﺷﻦ ﻧﺸﺪه و در ﺣﺪ ﻓﺮﺿﯿﺎﺗﯽ از داﻧﺸﻤﻨﺪان ﺗﺠﺮﺑﯽ ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ .
ﻣﺎ ز آﻏﺎز وز اﻧﺠﺎم ﺟﮫﺎن ﺑﯽ ﺧﺒﺮﯾﻢ اّول و آﺧﺮ اﯾﻦ ﮐﮫﻨﻪ ﮐﺘﺎب اﻓﺘﺎده اﺳﺖ
ﺑﺴﯿﺎری از داﻧﺸﻤﻨﺪان ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺷﺮاﯾﻂ ﮐﻨﻮﻧﯽ زﻣﯿﻦ و ﺑﺤﺮاﻧﮫﺎی ﻣﻮﺟﻮد ﺑﺴﯿﺎر ﻧﮕﺮان ﺣﯿﺎت ﺑﺸﺮ ﺑﻮده و ﺑﻪ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺑﺮ روی
ﺣﻘﺎﯾﻘﯽ ﻣﯽ ﭘﺮدازﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺪ روزی ﻣﻨﺠﺮ ﺑﻪ اﺗﻤﺎم ﺣﯿﺎت ﺑﺮ روی ﺳﯿﺎره آﺑﯽ ﺷﻮد.
ﺑﺮ اﺳﺎس ﺷﻮاھﺪ ﻋﻠﻤﯽ ﻣﻮﺟﻮد و ﻣﺪارک ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻧﻈﺮﯾﻪ ھﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ اﺣﺘﻤﺎل ﻧﺎﺑﻮدی ﺟﮫﺎن ﺗﺎ ﺳﺎل ٢٠١٢ ﭘﺮداﺧﺘﻪ
اﺳﺖ ﻣﻮرد ﺑﺮرﺳﯽ ﻗﺮار ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ.
اﯾﻨﮑﻪ ﺷﻮاھﺪ و ﻗﺮاﯾﻦ ﻧﺸﺎن دھﻨﺪه اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺟﮫﺎن ﻣﺎ رو ﺑﻪ ﻧﺎﺑﻮدی ﻣﯽ رود ﮐﻪ ﺷﮑﯽ در آن ﻧﯿﺴﺖ، و در ھﻤﻪ ادﯾﺎن
اﻟﮫﯽ ﯾﺎ ﻏﯿﺮ اﻟﮫﯽ ﻣﺒﺎﺣﺜﯽ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﻣﻄﺮح ﺷﺪه اﺳﺖ در ﻗﺮآن ﮐﺮﯾﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﺑﻪ ﻃﻮر ﻣﺸﺮوح ﭘﺮداﺧﺘﻪ ﺷﺪه اﺳﺖ و
آن زﻣﺎن را ھﻮﻟﻨﺎک و ﻋﻈﯿﻢ ﺷﻤﺮده اﺳﺖ و از در ھﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪن آﺳﻤﺎن و زﻣﯿﻦ و ﻣﺘﻼﺷﯽ ﺷﺪن ﮐﻮھﮫﺎ و درﯾﺎھﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮده
اﺳﺖ .
در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻇﮫﻮر ﻋﻼﺋﻤﯽ ﻏﯿﺮ ﻋﺎدی در آﺳﻤﺎن ﻣﺸﺎھﺪه ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ از ﺟﻤﻠﻪ : ﻇﮫﻮر ﺳﺘﺎره ﺳﺮخ رﻧﮓ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ای ﺑﺮای
آﻏﺎز ﺟﻨﮓ و ﺧﻮﻧﺮﯾﺰﯾﮫﺎی ﺑﺴﯿﺎر اﺳﺖ ، اﯾﺴﺘﺎﯾﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ در آﺳﻤﺎن از زوال ﺗﺎ ﻏﺮوب ، ﻃﻠﻮع ﺧﻮرﺷﯿﺪ از ﻣﻐﺮب آن ، ﻇﮫﻮر
دﻧﺒﺎﻟﻪ داری ﮐﻪ ﻣﺪار آن ﺑﻄﻮر ﻣﺘﻨﺎوب ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﻮد و در دوره ھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺣﯿﺎت ﺑﺮ روزی زﻣﯿﻦ دﯾﺪه ﺷﺪه و ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻐﯿﯿﺮات
ﺷﺪﯾﺪ ﺟﻮی و آب و ھﻮاﯾﯽ در زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد
در ﻣﺘﻮن زرﺗﺸﺘﯿﺎن آﻣﺪه اﺳﺖ:
… در آﺳﻤﺎن ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻮﻧﺎﮔﻮن ﭘﯿﺪا ﺑﺎﺷﺪ…( زﻧﺪ ﺑﮫﻤﻦﯾﺴﻦ، ص ١١، ف ۶ ، ﺑﻨﺪ ۴ )
در ﮐﺘﺎب ﻣﻘ ّﺪس ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﯿﻢ :
و در آﻓﺘﺎب و ﻣﺎه و ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﻋﻼﻣﺎت ﺧﻮاھﺪ ﺑﻮد…* و آن ﮔﺎه ﭘﺴﺮ اﻧﺴﺎن( ﻋﯿﺴﯽ ﻣﺴﯿﺢ) را ﺧﻮاھﻨﺪ دﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺑﺮی ﺳﻮار
ﺷﺪه، ﺑﺎ ﻗ ّﻮت و ﺟﻼ ِل ﻋﻈﯿﻢ ﻣﯽ آﯾﺪ. (ﮐﺘﺎب ﻣﻘ ّﺪس، ﻋﮫﺪ ﺟﺪﯾﺪ، ص ١٣٣، اﻧﺠﯿﻞ ﻟﻮﻗﺎ، ب ٢١ ، ﺑﻨﺪ ٢۵ و ٢٧)
ﺑﺮرﺳﯽ رواﯾﺎت ﻧﺸﺎن ﻣﯽ دھﺪ ﮐﻪ ﻃﻠﻮع ﺳﺘﺎره ای ﺳﺮخ رﻧﮓ و ﺳﻘﻮط ﺷﮫﺎب ﺳﻨﮓ ﯾﺎ ﺳﺘﺎره دﻧﺒﺎﻟﻪ دار ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﺧﺴﻒ
در زﻣﯿﻦ ﻧﯿﺰ ﻣﯽ ﮔﺮدد، از ﻋﻼﺋﻤﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻇﮫﻮر دﻻﻟﺖ دارد.
ﻃﺒﻖ رواﯾﺎت اﺳﻼﻣﯽ، در ﻣﺎه رﻣﻀﺎن ﺳﺎل ﻇﮫﻮر اﻣﺎم ﻣﮫﺪی (ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم) ﺣﻮادث ﺑﺴﯿﺎر ﻋﺠﯿﺒﯽ در ﺟﮫﺎن رخ ﻣﯽ دھﻨﺪ ﮐﻪ
از زﻣﺎن ﻓﺮود آﻣﺪن آدم (ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم) ﺗﺎ آن زﻣﺎن ﺑﯽ ﺳﺎﺑﻘﻪ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﻨﺪ.
ﺑﺮﺧﻮرد ﺷﮫﺎب ﺳﻨﮕﯽ ﺑﺰرگ ﺑﻪ زﻣﯿﻦ در رواﯾﺎت آﺧﺮاﻟﺰﻣﺎن ادﯾﺎن دﯾﮕﺮ ھﻢ آﻣﺪه و اﯾﻦ ﻓﺮﺿﯿﻪ ﺑﻪ ﺣﺪی ﻗﻮی اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮ اﺳﺎس
آن ﻓﯿﻠﻤﮫﺎی ﻣﺘﻌﺪدی ھﻢ ﺳﺎﺧﺘﻪ اﻧﺪ و آن را ﻧﺸﺎﻧﻪ ﭘﺎﯾﺎن ﺣﯿﺎت ﮐﻨﻮﻧﯽ ﺑﺮ روی زﻣﯿﻦ و ﺷﺮوع ﻋﺼﺮی ﺟﺪﯾﺪ ﻣﯽ داﻧﻨﺪ و زﻣﺎن
آن را ﺳﺎل ٢٠١٢ اﻋﻼم ﮐﺮده اﻧﺪ.
در رواﯾﺎت اﺳﻼﻣﯽ و ﻗﺮآن ﮐﺮﯾﻢ ﻧﯿﺰ ﺑﻪ ﺻﺮاﺣﺖ از آﺧﺮ اﻟﺰﻣﺎن و ﺑﺮﺧﻮرد ﺳﺘﺎرﮔﺎن ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ و ﺗﯿﺮه ﺷﺪن ﺧﻮرﺷﯿﺪ و ﺑﻪ ھﻢ
ﺧﻮردن ﻧﻈﻢ ﺳﯿﺎرات و زﻟﺰﻟﻪ ھﺎی ﺷﺪﯾﺪ و آﺗﺸﻔﺸﺎن ﺑﻪ ﻋﻨﻮان دﻻﯾﻠﯽ ﺑﺮای ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﯾﺎد ﺷﺪه اﺳﺖ. اﻣﺎ ﺑﺮ اﺳﺎس
رواﯾﺎت در ھﻨﮕﺎم ﻇﮫﻮر و ﻗﺒﻞ از آن ﻧﯿﺰ از ﺑﺮﺧﻮرد دﻧﺒﺎﻟﻪ داری ﺑﻪ زﻣﯿﻦ ﯾﺎد ﺷﺪه ﮐﻪ ﻣﻮﺟﺐ ﮐﺸﺘﻪ ﺷﺪن ﻋﺪه زﯾﺎدی ﻣﯽ ﮔﺮدد
وﻟﯽ ﭘﺎﯾﺎن ﺟﮫﺎن ﻧﯿﺴﺖ و ﺿﻤﻦ اﯾﻨﮑﻪ ﺗﺎرﯾﺨﯽ ﺑﺮای آن ﺗﻌﯿﯿﻦ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ.
آﺧﺮاﻟﺰﻣﺎن
ﺑﻄﻮر ﺧﻼﺻﻪ ﻣﯽ ﺗﻮان ﮔﻔﺖ در ﻧﺰدﯾﮑﯽ ﻇﮫﻮر ﻋﻼﺋﻤﯽ ﻏﯿﺮ ﻋﺎدی در آﺳﻤﺎن ﻣﺸﺎھﺪه ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ از ﺟﻤﻠﻪ : ﻇﮫﻮر ﺳﺘﺎره ﺳﺮخ
رﻧﮓ ﮐﻪ ﻧﺸﺎﻧﻪ ای ﺑﺮای آﻏﺎز ﺟﻨﮓ و ﺧﻮﻧﺮﯾﺰی ھﺎی ﺑﺴﯿﺎر اﺳﺖ ، اﯾﺴﺘﺎﯾﯽ ﺧﻮرﺷﯿﺪ در آﺳﻤﺎن از زوال ﺗﺎ ﻏﺮوب ، ﻃﻠﻮع
ﺧﻮرﺷﯿﺪ از ﻣﻐﺮب آن ، ﻇﮫﻮر دﻧﺒﺎﻟﻪ داری ﮐﻪ ﻣﺪار آن ﺑﻄﻮر ﻣﺘﻨﺎوب ﺗﮑﺮار ﻣﯽ ﺷﻮد و در دوره ھﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺣﯿﺎت ﺑﺮ روزی زﻣﯿﻦ
دﯾﺪه ﺷﺪه و ﻣﻮﺟﺐ ﺗﻐﯿﯿﺮات ﺷﺪﯾﺪ ﺟﻮی و آب و ھﻮاﯾﯽ در زﻣﯿﻦ ﻣﯽ ﺷﻮد .
ﭘﺎﯾﺎن دﻧﯿﺎ از ﻧﻈﺮ ﻗﺮآن
ﺑﺎ ﻧﮕﺎھﯽ ﺑﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ آﯾﺎت ﻗﺮآن در ﻣﯽ ﯾﺎﺑﯿﻢ ﮐﻪ ﻗﺮآن زوال و ﻧﯿﺴﺘﯽ ﺟﮫﺎن ﮐﻨﻮﻧﯽ را ﻣﺘﺮادف ﺑﺎ ﻧﯿﺴﺘﯽ ﻣﺤﺾ آن ﻧﻤﯽ داﻧﺪ
ﺑﻠﮑﻪ آن را در ﺑﺨﺸﯽ از ﯾﮏ ﻓﺮآﯾﻨﺪ ﻗﺮارداده ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﻔﮫﻮﻣﯽ ﭘﺎﯾﺎﻧﯽ ﺑﺮای آن ﻣﺘﺼﻮر ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﮐﻪ ﻧﯿﺴﺘﯽ و زوال دﻧﯿﺎ
و ﺟﮫﺎن ﻣﺎدی ﮐﻨﻮﻧﯽ ﺑﺮای ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪن ﺑﻪ ﺟﮫﺎﻧﯽ ﻧﻮ ﺑﺎ ﺷﮑﻞ و ﺷﻤﺎﯾﻞ و ﻣﺎھﯿﺘﯽ دﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ. ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺟﮫﺎن ﻣﺎدی ﺑﻪ
ﺟﮫﺎﻧﯽ دﯾﮕﺮ ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ اﯾﻦ دﻧﯿﺎی ﻣﺎدی اﺳﺖ ﮐﻪ ﻗﺮآن از آن ﺑﻪ «ﯾﻮم ﺗﺒﺪل اﻻرض ﻏﯿﺮاﻻرض واﻟﺴﻤﻮت» ﺗﻌﺒﯿﺮ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ.
آن ﭼﻪ از آﯾﺎت ﻗﺮآن – و ﺣﺘﯽ ﺑﻌﻀﯽ از ﺳﻮره ھﺎی اﺧﺘﺼﺎﺻﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻣﺴﺄﻟﻪ ﭘﺮداﺧﺘﻪ اﺳﺖ- ﺑﺮﻣﯽ آﯾﺪ، ﺟﮫﺎن ھﻨﮕﺎم ﺗﺒﺪل از
ﺻﻮرﺗﯽ ﺑﻪ ﺻﻮرت دﯾﮕﺮ و اﯾﺠﺎد «ﻃﺮﺣﯽ ﻧﻮ» دﭼﺎر ﺣﻮادث و رﺧﺪادھﺎﯾﯽ ﻣﯽ ﮔﺮدد ﮐﻪ در ﻗﺮآن از آن ﺑﻪ «اﺷﺮاط اﻟﺴﺎﻋﻪ » ﺗﻌﺒﯿﺮ
ﺷﺪه اﺳﺖ.
ﻣﻔﺴﺮان، ﺑﺮﺧﯽ از ﺗﺤﻮﻻت اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و ھﻢ ﭼﻨﯿﻦ ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﻧﻈﺎم ﻃﺒﯿﻌﺖ و در ھﻢ ﭘﯿﭽﯿﺪه ﺷﺪن و ﺗﺒﺪﯾﻞ آﺳﻤﺎن و زﻣﯿﻦ
ﭘﯿﺶ از ﻇﮫﻮر ﻗﯿﺎﻣﺖ را ﮐﻪ در آﯾﺎت ﮔﻮﻧﺎﮔﻮﻧﯽ ﺑﻪ آﻧﮫﺎ اﺷﺎره ﺷﺪه، از ﻧﺸﺎﻧﻪ ھﺎی ﻗﯿﺎﻣﺖ داﻧﺴﺘﻪ اﻧﺪ. در رواﯾﺎت ﻧﯿﺰ ﺑﺮ ﺗﺤﻮﻻت
اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ و دﮔﺮﮔﻮﻧﯽ ھﺎی ﮐﯿﮫﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﭘﯿﺶ از ﻗﯿﺎﻣﺖ واﻗﻊ ﻣﯽ ﺷﻮد ﻋﻨﻮان ”اﺷﺮاط اﻟﺴﺎﻋﻪ“ و ﻧﺸﺎﻧﻪ ھﺎی رﺳﺘﺎﺧﯿﺰ اﻃﻼق
ﺷﺪه اﺳﺖ.
در ﻗﺮآن ﮐﺮﯾﻢ ﺑﻪ ﺑﺴﯿﺎری از دﮔﺮﮔﻮﻧﯽ ھﺎی ﻃﺒﯿﻌﯽ ﮐﻪ در آن زﻣﺎن رخ ﺧﻮاھﺪ داد اﺷﺎره ﺷﺪه اﺳﺖ ﻣﺜﻞ : -ﻇﮫﻮر دود (ﮔﺎز) در
آﺳﻤﺎن -دﻣﯿﺪه ﺷﺪن ﺻﻮر – ﺗﺎرﯾﮏ ﺷﺪن ﺧﻮرﺷﯿﺪ، ﻣﺎه و ﺳﺘﺎرﮔﺎن -ﺷﮑﺎﻓﺘﻦ ﮐﺮات – زﻟﺰﻟﻪ ﺷﺪﯾﺪ – ﻓﺮوﭘﺎﺷﯽ ﮐﻮه ھﺎ و ….
ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﻋﺎوی ﺷﺒﯿﻪ اﯾﻦ دﻋﺎوی را دارﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ دھﻪ ﺑﻪ ﻇﮫﻮر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ؛ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﻣﺮدان ﻇﮫﻮر را ﺧﻮاھﻨﺪ دﯾﺪ و ﯾﺎ
… آﻧﺎن ﻧﯿﺰ ﺑﻪ «ﺗﻮﻗﯿﺖ ﻇﮫﻮر» رو آوردهاﻧﺪ و ﻣﺸﻤﻮل رواﯾﺎت ﻧﮫﯽ از ﺗﻮﻗﯿﺖ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺑﻮد
ﭼﺮا زﻣﺎن ﻗﯿﺎﻣﺖ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﺸﺪه اﺳﺖ؟
ﻧﺎﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮدن زﻣﺎن و ﮐﯿﻔﯿﺖ وﻗﻮع ﻗﯿﺎﻣﺖ، داراى اﺛﺮ ﺗﺮﺑﯿﺘﻰ اﺳﺖ زﯾﺮا در ﺻﻮرت ﻣﻌﻠﻮم ﺑﻮدن آن ﭼﻨﺎﻧﭽﻪ زﻣﺎﻧﺶ دور ﺑﺎﺷﺪ،
ﻏﻔﻠﺖ ھﻤﮕﺎن را ﻓﺮا ﻣﻰﮔﯿﺮد و اﮔﺮ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎﺷﺪ، ﭘﺮھﯿﺰ از ﺑﺪﯾﮫﺎ ﺑﻪ ﺷﮑﻞ اﺿﻄﺮار و دور از آزادى و اﺧﺘﯿﺎر در ﻣﻰآﯾﺪ.
ﺑﺎ وﺟﻮد ﻧﺎﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮدن زﻣﺎن وﻗﻮع ﻗﯿﺎﻣﺖ، ﺗﻌﺎﺑﯿﺮ ﻗﺮآن ﺣﺎﮐﻰ از آن اﺳﺖ ﮐﻪ ﻋﻤﺮ ﮐﻮﺗﺎه دﻧﯿﺎ و ھﻤﭽﻨﯿﻦ دوران ﺑﺮزخ ﺑﻪ ﻗﺪرى
ﺳﺮﯾﻊ ﻃﻰ ﻣﻰﺷﻮد ﮐﻪ ﺑﻪ ھﻨﮕﺎم وﻗﻮع ﻗﯿﺎﻣﺖ، اﻧﺴﺎنھﺎ ﻓﮑﺮ ﻣﻰﮐﻨﻨﺪ ﺗﻤﺎم اﯾﻦ دوران ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻰ ﺑﯿﺶ ﻧﺒﻮد.
«َو َﯾ ُﻘﻮُﻟﻮ َن َﻣَﺘﻰ َھـ َﺬا ا ْﻟ َﻮ ْﻋ ُﺪ ِإن ُﮐﻨُﺘ ْﻢ َﺻﺎ ِدِﻗﯿ َﻦ ، ُﻗ ْﻞ ِإﱠﻧ َﻤﺎ ا ْﻟ ِﻌ ْﻠ ُﻢ ِﻋﻨ َﺪ اﻟﱠﻠ ِﻪ َوِإﱠﻧ َﻤﺎ َأَﻧﺎ َﻧ ِﺬﯾٌﺮ ﱡﻣِﺒﯿ ٌﻦ ، َﻓ َﻠ ﱠﻤﺎ َرَأ ْو ُه ُزْﻟ َﻔ ًﺔ ِﺳﯿَﺌ ْﺖ ُو ُﺟﻮ ُه اﱠﻟ ِﺬﯾ َﻦ
َﮐ َﻔ ُﺮوا َو ِﻗﯿ َﻞ َھ َﺬا اﱠﻟ ِﺬی ُﮐﻨُﺘﻢ ِﺑ ِﻪ َﺗ ﱠﺪ ُﻋﻮ َن »( ﺳﻮره ﻣﻠﮏ ،آﯾﻪ ٢٧-٢۵) ؛ «و ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ: اﮔﺮ راﺳﺖ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﯿﺪ، اﯾﻦ وﻋﺪه ﮐﯽ ﺧﻮاھﺪ
ﺑﻮد؟» ﺑﮕﻮ! «ﻋﻠﻢ [آن] ﻓﻘﻂ ﭘﯿﺶ ﺧﺪاﺳﺖ و ﻣﻦ ﺻﺮﻓﺎ ھﺸﺪار دھﻨﺪه ای آﺷﮑﺎرم.» و آن ﮔﺎه ﮐﻪ آن[ﻟﺤﻈﻪ ﻣﻮﻋﻮد] را ﻧﺰدﯾﮏ
ﺑﯿﻨﯿﺪ، ﭼﮫﺮه ھﺎی ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﻓﺮ ﺷﺪه اﻧﺪ در ھﻢ رود، و ﮔﻔﺘﻪ ﺷﻮد؛ «اﯾﻦ اﺳﺖ، ھﻤﺎن ﭼﯿﺰی ﮐﻪ آن را ﻓﺮا ﻣﯽ ﺧﻮاﻧﺪﯾﺪ!»
« َﯾ ْﺴَﺄُﻟ َﮏ اﻟﱠﻨﺎ ُس َﻋ ِﻦ اﻟ ﱠﺴﺎ َﻋ ِﺔ ُﻗ ْﻞ ِإﱠﻧ َﻤﺎ ِﻋ ْﻠ ُﻤ َﮫﺎ ِﻋﻨ َﺪ اﻟﱠﻠ ِﻪ َو َﻣﺎ ُﯾ ْﺪِرﯾ َﮏ َﻟ َﻌ ﱠﻞ اﻟ ﱠﺴﺎ َﻋ َﺔ َﺗ ُﮑﻮ ُن َﻗ ِﺮﯾًﺒﺎ »( ﺳﻮره اﺣﺰاب ، آﯾﻪ ۶٣) ؛ «ﻣﺮدم از
ﺗﻮ درﺑﺎره رﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﻣﯽ ﭘﺮﺳﻨﺪ، ﺑﮕﻮ «ﻋﻠﻢ آن ﻓﻘﻂ ﻧﺰد ﺧﺪاﺳﺖ» و ﭼﻪ ﻣﯽ داﻧﯽ؟ ﺷﺎﯾﺪ رﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﻧﺰدﯾﮏ ﺑﺎﺷﺪ».
ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻠﻨﺪ ﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻪ ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺸﺄﻧﺶ ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﻧﺒﻮی دارد دﺳﺘﻮر ﻣﯽ دھﺪ ﺑﻪ ﻣﺮدم ﺑﮕﻮ ﻣﻦ زﻣﺎن وﻗﻮع ﻗﯿﺎﻣﺖ را ﻧﻤﯽ
داﻧﻢ و ﻋﻠﻢ آن ﻧﺰد ﺧﺪاﺳﺖ و ﺑﺲ ﮐﻪ در ﭼﻨﯿﻦ روزھﺎﯾﯽ ھﺮ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺧﻮد ﺟﺮأت ﻧﺪھﺪ ﮐﻪ وﻗﺘﯽ ﺑﺮای ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺗﻌﯿﯿﻦ ﮐﻨﺪ ، ﭼﺮا
ﮐﻪ ﺣﮑﻤﺖ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل اﯾﺠﺎب ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ زﻣﺎن ﻗﯿﺎﻣﺖ ﭘﻨﮫﺎن ﺑﺎﺷﺪ ﺗﺎ ھﺮ ﮐﺲ ﻇﺮﻗﯿﺖ وﺟﻮدی ﺧﻮد را ﻧﺸﺎن دھﺪ اﮔﺮ ﺑﻨﺎ ﺑﺮ
داﻧﺴﺘﻦ زﻣﺎن ﻗﯿﺎﻣﺖ و ﻣﺸﺨﺺ ﺑﻮدن آن ﺑﻮد ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل ﺧﻮد ﺑﻪ آن اﺷﺎره ﻣﯽ ﮐﺮد .
«ُﻗﻞ ﱠﻟﺎ َﯾ ْﻌَﻠ ُﻢ َﻣﻦ ِﻓﯽ اﻟ ﱠﺴ َﻤﺎَوا ِت َوا ْﻟَﺄ ْر ِض ا ْﻟ َﻐ ْﯿ َﺐ ِإﱠﻟﺎ اﻟﱠﻠ ُﻪ َو َﻣﺎ َﯾ ْﺸ ُﻌ ُﺮو َن َأﱠﯾﺎ َن ُﯾ ْﺒ َﻌ ُﺜﻮ َن َﺑ ِﻞ ا ﱠداَر َک ِﻋ ْﻠ ُﻤ ُﮫ ْﻢ ِﻓﯽ ا ْﻟﺂ ِﺧَﺮ ِة َﺑ ْﻞ ُھ ْﻢ ِﻓﯽ َﺷ ﱟﮏ
ﱢﻣ ْﻨ َﮫﺎ َﺑ ْﻞ ُھﻢ ﱢﻣ ْﻨ َﮫﺎ َﻋ ِﻤﻮ َن ».( ﺳﻮره ﻧﻤﻞ آﯾﺎﺗﺖ۶۵و ۶۶)
ﻗﯿﺎﻣﺖ
«ﺑﮕﻮ: «ھﺮ ﮐﻪ در آﺳﻤﺎن ھﺎ و زﻣﯿﻦ اﺳﺖ، ﺟﺰ ﺧﺪا ﻏﯿﺐ را ﻧﻤﯽ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ و ﻧﻤﯽ داﻧﻨﺪ ﮐﯽ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺨﺘﻪ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺷﺪ؟» [ﻧﻪ]
ﺑﻠﮑﻪ ﻋﻠﻢ آﻧﺎن درﺑﺎره آﺧﺮت ﻧﺎرﺳﺎﺳﺖ؛ [ﻧﻪ] ﺑﻠﮑﻪ اﯾﺸﺎن درﺑﺎره آن، ﺗﺮدﯾﺪ دارﻧﺪ ، [ﻧﻪ] ﺑﻠﮑﻪ آﻧﺎن در ﻣﻮرد آن ﮐﻮر دل اﻧﺪ.»
ﮔﻔﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل وﻗﺖ ﻗﯿﺎﻣﺖ را ﺑﻨﺎ ﺑﺮ ﻣﺼﺎﻟﺤﯽ ﺑﯿﺎن ﻧﺪاﺷﻪ اﺳﺖ و ﺗﺄﮐﯿﺪ دارد ﮐﻪ ﻋﻠﻢ ﺑﻪ آن ھﻢ ﻧﺰد ﺧﺪاﺳﺖ و ﺑﺲ .
در ﻣﻮرد ﻋﻼﺋﻢ ﻗﯿﺎﻣﺖ و ﻇﮫﻮر رواﯾﺎت ﺑﺴﯿﺎری ﺑﻪ ﻣﺎ رﺳﯿﺪه اﺳﺖ اﻣﺎ در ﺗﻌﯿﯿﻦ وﻗﺖ آن ﻧﻪ و اﮔﺮ ھﻢ ﭼﻨﯿﻦ رواﯾﺘﯽ وارد ﺷﺪه
ﺑﺎﺷﺪ ﻋﯿﺐ آن از ھﻤﯿﻦ ﺟﺎ ﮐﻪ ﻣﻌﺎرض ﺑﺎ ﻧﺺ ﺻﺮﯾﺢ ﻗﺮآن اﺳﺖ ﻣﺸﺨﺺ ﻣﯽ ﺷﻮد .
ﻋﻼوه ﺑﺮ آن اﻣﺎﻣﺎن ﻋﻈﯿﻢ اﻟﺸﺄن ﻣﺎ از ﺗﻮﻗﯿﺖ و ﺗﻌﯿﯿﻦ وﻗﺖ ﺑﺮای ﻇﮫﻮر و ﺑﻪ ﺗﺒﻊ آن ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﺷﺪت ﺑﺮ ﺣﺬر داﺷﺘﻪ اﻧﺪ.
رواﯾﺖ ﻧﮫﯽ از ﺗﻮﻗﯿﺖ
در ﺑﯿﻦ رواﯾﺎت ﻏﯿﺒﺖ، ﯾﮑﯽ از ﻣﻀﺎﻣﯿﻦ ﻣﮑﺮر و ﻣﻮﮐﺪ، رواﯾﺎت ﻧﮫﯽ از ﺗﻮﻗﯿﺖ (ﺗﻌﯿﯿﻦ زﻣﺎن ﺑﺮای ﻇﮫﻮر) اﺳﺖ. اﯾﻦ رواﯾﺖ از ﭘﯿﺎﻣﺒﺮ
اﺳﻼم ﺗﺎ اﻣﺎم زﻣﺎن (ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم) ﻧﻘﻞ ﺷﺪه اﺳﺖ و ﺑﺎ ﺗﻌﺒﯿﺮاﺗﯽ ﺳﺨﺖ و ﻏﻠﯿﻆ ﺑﯿﺎن ﺷﺪه اﺳﺖ. وﻗﺖ ﻇﮫﻮر ﺳّﺮ اﻟﮫﯽ ﺗﻠﻘﯽ
ﺷﺪه و ﺑﯿﺎن وﻗﺖ، ﮐﺬب و دروغ ﺑﺮ ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺷﻤﺎر آﻣﺪه اﺳﺖ: ﮐﺬب اﻟﻮﻗﺎﺗﻮن.(ر.ک. ﺑﻪ ﮐﺘﺎبھﺎی: اﻟﻐﯿﺒﻪ (ﺷﯿﺦ ﻃﻮﺳﯽ)
اﮐﻤﺎل اﻟﺪﯾﻦ و اﺗﻤﺎم اﻟﻨﻌﻤﻪ (ﺷﯿﺦ ﺻﺪوق) ﮐﺘﺎب اﻟﻐﯿﺒﻪ (ﻧﻌﻤﺎﻧﯽ) اﺻﻮل ﮐﺎﻓﯽ(ﮐﻠﯿﻨﯽ) و ﻣﻨﺎﺑﻊ دﯾﮕﺮ.)
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﯾﻦ و ﻗﺮآن ﺧﻮد ﺑﺎور دارد ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻟﻘﺎﺋﺎت ﮐﺬﺑﯽ را ﺑﭙﺬﯾﺮد و در اﻣﻮر ﺧﻮد ھﻢ ﺗﺮﺗﯿﺐ اﺛﺮ
دھﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ اﺳﺖ ھﻤﻮاره در ﻓﮑﺮ ھﻮﻟﻨﺎﮐﯽ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮ اﻋﻤﺎل ﺧﻮد ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ در آن زﻣﺎن ﻣﻔﺮ و
ﭘﻨﺎھﯽ ﺟﺰ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل ﻧﺪارد و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺆﻣﻨﺎن رﺳﺘﮕﺮاﻧﻨﺪ و در ﭘﻨﺎه ﺧﺪای ﺧﻮد از ھﺮ ﮔﺰﻧﺪی در اﻣﺎن ﺧﻮاھﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ
اﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ رواﯾﺎت، ﮐﻪ اﮔﺮ ﻣﺘﻮاﺗﺮ ﻧﺒﺎﺷﻨﺪ، ﻣﺴﺘﻔﯿﺾ ﻣﯽﻧﻤﺎﯾﻨﺪ، ﺗﺄﻣﻞ ﺑﺮاﻧﮕﯿﺰ و ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ ﺳﺎزﻧﺪ. ھﻤﺎن ﮔﻮﻧﻪ ﮐﻪ ﺗﻌﯿﯿﻦ دﻗﯿﻖ
زﻣﺎﻧﯽ، ﺗﻮﻗﯿﺖ اﺳﺖ؛ ﺑﯿﺎن ﺣﺪود ﮔﻮﻧﻪ زﻣﺎﻧﯽ ﻧﯿﺰ ﺗﻮﻗﯿﺖ اﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻧﻤﻮﻧﻪ، ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ: ﺳﺎﻋﺖ ١٠ ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎتﺗﺎن
ﺧﻮاھﻢ آﻣﺪ؛ ﺑﺮای دﯾﺪارش وﻗﺖﮔﺬاری ﮐﺮده اﺳﺖ. ھﻤﯿﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﮐﺴﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ ﺣﺪودًا ﺳﺎﻋﺖ ١٠، ﯾﺎ ﺑﯿﻦ ١٠ و ١١ ﺑﻪ
دﯾﺪارﺗﺎن ﺧﻮاھﻢ آﻣﺪ، ﻧﯿﺰ «ﺗﻮﻗﯿﺖ» دﯾﺪار ﮐﺮده اﺳﺖ و ﻟﺬا اﮔﺮ در آن ﻣﺤﺪوده زﻣﺎﻧﯽ دﯾﺪار رخ ﻧﺪھﺪ، ﻣﺘﮫﻢ ﺑﻪ ﺧﻠﻒ وﻋﺪه ﺧﻮاھﺪ
ﺷﺪ. و ﺧﻠﻒ وﻋﺪه ھﻢ اﻟﺒﺘﻪ ﮐﻪ از ﮔﻨﺎھﺎن ﮐﺒﯿﺮه اﺳﺖ.
از اﯾﻦ رو، ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ دﻋﺎوی ﺷﺒﯿﻪ اﯾﻦ دﻋﺎوی را دارﻧﺪ ﮐﻪ ﮐﻤﺘﺮ از ﯾﮏ دھﻪ ﺑﻪ ﻇﮫﻮر ﻣﺎﻧﺪه اﺳﺖ؛ ﯾﺎ ﭘﯿﺮﻣﺮدان ﻇﮫﻮر را ﺧﻮاھﻨﺪ
دﯾﺪ و ﯾﺎ … آﻧﺎن ﻧﯿﺰ ﺑﻪ «ﺗﻮﻗﯿﺖ ﻇﮫﻮر» رو آوردهاﻧﺪ و ﻣﺸﻤﻮل رواﯾﺎت ﻧﮫﯽ از ﺗﻮﻗﯿﺖ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺑﻮد.
ﺣﺎﻻ ﻋﺪه ای ﻣﯽ ﺧﻮاھﻨﺪ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ ﺑﺎورھﺎی ﺧﻮد ﮐﻪ ﻣﺸﺨﺺ ﻧﯿﺴﺖ ﭼﻪ ھﺪﻓﯽ را دﻧﺒﺎل ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ اﯾﻦ ﺗﻨﺶ را در ﺟﮫﺎن اﯾﺠﺎد
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﻼن زﻣﺎن ، زﻣﺎن ﭘﺎﯾﺎن دﻧﯿﺎ و ﺑﺮوز و ﻇﮫﻮر ﻗﯿﺎﻣﺖ اﺳﺖ و در اﯾﻦ راه از اﺑﺰرھﺎی ﭘﺮ ﻗﺪرت رﺳﺎﻧﻪ و ﺳﯿﻨﻤﺎ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽ
ﮐﻨﻨﺪ ﮐﻪ اﻓﮑﺎر ﭘﻠﯿﺪ ﺧﻮد را در ذھﻦ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﮫﺎدﯾﻨﻪ ﮐﻨﻨﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ آن ھﺪف ﻧﺎﭘﯿﺪای ﺧﻮد ﺑﺮﺳﻨﺪ .
ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﻪ دﯾﻦ و ﻗﺮآن ﺧﻮد ﺑﺎور دارد ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﭼﻨﯿﻦ اﻟﻘﺎﺋﺎت ﮐﺬﺑﯽ را ﺑﭙﺬﯾﺮد و در اﻣﻮر ﺧﻮد ھﻢ ﺗﺮﺗﯿﺐ اﺛﺮ
دھﺪ، ﺑﻠﮑﻪ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ اﺳﺖ ھﻤﻮاره در ﻓﮑﺮ ھﻮﻟﻨﺎﮐﯽ ﻗﯿﺎﻣﺖ ﺑﺎﺷﺪ و ﺑﺮ اﻋﻤﺎل ﺧﻮد ﻣﻮاﻇﺒﺖ ﮐﻨﺪ ﭼﺮا ﮐﻪ در آن زﻣﺎن ﻣﻔﺮ و
ﭘﻨﺎھﯽ ﺟﺰ ﺧﺪاوﻧﺪ ﻣﺘﻌﺎل ﻧﺪارد و اﻟﺒﺘﻪ ﻣﺆﻣﻨﺎن رﺳﺘﮕﺮاﻧﻨﺪ و در ﭘﻨﺎه ﺧﺪای ﺧﻮد از ھﺮ ﮔﺰﻧﺪی در اﻣﺎن ﺧﻮاھﻨﺪ ﻣﺎﻧﺪ.
ﺣﺎﻻ ﺑﮕﺬارﯾﺪ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺮای دﻧﯿﺎ و آﺧﺮت ﻣﺮدم ﺗﻌﯿﯿﻦ ﺗﮑﻠﯿﻒ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ ﭘﻨﺎھﮕﺎه ﺑﺴﺎزﻧﺪ و ﺧﻮد را ﻧﺠﺎت ﯾﺎﻓﺘﻪ و وارﺛﺎن دﻧﯿﺎی
ﺟﺪﯾﺪ ﺑﺪاﻧﻨﺪ، وﻟﯽ ﺑﺪاﻧﻨﺪ ﮐﻪ: «َﯾ ُﺪ اﻟﱠﻠ ِﻪ َﻓ ْﻮ َق َأ ْﯾ ِﺪﯾ ِﮫ ْﻢ » (ﺳﻮره ﻓﺘﺢ آﯾﻪ ١٠)ﺣﺎﺷﺎ ﮐﻪ از آﻧﭽﻪ در اﻧﺘﻈﺎرﺷﺎن ھﺴﺖ و ﺧﺪاوﻧﺪ
ﻣﺘﻌﺎل وﻋﺪه ﻓﺮﻣﻮده ﻣﻔﺮی ﺑﯿﺎﺑﻨﺪ.
