بخشی از فرمایشات محبّ عارف، مرحوم کربلایی احمد تهرانی - 2
«محبت امام حسین سلام الله علیه، باعث وسعت رزق می شود. مردم ایران نیز به واسطۀ محبتی که نسبت به سالار شهیدان دارند، در وسعت و نعمت بسر می برند. هم چنین دست ولایت به انسان نمک می دهد، لذا دوستان اهل بیت،همه شیرین و دوست داشتنی هستند؛ و ازطرفی کشور ایران نیز متعلق به امام حسین است. بخاطر همین موضوع، ایران نمک خاصی دارد، که در هیچ کجای عالم، این شیرینی و ملاحت به چشم نمی خورد.»
«حضرت سیدالشهداء، مظهر احسان خداونداست؛ و مردم توسط امام حسین و کشتی نجات او، به مقام قرب الهی خواهند رسید. اگر خلایق به خودشان واگذار شوند، هیچگاه دستشان به توحید نمی رسد. ولی محبت و خدمت به سیدالشهداست که جبران کمبودهای ما را می کند.»
«... رفقا، کسی که می خواهد توحیدی باشد، ابتدا باید حسینی شود. چون اصل توحید ،در باطن محبت امام حسین پیدا خواهد شد.»
«اگر برای مشکل و پیشآمد ناگواری، حالت بغض و گریه داشتید،حتما آنرا به واقعۀ کربلا متصل کنید، تا حضرت به واسطۀ آن، عنایت خاص به شما مبذول کند؛ واشک ها هم، نورانی شود.»
این نکتۀ گوهرین، درست مطابق فرمایش حضرت رضا صلوات الله علیه به ریّان بن شبیب می باشد که ایشان می فرمودند: (یابن شبیب،ان کنت باکیا لشیء،فابک للحسین بن علی بن ابیطالب)
مرحوم کل احمد آقا، در پس این سفارشات و تأکیدات، شاخصه های مهمی نیز در نظر داشتند که هر کدام از آنها حاصل عمری سوختن و افروختن است؛و ایشان درچند جملۀ به ظاهر مختصر و کوتاه، آن دریای تجربیات و علوم حضوری را در اختیار مشتاقان می گذاشتند. ایشان می فرمودند:
«اشک برای امام حسین، اگرخالصانه باشد، نتایج عجیبی دارد. نتیجۀ اول آن این است که گریۀ برای سیدالشهدا،حب و بغض را زیاد می کند؛ و دین هم که چیزی جز حب و بغض نیست.
دومین نتیجۀ اشک، آن است که گریۀ حقیقی وخالص، انسان را سخی می کند. تنها محک محبت راستین و گریۀ خالصانه این است که پس از گذشت مدتی، احساس می کند که صفت احسان و ایثار در وجودتان زیادتر از گذشته شده است. و نتیجۀ سوم آن است که گریه برامام حسین،خود به خود آدم را نورانی می کند؛و با توسل مداوم و گریۀ صادقانه،جلوۀ خدایی پیدا می کنیم.
چهارم آنکه، هرگاه تقصیری از آدمی سرمی زند، در صفحۀ دل کدورتی ایجاد می شود که با هزاران بار آب توبه نیز پاک نخواهد شد. آثار بعضی از گناهان ابدی است و تا قیام قیامت در نامۀ اعمال انسان باقی می ماند. اما گریۀ برای سیدالشهدا مانند تیزآب می ماند؛و لکه های آن گناهانی راکه با هیچ استغفاری پاک نمی شود، شستشو داده و از بین می برد. لذا وقتی از مجلس روضه بیرون می آییم،در وجودمان احساس سبکی و راحتی می کنیم.»
مراجعه کنید به فصل « محبّت حسینی » در کتاب "رِند عالم سوز"
