نقل شده؛ عبدالرحمن سلمي، سوره «حمد» را به فرزند امام حسين(ع) آموخت، وقتي كه آن فرزند سوره حمد را نزد امام حسين(ع) به خوبي خواند، امام(ع) هزار دينار و هزار حله به معلم او جايزه و انعام داد. بعضي از اين موضوع تعجب كردند. امام(ع) دو شعر زير را خواند:
اذا جاءت الدنيا عليك فجد بها
علي الناس طراً قبل ان تنقلب
فلاالجور يفنيها اذا هي اقبلت
ولاالبخل يبقيها اذا ما توليت
يعني: «وقتي كه دنيا به تو نيكي و سخاوت كرد، تو نيز به وسيله آن به همه مردم نيكي و سخاوت كن قبل از آنكه اين موفقيت از دست برود. و بدان كه جود و بخشش موجب تهيدستي نمي شود. اگر دنيا به انسان روي آورد و همين طور بخل موجب بقاي (ثروت) دنيا نمي شود، اگر دنيا از انسان روي گرداند.
مناقب ابن شهرآشوب، ج4، ص66
